Een narcistische islamitische partij in het parlement

                                                                           

Ja, Pechtold is wel narcistisch, maar redelijk ongevaarlijk. Bij Jesse Klaver weet ik dat nog niet zo. Maar van DENK weet ik het zeker: 3 gevaarlijke narcisten.

Bij de huidige stand van zaken komt DENK met 3 zetels in het parlement. De stemmen komen uit de wijken waar veel migranten wonen. In Nieuw-West in Amsterdam is DENK de grootste partij geworden.

In droog gewicht samengevat staat DENK voor het volledig behoud van de islamitische identiteit en prijst dit aan onder de noemer van ‘diversiteit’. “Wen er maar aan” is het motto van de partij. We zijn er, blijven onszelf en gaan niet weg.

Dat levert natuurlijk problemen op. De roep om integratie wordt in Nederland steeds sterker. DENK wijst dat af en wil het eigenlijk als discriminatie criminaliseren. Duizend man ‘discriminatiepolitie’ eist de partij. Onder het handig gekozen denkbeeld van ‘inclusiviteit’, wil de partij de zelfgekozen exclusiviteit van de fundamentele islam als te accepteren aan de Nederlandse samenleving opdringen. Wie daarin niet meegaat is xenofoob, islamofoob en een racist die discrimineert.

Het is een narcistisch standpunt. Wie mij niet mooi, slim, aardig,  rechtvaardig en eerlijk vindt, kan niet deugen. We mogen blij zijn dat heel veel moslims niets van de partij moeten hebben, anders hadden het gemakkelijk zeven of acht zetels met narcistische politieke terreur geworden.

Op wederkerigheid valt DENK niet te betrappen. Ze eist rechten op en legt de plichten bij anderen. Ook dat is een kenmerk van narcisme. Erdogan is een typisch voorbeeld van een narcist. Het beledigde Turkije heeft inmiddels een heilige oorlog met Europa aangekondigd. Het kenmerk van een narcist is dat hij mensen die hem dwarszitten wil vernietigen.

Narcisme is ook eigen aan de tribale cultuur waarin eer en reputatie met alle middelen wordt nagestreefd en empathie afwezig is. Het eigen belang  en het eigen gelijk gaan altijd voor en wordt agressief behartigd. Het narcistische profiel van DENK oefent met name aantrekkingskracht uit op narcistische moslims. De islam verspreidt narcisme door voortdurend te verkondigen dat in de islam alles beter is en de islam de enige oplossing is voor de problemen die de mensheid teisteren. Als we daarvan niets terug zien in islamitische landen, deert dat een rechtgeaarde moslim niet. Als het in die landen niet zo goed gaat is dat te wijten aan een onjuiste uitoefening en beleving van de islam. Alweer krijgen de anderen de schuld.

Psychologen wijten narcisme aan overcompensatie als gevolg van een te gering zelfbeeld en te weinig zelfvertrouwen. Via compensatie laat een narcist het tegenovergestelde zien. Dat masker om de ware aard te verbergen wordt een levensbehoefte en bij de minst of geringste tegenslag reageert de narcist door beledigd te zijn en te eisen dat het ongedaan wordt gemaakt. De narcist acht dat volkomen gerechtvaardigd. Het is dan ook niet merkwaardig dat het deel van de moslims dat behept is met deze aandoening problemen heeft op de werkvloer en als regel een jaarcontract niet overleeft. In het narcistisch jargon heet dat dan discriminatie en of racisme. Al te vaak wordt dat serieus genomen en niet voldoende doorzien. We moeten ons nog beter leren bewapenen.

De partij DENK heeft nu drie narcistische rolmodellen in het parlement. Zij vormen een gevaar voor de geestelijke gezondheid van veel moslims die zich identificeren met hun stijl en in hun narcisme bevestigd worden alsof het een noodzakelijke (over)levenshouding is.

In het parlement hebben de narcistische Kuzu en Öztürk zich al nagenoeg onmogelijk gemaakt. Met de versterking in de persoon van de agressieve Azarkan, zal dat alleen nog maar verder gaan. Het zal in Nederland vooral de strijd voor de integratie geen goed doen als DENK zich voortdurend tegen op integratie gerichte maatregelen zal keren. Het zal ook leiden tot verdere verharding binnen de samenleving. Macho-terreur door jongeren zal toenemen en de bereidheid van een redelijk grote groep moslims om zich aan de geschreven en ongeschreven regels te gouden zal verder afnemen. Nederland krijgt beschuldigingen en bedreigingen om de oren tot het die helemaal zat zal zijn. Turkije hoeft niet met heilige oorlogen te dreigen, die ontstaan vanzelf door de onverzoenlijke houding van DENK. De botsing van culturen is onvermijdelijk geworden.

Er is geen verkeerd populisme, er zijn alleen verkeerde moslims. Veel goedwillende moslims waarschuwen dagelijks voor hen. Het verwijt dat ze nauwelijks zichtbaar zijn is al lang niet meer houdbaar. Het juiste verwijt is dat er te weinig naar hen wordt geluisterd. Vraag het ex-moslima Ebru Umar maar.

Hoe instabiel wordt 2017?

                                                                     

De voice van Amerika en van de gevestigde orde

In de Volkskrant van vandaag (02-01-2017) mag een van de ‘helden’ van het Maidanplein, Europarlementariër Guy Verhofstadt, uitleggen dat Poetin’s Rusland de grootste bedreiging in het komend jaar zal zijn. De gewiekste Russische hackers hebben volgens hem Trump in Amerika al aan zijn zege geholpen en zullen niets nalaten om, bij de komende verkiezingen in een aantal Europese landen, voor de extreemrechtse partijen hetzelfde te doen. Verhofstadt luidt de alarmklok: “De Russische desinformatiecampagnes zijn complex en kennen veel facetten, maar de missie die ze delen is het vertrouwen in westerse democratische autoriteiten te ondermijnen”. Poetin is de schuldige en Verhofstadt eindigt zijn betoog met: “in 2017 moeten we zijn tactieken frontaal te lijf gaan – en verslaan”.

Is het dit soort oorlogstaal geweest waarmee Rutte en de meerderheid van het Nederlandse parlement vanwege 'geopolitieke' redenen voor negatie van de uitslag van het Oekraïne-referendum kozen? 

Het is niet de eerste keer dat Verhofstadt zich onderscheidt als verdediger van het Amerikaanse geopolitieke beleid om Rusland eronder te houden. Dat Rusland terugslaat is niet zo verwonderlijk. Verwonderlijk is dat Verhofstadt oorzaak en gevolg omdraait en feitelijk zelf van desinformatie beschuldigd kan worden. Het opvoeren van de ‘oorlog’ tegen Rusland zal ongetwijfeld een van de oorzaken van verdere destabilisatie in het Europa van 2017 worden. 

Verhofstadt mag bijziend genoemd worden. Hij had een vergelijkbaar verhaal kunnen schrijven over de activistische islam die, al trollend, desinformerend, framend en aanslagen plegend, probeert ‘het vertrouwen in westerse democratische autoriteiten te ondermijnen’. Dat lukt ze uitstekend, veel beter eigenlijk dan Poetin. Wie de onderstroom in Europa beter begrijpt dan Verhofstadt wil of kan, weet dat de islam als een veel groter gevaar wordt gezien dan Poetin’s Rusland. Het is ook Verhofstadt’s Europa dat blind lijkt te zijn voor de vastberadenheid van activistische moslims en islamitische organisaties om verdeeldheid te zaaien en bij te dragen aan verdergaande polarisatie waarin ze kunnen gedijen. Er zijn niet zo veel mensen meer die geloven in de islamitische boodschap van vrede. Ze zien geen duidelijk beleid en vrezen voor de onmacht van verdeelde bestuurders. Ze hebben in toenemende mate meer vertrouwen in politici die wel ogen hebben voor het islamitisch gevaar en bereid zijn daar stappen tegen te ondernemen.

De brede islam is nog steeds in staat om bestuurlijk, politiek en zelfs kerkelijk Nederland te winnen voor de opvatting dat er van islamitische zijde geen gevaar dreigt. Politiek, bestuurlijk en kerkelijk Nederland slikken hun eventuele bedenkingen nog liever in dan Wilders één centimeter toe te geven. Als Marcough (PvdA) roept dat er voor agenten die op de PVV stemmen geen plaats is bij de politie, is er nauwelijks een tegenstem te horen. Als Azarkan van DENK roept dat er 1000 man politie bij moet komen om discriminatie te bestrijden, wijst nauwelijks iemand naar zijn hoofd. En Faoud Sidali (hoofdbestuurslid PvdA) die ooit twitterde: “Hitler is onder ons, in de gedaante van Wilders”, is nooit veroordeeld voor smaad en laster. Bestuurlijk, politiek en kerkelijk Nederland laat het welwillend gaan. Wilders en Poetin zijn immers de vijanden van de gevestigde orde en dan kan er wel een oogje worden dichtgeknepen als iemand te ver gaat.

Bestuurlijk, politiek en kerkelijk Nederland zijn bezig met een ondergangsstrategie. Het verzet tegen beleidswijzigingen, een hardere aanpak van migranten en een beperking van de instroom van islamitisch gezinden, roept in toenemende mate weerzin op en draagt bij aan het verlies van vertrouwen. De ‘islamgezindheid’ van de gevestigde orde is de meest destabiliserende factor in Nederland. Vanuit de Nederlandse bevolking gezien is er niet eens zozeer sprake van ‘islamgezindheid’, maar veel meer sprake van onmacht om de ontwikkelingen een halt toe te roepen. En die onmacht zou best wel eens lafheid genoemd mogen worden. Liever laf dan racistisch genoemd te worden, liever laf dan van discriminatie beschuldigd te worden. Dat heeft de islam in Nederland en haar politiek correcte slippendragers in ieder geval bereikt.

Maar volgens Verhofstadt komt het gevaar uit Rusland en dat is een gemakkelijke zondebok. Het dichtbij zijnde gevaar komt van de islamisten. We vergeten wel eens dat de goedwillende moslims daar het eerste slachtoffer van zijn.  In 2017 zal Nederland instabieler worden, zoveel is zeker.

Mama’s van Halal: “Diversiteit is een feit. Deal with it”

                                                                    

Bij de PvdA geldt de tolerantie voor minderheden niet voor mensen die daar anders over denken

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Dat ben ik niet van plan. Ik zal me tegen de Islam verzetten totdat die Europees is. Verder heb ik een grandioze hekel aan hoofddoeken. Dat kun je lang niet overal hardop zeggen. Maar nu de Volkskrant vandaag (5 december 2016) de ‘meiden van halal’ die nu ‘mama’s van halal’ heten, uitvoerig in beeld brengt, is dat voor mij brandstof voor mijn weerzin tegen hoofddoeken. Ik moet ze niet, om het nog maar eens hardop te zeggen.

Een vader van twee knappe moslima’s, moet ze ook niet: “een echte moslim gaat bescheiden en onopvallend door het leven en met een hoofddoek om vestig je juist de aandacht op je. Dat hoort niet”, is zijn mening. Zo zijn er trouwens heel veel meer. Ze zijn op straat niet meer te onderscheiden en zo hoort het wat mij betreft ook. In Nederland geldt de afspraak dat we niet met onze religie te koop lopen. Zo hebben we de religieuze diversiteit verdraagbaar en hanteerbaar gemaakt. ‘De dames van Halal’ gaan in de Volkskrant uit van een heel ander soort diversiteit. Hun standpunt is ‘wij zijn anders’, voor ons moslima’s gelden de afspraken in Nederland niet. “Je hebt ons maar te accepteren”, laten ze in het interview optekenen. Nou, mooi niet, wat mij betreft.

Een aantal decennia geleden was de hoofddoek in islamitische landen nagenoeg verdwenen. 

Vooral jonge vrouwen droegen ze niet meer. Het tij keerde echter. Onder invloed van de Moslimbroeders en Iraanse Ayatholla’s, kreeg de islamitische identiteit weer nadruk. Nobelprijswinnaar V.S. Naipaul documenteerde in zijn boek “Among The Believers”(1981), de opkomst van die identiteit. Vooral jongeren die de stand van zaken in hun land vanwege corruptie en tribalisme niet meer konden verkroppen, zagen de oplossing in islamisering. Het werd de slogan van de Moslimbroeders: ‘Islam is de oplossing’. En zo werd een nieuwe utopie geboren. IS is haar meest consequente vorm.

De ‘geboorte’ van de hoofddoek staat in de koran beschreven. In mijn interpretatie werd Mohammed, vrouwenliefhebber en eigenaar van een harem met bloedmooie vrouwen, de onbescheiden blikken van andere mannen zat en verordonneerde zijn vrouwen om zich decenter te kleden. De Korantekst inspireerde me ooit tot een blog met de titel: ‘Hoofdoekjes van jaloezie’. Moslimgeleerden die uitgingen van de hitsige natuur van mannen, maakten er van dat vrouwen zich zodanig dienden te kleden dat mannen er niet hitsig van werden. Fanatici bouwden dat uit tot de boerka en verboden ook een zichtbare blote enkel. Een van de resultaten van dat beleid zien we terug bij vluchtelingen. Een niet decent geklede vrouw is voor hen een hoer die besprongen mag worden.

In het interview geven de ‘mama’s van halal’ toe dat toen ze nog ‘meiden van halal’ waren, hun grote bek niet werd geschraagd door kennis, inzicht en levenservaring. Af en toe riepen ze maar wat. “En als je zo jong bent, denk je nog echt dat je de waarheid in pacht hebt” en “Ik heb vooral spijt van de manier waarop we de discussie voerden. We luisterden niet”. Volgens mij denken ze dat nog steeds dat ze de waarheid in pacht hebben en luisteren ze nog steeds niet. De groeiende weerstand tegen de islam, is aan hen niet besteed. Ze varen mee op de golven die werden veroorzaakt door de opvatting van het establishment dat de Nederlandse identiteit niet bestaat en minderheden wel recht hadden op hun eigen identiteit. De halaldames verwoorden dat zo: “We zijn niet de enigen: je ziet dat die bewustwording onder minderheden steeds sterker wordt – dat je trots mag zijn op je roots, dat je best een ander geloof mag aanhangen en dat je niet hoeft te assimileren.” Het is in feite dezelfde mantra als de voorlieden van DENK roepen: “Wen er maar aan”.

De Nederlandse tolerantie voor verschillen in religieuze opvattingen, houdt wat mij betreft halt bij de islam en haar publieke manifestaties. Iedere keer als ik een hoofddoekje zie bekruipt me een gevoel van weerstand. Als korankenner denk ik dan: als je een hoofddoek draagt omdat de koran dat volgens jou voorschrijft, hoe zit dat dan met al die andere voorschriften uit de koran waar ik de rillingen van krijg. Om maar een min of meer onschuldig voorschrift te noemen: een moslim mag niet bevriend zijn met andersgelovigen en moet zijn relaties met andersgelovigen tot het zakelijke beperken. Maar daar zal  je de hoofdoekdragende ‘Mama’s’ nooit over horen. De islam is vrede, is hun mantra. Het is een leugen, want je zal maar van de PVV zijn of islamcriticus. Dan geldt de vrede even niet. Wie de islam aanvalt mag gedood worden, staat er in de koran. De voorbeelden kennen we allemaal. Het hoofddoekje als publiek symbool van de islam is voor mij een symbool van agressie en intimidatie.

Ook Nederland is een leugen aan het worden. Om de minderheden te accepteren wordt beroep gedaan op de oer-Hollandse tolerantie. Maar die geldt even niet voor iedereen die er wat anders over denkt. Dan wordt je overdekt met scheldwoorden en moslims doen daar hard aan mee.

De islam is voor mij pas acceptabel als die Europees geworden is.

nb. Ik heb internet afgestruind voor een plaatje van Pechtold met de meiden van halal. Niet te vinden en dat lijkt me geen toeval. Wat hij preekt, lijkt niet te mogen worden vereeuwigd, want in de bubbel van het establishment zijn ze ver weg.

Mediajustitie

                                                                     

Ja, het gaat over Mevrouw Sylvana Simons, een vrouw die ik er van verdenk dat ze meer pruiken dan hersencellen heeft. Daar kun je B’enner mee worden. Meen ik dat nou letterlijk van die hersencellen? Echt niet. Het is bij wijze van spreken. Het is een stijlfiguur die op overdrijving berust en die ik gebruik om duidelijk te maken dat ik Mevrouw Simons bepaald geen verstandige vrouw vind. Mag dat? Ja, het mag, al vinden ‘nette’ mensen dat je niet alles hoeft te zeggen en als je dat toch doet, het op een fatsoenlijke manier dient te gebeuren. Maar John Stuart Mill staat aan mijn zijde. Je mag alles zeggen is de mening van deze negentiende-eeuwse filosoof, zo lang je maar niet oproept tot geweld tegen een persoon of diens bezittingen.  

Iemand is walgelijk en treiterend te ver gegaan in het uitdrukking geven aan zijn weerzin tegen Mevrouw Simons. De weerzin als zodanig (en dus niet de verschijningsvorm) is begrijpelijk wat mij betreft. Ze neemt het op tegen heel Holland door te verklaren dat blanke mensen allemaal racisten zijn. Als je zoiets beweert dan mag je verwachten dat je je daar niet erg populair mee maakt. Dan begeef je je in een gevarenzone. Je gaat in een Amsterdamse kroeg ook niet roepen dat het Ajax-elftal uit homo’s bestaat en het elftal van Fijenoord uit echte kerels. Als je dat doet kun je je beroepen op de vrijheid van meningsuiting, maar voor het uiten van zo’n belediging kun je beter een Rotterdamse kroeg uitzoeken.

Mevrouw Simons heeft het geschopt tot de ‘talk of the town’. Iedereen heeft het erover en iedereen, ook ik, gebruikt de situatie om met zijn piesje het eigen geestelijk territoir te markeren. De leidende opiniërende media hebben positie gekozen. De wijze waarop dat gebeurt bevalt me van geen kant. Er is geen enkele relativering te bespeuren. Niemand die zegt, zoals bij de moord op Theo van Gogh, dat ze er eigenlijk een beetje om gevraagd heeft. Bij mevrouw Simons gaat het op zijn ergst om ‘karaktermoord’. De Volkskrant ging het verst met een compilatie die de boodschap uitdroeg: ‘kijk eens wat mevrouw Simons allemaal overkomt’. Dat is wel dezelfde krant die nagenoeg voorop liep bij de demonisering van Pim Fortuyn en zich nooit afvroeg: ‘gaat dit niet te ver’. De Volkskrant koos overduidelijk, toen en nu weer, voor de heersende elite. Ook Ayaan Hirsi Ali werd niet tot het bittere einde door de media gesteund in haar recht op vrijheid van meningsuiting.

Dat de aanstootgevende beelden over Simons een bedreiging inhouden, kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Het gaat meer om een stijlfiguur met bedenkelijke en te ver gaande overdrijving. De maker mag wat mij betreft aan de schandpaal vanwege een gebrek aan hersencellen. Dat geldt wat mij betreft echter ook voor de media die deze gebeurtenis buitenproportioneel hebben vergroot en lijken te gebruiken om het hele Nederlandse volk in te peperen dat dit niet mag. Alsof 99,9  % van de bevolking dat al niet uit zichzelf had begrepen.

De leidende media hebben niet alleen een slecht geheugen (Pim Fortuyn en Theo van Gogh), ze hebben daar echter ook geen ballen. Het is een deerniswekkend en in onderdanigheid buigen voor een mevrouw die tot haat aanzet. Wie beweert dat de blanke inwoners van Nederland zonder uitzondering racistisch zijn, zet aan tot haat. Dan gaat het niet om een stijlfiguur met overdrijving. Het zet niet alleen aan tot haat, maar ook tot zelfhaat. Gloria Wekker mocht van de zichzelf hatende NRC pagina’s vullen met dezelfde boodschap als die van mevrouw Simons: ‘blanke Nederlanders zijn tot in hun onderbewustzijn ‘racistisch’. Het wordt niet tegengesproken en de afwezigheid van tegenspraak leidt tot bevestiging.

Mevrouw Simons zet aan tot haat en zet groepen inwoners tegen elkaar op. Dat past ook uitstekend in het propaganda-model van DENK dat om de haverklap roept dat ze wil verbinden. In die zin is mevrouw Simons de ingehuurde spreekpop voor de DENK-ideologie. Een ideologie die kan worden beschreven als het opdringen van visies die minderheden dominantie verschaffen door de meerderheid te beschuldigen. 

Postmodernistische pseudowetenschap beschermt de mevrouwen Simons van deze wereld en geeft hun haatzaaiende teksten legitimiteit. Als je je daar als wetenschapper tegen zou willen verzetten, beland je in het verkeerde rijtje. Politieke correctheid op universiteiten en in de media leidt tot het demoniseren van iedereen die er een andere mening op na houdt.

De media in Nederland gaan op de stoel van de rechter zitten in plaats van, zoals ze beweren, feiten en meningen van elkaar te onderscheiden en alle geluiden een plaats te geven. Bevooroordeeldheid en angst voor de politiek correcte censuur weerhouden de media om hun werk goed te doen. Ze schijnen dat niet erg te vinden. De media laten zichzelf niet zelden zien als een roddelend breikransje dat zwelgt in de eigen deugdzaamheid. Ze verdedigen het recht op vrije meningsuiting van mevrouw Simons, ook al is die als haatzaaiend te betitelen, maar tonen zelden een rechte rug als de wijze waarop iemand anders die vrijheid van meningsuiting gebruikt, hen niet aanstaat.

Het ‘slachtoffer’ wordt beschermd en daarmee van schuld ontdaan. Daar is het de slachtoffers om te doen en het werkt. De Franse filosoof Pascal Bruckner schreef er een boek over (De verleiding van de onschuld, 1996). Het wordt te weinig gelezen.

De morele crisis en de islam als splijtzwam

                                                                      

                 

“Wen er maar aan” is de slogan van de partij DENK. Arnon Grunberg valt ze op zijn eigen wijze bij in de Volkskrant van dit weekend. We kunnen maar beter aan die terreuraanslagen wennen dan een burgeroorlog riskeren, zegt hij in zijn dagelijkse voetnoot. Die opmerking komt niet uit de lucht vallen. Verschillende deskundigen achten een burgeroorlog niet uitgesloten. Nog een paar van die aanslagen en de vlam schiet in de pan, is hun mening.

In dezelfde Volkskrant wordt de minister van buitenlandse zaken van Polen, Mariusz Blaszczak, geciteerd. Die wijt de aanslag in Nice aan de jaren van ‘multicultibeleid’ en politieke correctheid van de EU-leiders. In plaats van tranen vergieten en marsen te organiseren, zouden ze de burgers beter moeten beschermen. Dat het vertrouwen in overheden wereldwijd daalt zag ik goed verwoord door Laurent Chambon in het AD. De al jarenlang in ons land verblijvende Fransman is voor het eerst bang voor een burgeroorlog. Heel treffend is zijn zin: “De illusie dat onze leiders de wereld beter snappen dan wij, ben ik kwijt”. Die zin is treffend omdat hij denk ik verwoordt wat heel veel mensen voelen of aanvoelen.

De multicrisis in de wereld wordt naar mijn mening veroorzaakt door de steeds groter wordende kloof tussen morele waarden en juridische uitgangspunten. Dat gold bijvoorbeeld voor de bankencrisis. Wat moreel verwerpelijk was, werd juridisch gesanctioneerd omdat de wetten het niet expliciet uitsloten.  Hetzelfde geldt min of meer voor de acceptatie en de facilitatie van de islam in Europa als beleid.

Een religie als de islam die terroristen eert met martelaarschap en hen een prominente plaats in het paradijs belooft, is moreel verwerpelijk. Zo’n zestig procent van de in Europa verblijvende moslims houden er wat dat betreft andere morele oordelen op na. Ze stellen een strijdbare islam op prijs en beoordelen aanslagen in het ethisch kader dat het doel de middelen heiligt.

Terwijl een overgroot deel van de Europese bevolking de islam niet ziet zitten, sanctioneert de nationale en Europese wetgeving de aanwezigheid van de islam op grond van het beginsel van vrijheid van godsdienst. Hier botsen morele waarden met juridische waarden en die kloof lijkt onoverbrugbaar. De angst voor burgeroorlog zoals Laurent Chambon die verwoordde in het AD zou goed kunnen voortkomen uit de gedachte dat alleen een burgeroorlog de kloof zou kunnen dichten omdat de overheden in dat opzicht nalatig zijn.

In Europa en zeker ook in Nederland is die burgeroorlog in feite al in aanleg aanwezig, maar nog niet tot uitbarsting gekomen. De oorlog in aanleg is zichtbaar in ons parlement als we kijken naar de twee opponenten Pechtold en Wilders. Pechtold ziet zijn elitaire missie voor een geglobaliseerde wereld bedreigd en benoemt Wilders als zijn ultieme vijand die het land als de rattenvanger van Hamelen naar de ondergang leidt. De islam is daarbij de grote splijtzwam. Wat Pechtold en de zijnen niet zien is dat de islam op opportunistische wijze gebruikt maakt van allerlei wettelijke rechten om verwerpelijke morele waarden te introduceren en geaccepteerd te krijgen. Wie daar de wenkbrauwen bij fronst is in de ogen van de islam en Pechtold xenofoob, islamofoob, racistisch en behept met onderbuikgevoelens. De islam streeft strafbaarheid van religiekritiek na en een opmerkelijk verzet blijft uit. De piketpaaltjes die de overheid zou moeten slaan, zijn niet zichtbaar. Morele waarden ontspruiten aan het gezond verstand en hebben niets te maken met juridische spitsvondigheden.

Columnist Paul Brill komt in de Volkskrant al aardig ver. ‘De overheid waarborgt de veiligheid onvoldoende’, is de kop boven zijn column. Hij bepleit een harde houding ten opzichte van IS, maar heeft niet de illusie dat extremistische en antiwesterse vormen en gedachten zullen ophouden te bestaan als IS zou zijn weggevaagd. Brill ontwijkt de laatste logische stap. De islam zelf is het probleem en zal niet ophouden met haar missie om de wereld voor Allah te veroveren tot ze gedwongen wordt die missie op te geven. De verabsolutering van hoogstaande juridische normen zoals de mensenrechten staan daarbij nog in de weg en daar dient een oplossing voor te worden gevonden. De islam zelf vormt de bedreiging die onschadelijk moet worden gemaakt.

De dader van Nice past in een profiel, let op ‘losers’ en ronselaars

                                                                       

Een van de meest merkwaardige ontwikkelingen in de nasleep van de aanslag in Nice is het losmaken van de dader van de islam en hem typeren als een eenzame verwarde man. Gisteren kwam ik mensen tegen wiens enige zorg het was dat de aanslag de polarisatie zou kunnen doen toenemen. Volgens hen is dat te wijten aan de onderbuikgevoelens waar een groot deel van de Nederlandse bevolking aan lijdt. Daarom moeten islam en moslims in bescherming worden genomen en het populisme worden bestreden.

Maar eerst even over de mislukte (uitgelokte?) coupe in Turkije. Die heeft de wantrouwige cynicus in mij klaar wakker gemaakt. De aanval op het parlement in Ankara lijkt me net iets te veel op de Rijksdagbrand van 1933 die Hitler en de zijnen de legitimatie verschafte om de vijanden van het regime aan te pakken en de Machtigingswet er door te drukken die een einde maakte aan de democratie.  Als ik gelijk heb zullen Erdogan en de zijnen de gelegenheid benutten om op grote schaal hetzelfde te doen. De erfenis van Atatürk zal op de vuilnishoop van de geschiedenis terechtkomen. Seculiere Turken zullen het moeilijker krijgen en gezien worden als vijanden van het regime. Aanhangers van de Gülenbeweging zullen verder worden aangepakt en het leger zal gezuiverd worden van mensen die niet achter de regering staan. Turkije ontsloeg vandaag 2745 rechters. Turkije is op weg naar een éénpartij-staat. Erdogan en aanslagplegers willen hetzelfde: overheersing door de islam.

Terug naar Nice. Deskundigen in praatprogramma’s vertellen hoe moeilijk het is om aanslagen te voorkomen. Geradicaliseerden zijn bekend en worden in de gaten gehouden. Ze zijn zichtbaar. Dat geldt niet voor de talloze jongeren waaruit ronselaars aanslagplegers rekruteren. Als een analyse wordt gemaakt van de daders van voorgaande aanslagen, ontstaat er een duidelijk profiel. Kleine criminelen die zich weinig aan de islam gelegen laten liggen, hun omgeving teleurgesteld hebben en tot de ‘losers’ kunnen worden gerekend. Voor hen hebben de ronselaars een grandioze oplossing in petto. De gramschap van Allah over hun mislukte leven kan worden opgelost door een volle aflaat in de vorm van een daad die Allah behaagt. Zoek ze in de leeftijdscategorie van 20 tot 35 jaar. Vermeng de rancune over hun mislukte leven met haat voor de bevolking van Europa en voor de Europese normen en waarden. Daar moet wraak op worden genomen.  Nice is in symbolische zin een perfect doel. Het decadente Nice aanvallen op de herdenkingsdag van de Franse revolutie past geheel in de manier waarop islamisten denken. In deze zin bekeken kan de dader ook worden gezien als een slachtoffer.

Organisaties al Al Qaeda, IS, maar ook de moslimbroederschap kunnen worden gezien als leveranciers van ronselaars. Het zijn deze activistische bewegingen die uitvoering geven aan de ideologie van de islam die op wereldoverheersing is gericht. Bij onderzoeken in Europa blijkt telkens dat zo’n zestig procent van de in Europa aanwezige moslims deze activistische bewegingen steunen. Daarom zijn de politiek correcte Nederlanders te rekenen tot de naïvisten die de ogen sluiten voor de door de meeste moslims gesteunde ambities van de islam. Door hun veroordeling (onderbuikgevoelens, xenofoob, tokkies, etc.) sinds de jaren tachtig van mensen die het uitbreidend aantal moslims niet als een zegen ziet zijn ze in feite de veroorzakers van de polarisatie.

Veel beter dan de elite voelt het ‘volk’ aan dat er een kloof groeit tussen juridische en morele opvattingen. De islam beroept zich op rechten maar verwijdert zich van morele opvattingen in Nederland. De bescherming die de islam en moslims wordt geboden, verliest aan draagkracht onder de Nederlandse bevolking. Geïntegreerde moslims radicaliseren niet en stellen de islam ook niet boven het Nederlanderschap. De integratie stokt echter en een nieuwe partij als DENK verzet zich zelfs tegen integratie. 

Er moeten drie oorlogen worden gevoerd. Een oorlog tegen de naïvisten, een oorlog tegen de activistische islamisten  en een oorlog vóór integratie.

De etnisch politieke marketing van Denk en de gevaren daarvan

                                                                 

Öztürk toen hij nog geen islamitisch baardje had

“Wij hebben racisme en discriminatie op de kaart gezet”, laat DENK ons in haar laatste persbericht weten. Grootspraak natuurlijk, maar het laat wel zien waar de partij haar politieke aanhang zoekt.  DENK wil de mensen die discriminatie en racisme een groot probleem vinden, politiek verenigen. Maar dat lijkt niet het enige.

Minderheden een stem en gezicht geven is in de politiek en in de media geen nieuw verschijnsel. Er zijn verschillende partijen als de PvdA en GroenLinks die daar ruim aandacht aan geven. Ook in de media krijgen ze een stem en een gezicht. Aan racisme en discriminatie wordt ruim aandacht besteed. Voor DENK is dat allemaal kennelijk niet voldoende. Het was de reden voor Öztürk en Kuzu om uit de PvdA te stappen.

Öztürk kreeg het gisteren royaal om de oren in de NRC en werd daar neergezet als een wat louche figuur die in een politieke functie voor de PvdA  in Roermond aan touwtjes trekt om zijn  persoonlijke belangen te behartigen.  Zijn reactie lijkt te zijn:  ‘als het wettelijk niet is verboden, is het integer’. In de Volkskrant vandaag  wordt hij neergezet als een ‘straatvechter die de grens opzoekt’. Ex-voorzitter van PvdA-Limburg, Marcel Kleinen, zegt dat hij de PvdA gewaarschuwd heeft toen de overstap naar Den Haag aan de orde was. “Marchanderen en cliëntisme horen wat mij betreft bij de PvdA. Ik heb ze gewaarschuwd dat het mis zou gaan en dat is dus ook gebeurd.”

Het motto van DENK lijkt te zijn: als het niet strikt tegen de wet is, dan is het integer. Daarmee bevind je je moreel en ethisch op een glijbaan en daar wordt nu uitgerekend etnische steun voor gezocht.Het persoonlijke wordt politiek gemaakt. DENK geeft de verkeerde signalen af en Öztürk is bepaald geen rolmodel. 

Dré Peters, politiek bondgenoot van Van Rey, vertelt dat hij samen met Öztürk is opgegroeid in een als niet zo goed bekend staande volksbuurt. “Dan groei je op met een stigma, en dan had hij ook nog een verkeerde achtergrond”. Öztürk heeft zich omhoog geknokt en dat verdient op zich respect. Op die weg heeft hij sterk geleund op een Turkse achterban die hem met (geritselde?) voorkeurstemmen steunden.

Öztürk heeft de taal leren spreken van zijn achterban, kent hun gedachtegoed en strijdt voor hun belangen. Dat doet hij nog steeds. Hij is tegen integratie en roept tegen autochtoon Nederland: wen er maar aan. In feite is hij tegen emancipatie.

Daar en precies daar gaat het mis. Met hem roepen ook Simons, Azarkan en Kuzu hetzelfde.  En tegen minderheidsgroepen roepen ze: blijf jezelf en wie dat niet accepteert is een racist of discrimineert. Het is de verkeerde boodschap die ook door islamitische organisaties wordt uitgedragen. Diametraal tegenover de boodschap van DENK, staat het geluid van Celal Altuntas die de opgeblazen ballonnen van de rechtvaardiging om niet te integreren genadeloos doorprikt.  De Turkse (of andere minderheids-) cultuur past niet in Nederland. Wie gelukkig wil worden (en onderzoek bewijst dat) omarmt de Nederlandse cultuur en bewaart in familieverband de eigen tradities.

De cultuur die DENK voorstaat is er een waar de eigen cultuur met cliëntisme, nepotisme, protectionisme, ritselen en sjoemelen als behorend tot het dagelijks leven wordt gezien en waar de brutaalsten het voor het zeggen hebben. Mannen als Öztürk die tegenover de buitenwereld de beschuldiging van racisme en discriminatie als wapen gebruiken. Mannen die door de bescherming van hun biotoop bijdragen aan de verharding. Iedereen die hen niet steunt is een vijand.

Het wordt tijd dat Nederland kiest. Dat politieke partijen, de regering en de media kiezen. Dat zou een keuze moeten zijn tegen het gedachtengoed van DENK en een heldere keuze moeten zijn vóór integratie. Wieniet integreert wordt een loser. De feiten bewijzen het. 

De partij DENK leunt op tribale partijdigheid en manipuleert die

                                                                   

Er komt slacht nieuws aan, wat zullen we doen?

Aanval is de beste verdediging denken ze bij DENK. Het kritisch analyseren van het optreden van DENK komt nog maar net op gang. Kennelijk vrezen ze bij die partij de komende kritische beschouwingen en roepen hun aanhang op om niet te geloven wat er in de kranten staat. De media zijn het verlengstuk van de zittende macht en die, zo waarschuwen ze, wil de partij kapot maken. Een weinig frisse benadering omdat één van de vier vanwege integriteitskwesties in het nieuws komt.

Het is een beetje belachelijk toneelstukje dat de vier kopstukken opvoeren. Montesquieu wordt er met de haren bijgesleept en mét de media als  ‘vierde macht’, maken ze ook de gelijk ‘trias politica’ verdacht. Die vormt immers de zittende macht waarvan de media het verlengstuk zouden zijn.

Het is een domme actie van DENK. In voetbaltermen spelen ze de man in plaats van de bal en schofferen ze heel journalistiek Nederland. Media vertellen de waarheid niet, is de boodschap die gericht is op hun aanhang. Impliciet vertelt DENK daarmee dat je voor de waarheid bij de partij terecht kan. De aanhang wordt bij voorbaat beloond met het compliment dat ze slim genoeg is om dat zelf in te zien.

De aanpak is vergelijkbaar met die van islamisten die het nieuws een spin geven. Complottheorieën zijn daarbij favoriet. De aanslag op de Twin Towers was een complot van de CIA en Mossad. IS is dat ook. Na de aanslagen in Parijs zag je overal de boodschap opduiken: ze houden niet van ons want zulke herdenkingsmanifestaties zullen ze niet houden voor de doden in Kabul, Damascus of Bagdad.

Het verhaal van DENK volgt hetzelfde patroon, al wordt de kwalijke rol nu toebedeeld aan de media in plaats van aan de CIA en/of Mossad. Het verhaal zal onder  de beoogde aanhang doorwoekeren. Joden beheersen de media en de Rothschild’s financieren het. Dat is wat de media verzwijgen.

Moslims lijken veel sterker dan de gemiddelde Nederlander vatbaar voor complottheorieën. Die worden vooral verspreid als de islam weer eens slecht in het nieuws komt. Het in bescherming nemen van de islam is ook te zien bij de massamoord door Omar Mateen. Het heeft niets met de islam te maken, las ik al een aantal keren, de man was gay en daar kwam het motief vandaan. Moslims reageren tribaal. Wie aan de islam komt, deugt niet en de islamistische spindoctors dragen daarvoor de argumenten aan.

Marcouch doet het slimmer

Marcouch is de laatste tijd weer opvallend actief. Om voor de komende verkiezingen een veilige plek op de kieslijst te veroveren moet hij zijn achterban ervan overtuigen dat ze op hem kunnen rekenen.  Een rammelend onderzoek  van  een islamitische organisatie over aanvallen op moslims benutte hij om samen met Sjoerdsma van D’66 de Tweede Kamer een motie voor te leggen waarin de regering werd opgedragen om extra maatregelen te nemen om de islam een betere bescherming te bieden in het kader van de vrijheid van godsdienst. Nadat de NRC bericht had dat op het intranet van de politie de meeste agenten ‘etnisch profileren’ noodzakelijk achten, schreef hij gisteren in de NRC dat alleen ontspoorde agenten etnisch profileren goed praten. Burgers zouden volgens hem een app moeten krijgen om sneller en vaker klachten in te kunnen dienen. Met zo’n artikel kan hij weer de moskeeën langs. Bij politiebureau's zal hij niet welkom zijn. Dat is de prijs die de PvdA betaalt voor het leunen op de allochtone achterban.

De politie in Nederland is ontspoord, de islam wordt onvoldoende beschermd  en de media vertellen de waarheid niet. Het wordt de hoogste tijd dat de media zich eens gaan verdiepen in de strategieën waarmee islamitisch Nederland tegen de samenleving wordt opgezet en waarmee verdere polarisatie wordt veroorzaakt

De ‘Dikke error’ van NRC-columnist Bas Heijne

                                                                                             

Ik ga er met gestrekt been in

Drie moslimactivisten met pet en baard zijn afgebeeld op de voorpagina van de NRC van dit weekend. De kop er boven roept: “We zijn er: wen er maar aan”. Op de pagina’s 22 tot en met 25 krijgen moslimactivisten Abou Hafs, Nourdeen Wildeman en Salaheddine ruimschoots de gelegenheid om ons te vertellen waar we maar aan moeten wennen.

Dat is eigenlijk gauw verteld. Alle drie zijn geschoold in het overvloedig hanteren van jij-bakken, verwijten ons het hanteren van een dubbele standaard, vinden dat moslims harder van zich moeten afbijten en noemen moslims als Marcouch, Aboutaleb en Elforkani ‘huisslaaf of assimilatieslaaf. “Mijn strategie”, zegt Abou Hafs, “is de strategie van het gestrekte been”. De NRC is nog steeds erg van de twee kanten van de medaille laten zien en zelf neutraal te blijven. Even verderop ten behoeve van het evenwicht een uitvoerig tweepagina’s groot interview met de joodse schrijver György Konrád die laat optekenen:

“Iedereen die niet goed integreert, is geneigd zich tegen zijn omgeving te keren”.

De uitspraak van Konrád kan worden opgevat als antwoord op de drie malcontenten met hun agressieve jij-bakken en hun beledigingen van geloofsgenoten die een gematigder versie van de islam voorstaan. Net als de heren van DENK keren ze zich tegen integratie en preken een harde versie van de islam.

Het is de gerenommeerde columnist Bas Heyne die het evenwicht verstoort in een column die over ‘discriminatie- en racismeroeper’, de rapper Typhoon gaat. Terecht signaleert Heijne dat de VVD de gepolariseerde samenleving op twee fronten bedient met good cop van der Steur en bad cop Zeilstra. Kennelijk is het Heijne ontgaan dat ook de NRC (zie hierboven) twee kanten van de gepolariseerde samenleving bedient.

Heijne ergert zich enorm aan misdaadverslaggever John van Heuvel die in de Telegraaf een artikel de kop “Misbruik van de racismekaart” meegaf.  “Van den Heuvel presenteert zich als de man van de praktijk –tegenover de onwerkelijke, abstracte, politiek correcte principes van gelijkheid voor de wet, staat de streetwise ervaring van de mensen die met hun poten in de modder staan. Maar die abstracte principes zijn er nu juist om guilt by association tegen te gaan….”

Toe maar. Heijne beschuldigt hier, met een verwijzing naar een drogredenering, iedereen die in bepaalde situaties denkt: klopt dit wel? Rapper Typhoon is aangehouden, maar hij kreeg niet op een hatelijke manier schuld aangesmeerd zoals de bedoeling is van deze drogredenenering.. Heijne past hier een drogredenering op een verkeerde wijze toe. Dat is zijn eerste fout. In zijn verdere betoog maakt hij nog twee andere fouten. Als argumenten voert hij aan dat de Zwolse politie de fout zelf toegaf en dat er een buitensporige uitstroom van allochtone politieagenten is vanwege de verziekte cultuur en structurele discriminatie.

Klopt dat wel? De nieuwe chef politie Erik Akerboom moest in een televisie-optreden de nodige moeite doen om subtiel afstand te nemen van de door zijn minister gretig aanvaarde Zwolse schuldbekentenis en het daarnaast voor zijn korps op te nemen. Daar gaat je nuance, Bas Heijne. Ook de zinnen waarin hij de korpscultuur afbrandt, verdienen nuance. Heijne laat de slachtofferkant zien. Allochtone agenten wijten wat hen overkomt aan ‘discriminatie’. Er is echter een andere kant van de medaille. Allochtone agenten zijn opgegroeid in een andere omgangscultuur. Ze vatten die harde politiecultuur te persoonlijk op. Op een afstand zag ik hoe vier allochtone jongeren op dezelfde manier in de bouw met zijn harde cultuur struikelden.

Bas Heijne doet wat hij anderen verwijt. Hij polariseert, hij verabsoluteert principes om zijn gelijk te halen en kiest voor één kant van de medaille om dat gelijk te bevestigen.

Rapper Typhoon is gewoon een beledigd jongetje dat zijn nationale bekendheid gebruikt om zijn ‘vernedering’ te veralgemeniseren. Bas Heijne bekijkt het vanuit zijn studeerkamer en verdwaalt in een 'dikke error'. De NRC zou hem moeten dwingen het werk van Nicolai Sennels, de Deense gevangenispsycholoog of dat van Konrád te lezen. Daar wordt de NRC beter van.

Iedereen bevriest als er ‘racisme’ wordt geroepen

                                                                 

In het verblindend licht van de racisme-beschuldiging  bevriezen we

Het ging vanmorgen meteen al fout toen ik de Volkskrant van de mat pakte en de voorpagina zag. Mijn verzetshouding was al tot grote hoogte gegroeid toen ik de krant op de keukentafel uitspreidde met het vaste voornemen om me niet door de Volkskrant de oren te laten wassen.

En het ging zo goed. Gisteravond was ik redelijk tevreden over de genuanceerde wijze waarop het NOS-journaal inging op de ophef die was veroorzaakt door een rapper die een keer tegen een politiecontrole aanliep. Als hij even had nagedacht zou hij het begrepen hebben, want actieve controles van de politie dienen ook zijn eigen veiligheid. Maar nee. Het narcistische jongetje riep ‘racisme’ en bracht daarmee het hele land in beweging.

Had mevrouw Simons daar op zitten wachten? Geflankeerd door twee ‘Denkers’ schoof ze aan bij de ophef om haar eigen racisme-leed voor de toegesnelde pers te etaleren.

De Volkskrant maakte het vervolgens weer een heel klein beetje goed. Op pagina 24 krijgt de nog weinig bekende schrijver Celal Altuntasde gelegenheid om wat olie op de golven te werpen. Hij vindt het zorgelijk dat Sylvana Simons de strategie ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’ toepast. En: ‘niet alleen Nederlanders, ook Turken en Marokkanen uiten zich racistisch tegenover andere groepen’. In zijn verdere betoog toont hij aan dat niemand zich er op kan beroepen geen vooringenomen beelden van andere groepen te hebben. Het is universeel dat we discrimineren.

Dat artikel van Celal Altuntas had wat mij betreft op de voorpagina gemoeten. Het is de juiste aanpak om de ophef wat tot bedaren te brengen. 

Maar ja, de Volkskrant moet kranten verkopen en denkt er kennelijk niet over na dat ze met de uitvergroting van een mini-gebeurtenis op de voorpagina bijdraagt aan het verder opstoken van het vuurtje dat door de schrijver Celal Altuntas zowel ‘multiculturele crisis’ als ‘discriminatiecrisis’ wordt genoemd. Boven ons gestelden als Rutte, Asscher en Samson dragen niet bij aan een gezonde kijk op de zaak. Impliciet of expliciet stellen ze rapper Typhoon in het gelijk, al blijft de bijval voor mevrouw Simons (geen vriend van) uit.

Het is een bekend verschijnsel dat wanneer de politie een verdachte het vuur aan de schenen legt, deze ondanks zijn onschuld zal bekennen. Als je er bij de Nederlandse bevolking maar blijft inhameren dat ze racisten zijn, zal een groot aantal daarvan de neiging hebben om te ‘bekennen’ en op zoek gaan naar voorbeelden die dat bevestigen. Rutte, Asscher en Samsom doen dat bijvoorbeeld en zijn zo als rolmodellen het baken voor de ‘gewetensvolle’ maar niet erg nadenkenden onder ons die met triomfgevoel door de ‘racismeroepers’ op het schild worden gehesen.

Bij een ernstige beschuldiging (en racisme is dat) bevriezen de meeste mensen want je reputatie wordt er ernstig door aangetast. Die bevriezing schakelt het gezonde verstand uit. Het beïnvloedt je gedrag. Je kunt gaan overcompenseren door te bewijzen dat je geen ‘racist’ bent door op jouw beurt een fanatieke racismebestrijder te worden..

In Engeland (o.a. in Manchester en Nottingham) heeft de angst om van racisme of discriminatie beschuldigd te worden geleid tot het wegkijken bij grote schandalen. In feite gebeurt dat ook al in Nederland. In het licht van de schijnwerpers bevriezen we als konijntjes, meten ons schuld aan en zien voorbij aan het feit dat de ‘racismeroepers’ geen haar beter zijn dan degenen die ze beschuldigen. Zo wordt een subversief standpunt ten onrechte dominant.

Maar gelukkig hebben we op pagina 23 Celal Altuntas nog voor degenen die zich niet gek willen laten maken. We discrimineren allemaal, en allemaal worden we gediscrimineerd. In een ander blog wil ik daar nog eens uitgebreid op ingaan.

Niemand luistert echt naar Sylvana?

                                                                 

Ze gebruikt 'racisme' als wapen

       

De kop komt uit de Volkskrant van vandaag. Het vraagteken heb ik er aan toegevoegd. Het artikel dat de kop draagt is van de hand van de filosoof Stephan Huijboom. Uit het brede palet van kritiek op mevrouw Simons selecteert hij een patroon dat volgens hem dominant is in de discussie. Het betreft de kritiek op haar weigering om stelling te kiezen in het Armeense genocidedebat. Niks aan de hand, legt de filosoof ons uit. Ook de PvdA en Rutte bewandelden die diplomatieke weg al eerder en daar ontstond geen ophef over. In het verloop van het artikel prijst hij DENK voor het weer op de kaart zetten van ‘racisme’ nu ‘links’ het er op dat punt bij laat zitten.

Het is niet de eerste keer dat ik me afvraag hoe de redactie van Opinie & Debat bijdragen selecteert. Deze is volstrekt onder de maat. Het is een doelredenering en die constatering is ongeveer het ergste verwijt dat een filosoof kan overkomen. Hem kan worden verweten dat hij niet op zoek is naar de waarheid, maar er een construeert. De redactie draagt zo bij aan het vergroten van de verwarring door slecht beargumenteerde beweringen toe te laten waarin appels en peren worden vergeleken. Mevrouw Simons is geen minister-president die op diplomatie is aangewezen, noch een politieke partij die vanwege de Turkse kiezersgunst de waarheid in het midden laat. Een ethische beschouwing over de keuzes die Rutte en de PvdA hebben gemaakt zou een aanzienlijk interessanter artikel hebben opgeleverd, want die keuzes vormen een onderdeel van het probleem waar we mee zitten. De waarheid wordt steeds afhankelijker van belangen en het vermijden van gekwetstheid bij diegenen die de waarheid niet wensen te erkennen.

Huijboom (nogal omstreden) juicht het toe dat ‘racisme’ weer op de kaart wordt gezet. Natuurlijk mag hij dat, maar een beetje onderbouwing zou aardig zijn geweest. Hij veronderstelt ‘racisme’ als vanzelfsprekend en sluit zich zo aan bij hoogleraarse Halleh Ghorashi (UvA) die in dezelfde Volkskrant al eerder mocht beweren dat Nederland racistisch is.

Ik zou graag de stelling verdedigen dat minderheidsgroepen overgevoelig zijn en de racismekaart als wapen gebruiken om een meer dominante positie in de discussie te verwerven. Het is vals spel. Als mijn buren verderop in de straat zich te buiten gaan aan asociaal gedrag en Jansen heten, mag ik daar onbelemmerd kritisch over zijn. Maar o wee als ze licht of donkergetint zijn. Dan wordt de racismekaart getrokken om zich de kritiek van het lijf te houden. Dat is wat er in het klein, maar ook in het groot gebeurt.

De racismekaart wordt als wapen gebruikt om zelfkritiek te ontlopen en de vaak terechte kritiek is diskrediet te brengen. Het is een lange neus naar de Nederlandse identiteit en verbergt de boodschap: laat ons met rust en verwijt ons niets. Ook het 'zwartepietendebat' is een onderdeel van het streven anderen de wil op te leggen. 

De column van René Cuperus in dezelfde krant (De schok van Oostenrijk) heeft heel wat meer kwaliteit dan het artikel van Huiboom. Ik zit alleen met de laatste zin: “De conclusie: extremisme en alarmisme gedijen als het midden het laat afweten”. Ik weet niet zeker wat hij daarmee bedoelt. Als hij wil zeggen dat het geglobaliseerde wereldbeeld van een middenpartij als D’66 door velen als extreem en bedreigend wordt ervaren, ben ik het helemaal met hem eens.

Naar ‘Sylvana’ (het is een merknaam geworden) kunnen we beter niet luisteren. Wat zij als waar ziet hangt te veel van de omstandigheden af en haar strijd tegen racisme is verdacht. In Nederland zijn degenen die ons van racisme beschuldigen de ambassadeurs van Allochtonië

Platform van islamitische organisaties produceert jij-bak als onderzoek

                                                                           

Hopelijk nemen Fokke en Sukke het me niet kwalijk dat ik hun cartoon gebruik

   

De ophef over mevrouw Simons is nog niet overgewaaid. Politiek correct Nederland maakt zich zorgen over het ‘asociale’ internet en uitingen van racisme en discriminatie daar. Racisme is een verouderd woord. Dat zouden we nog maar zeer omzichtig moeten gebruiken. Discriminatie is alom tegenwoordig en in bepaalde gevallen (als het gaat om niet-geïntegreerden) kan ik dat niet als iets verwijtbaars zien.

Internet heeft zichtbaar gemaakt wat vroeger bij borreltafels en theekransjes te horen was. Roddel heeft een aantal functies. Het bevestigt de gewenste norm, het geeft groepsbinding en oefent in de vorm van sociale controle druk uit op norm-afwijkers. De taal die in roddelcircuits gebezigd wordt is vaak net zo venijnig als op internet te zien is. Neem van mij aan dat nergens de sociale controle zo sterk is als in islamitische gemeenschappen.

Ik heb de facebookpagina waarop men mevrouw Simons op 6 december wil uitzwaaien, gesteund. Ludieke actie, al ben ik ook niet zo gecharmeerd van wat ik daar aan reacties tegenkom. Maar ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, leerde ik een van een advocaat, en een hoogleraar kan in nette bewoordingen vernietigender veroordelen dan een grofgebekte stratenmaker. Mijn steun kwam in dit geval voort uit de waarneming dat het om een georganiseerde tegenreactie ging. Meer dan veertigduizend adhesiebetuigers maakten mevrouw Simons duidelijk dat ze wat hen betreft normen overschreed en haar dat op die manier duidelijk wilden maken.

De islam in Nederland is veel beter georganiseerd om structureel de normovertredingen vanuit haar perspectief op propagandistische aan de orde te stellen. Het NOS-journaal van gisteren bevatte een onderwerp waarin ‘islamofobie’ aan de orde werd gesteld. Aan de hand van een onderzoek van SPIOR (StichtingPlatform Islamitische Organisaties Rijnmond) werd kenbaar gemaakt dat discriminatie en islamofobie in met name Rotterdam toeneemt.

Over die presentatie is duidelijk goed nagedacht. Burgemeester Aboutaleb werd bereid gevonden om

‘spin’ te geven aan de boodschap. Dat levert altijd meer journalistieke belangstelling op dan wanneer er geen bekende persoon aanwezig is. Aboutaleb liet zich daarvoor gebruiken en dat hij belijdend moslim is maakte het extra pikant. De presentatie namens SPIOR werd verzorgd door een keurig geklede heer en een autochtone bekeerlinge met een zwarte hijab (een hijab gaat net een stapje verder dan een hoofddoekje en bedekt ook de hals volledig). De boodschap was duidelijk. Ook autochtone Nederlanders kunnen moslim zijn en dit is een autochtone moslima die de conclusies van het onderzoek ondersteunt. Voor de NOS was er een interview beschikbaar waarin een moeder mocht vertellen dat zij en haar dochter in de tram door voetbalsupporters waren aangevallen en van hun hoofdoek beroofd. Mag niet natuurlijk, maar het betrof een incident dat niet representatief is voor de situatie als geheel. Bekend is dat hoofddoekdraagsters te maken krijgen met afkeurende blikken en het op de arbeidsmarkt moeilijk hebben. Daar heb ik hetniet echt moeilijk mee. Zo maken veel mensen duidelijk dat het buiten hun normen valt. En precies daar verzet de islam zich tegen. “Wen er maar aan”, zeggen de gewiekste jongens van DENK.

Ik zie het onderzoek als een jij-bak (kijk eens wat jullie zelf doen). Jijbakken is een bekende strategie van moslims. Het is een vorm van verbale jihad. In dit geval zouden we het eigenlijk moeten hebben over wat onder meer vrouwen, homo’s, joden aan bejegening door moslims ervaren. Welke universiteit gaat dat eens onderzoeken in Rotterdam, waar de aangiftebereidheid onder autochtonen lager is dan bij de tot aangifte gestimuleerde moslims en moslima’s. En, worden de Turkse scheldpartijen tegen Ebru Umar ook onderzocht!

                                                                                                                                

De media in Nederland zijn slecht voor mijn gezondheid

                                                                   

Soms kan ik het niet laten. Als via mijn venster op de wereld, ons televisie-apparaat, er weer eens dingen te zien en te horen vallen die me niet bevallen, heb ik de neiging om luid en bozig commentaar te geven. Gisteravond was het weer eens zover. Kijkend naar het programma ‘Kansen pakken, kansenkrijgen’, zat ik aanvankelijk te genieten van het succes van een aantal Nederlanders met een niet-westerse achtergrond. Dankzij de keuzen van hun ouders en hun eigen doorzettingsvermogen waren ze er in geslaagd om hun droom via een goede opleiding en prima baan te realiseren. Ze vormen het bewijs dat het kan en het tegenbewijs dat hen door racisme en discriminatie het succes onthouden wordt. Ik begon pas te fulmineren toen een van hen een leraar Maatschappijleer op een licht gemengde school in zijn klas werd gefilmd. Wat hij zijn klas stond te vertellen was regelrechte indoctrinatie en ik ergerde me nog het meest aan leerlingen die zijn betoog kritiekloos beaamden. (Later leerde ik dat betrokkene Lofti Abdel Hamid heet en regelmatig in de Vokskrant publiceert)

Vanmorgen was het weer raak. In de Volkskrant neemt columniste Harriëtte Duurvoort het op voor haar ‘sister’ Sylvana Simons. ‘Sylvana is integer’ luidt de kop en “Ik zou het toejuichen als Denk de moed had zich op de échte verbinding te richten waar Sylvia het over heeft.”, staat er verderop in haar tekst. Sylvia wordt geportretteerd als een parel tussen de zwijnen, want Duurvoort moet niet veel van Denk hebben. Duurvoort vraagt zich niet af wat Sylvia deed besluiten om in de Denk-trein te stappen. Integendeel, ze schrijft: “Het zou prachtig zijn als Sylvana de wind eronder zou hebben bij Denk”. Een kansloze gedachte natuurlijk. Al bij haar eerste optreden bleek mevrouw Simons het ‘Denk-jargon’ al snel onder de knie te hebben gekregen en had ze even geen mening over de Turkse genocide op Armeniërs. Simons is weliswaar verbaal begaafd, maar laat het intellectueel volstrekt afweten door haar onvermogen kwesties van meerdere kanten te bekijken. Ze kent maar één kant van het verhaal en wil de mensen die op dezelfde manier in het leven staan een stem geven omdat ze niet zouden worden gehoord.

Tja, de mensen die sinds de jaren tachtig van zich lieten horen werden weggezet als racistisch, xenofoob en islamofoob. Denk en mevrouw Simons draaien dat deuntje nog steeds af. Het is allemaal de schuld van de Nederlanders.

DENK vertegenwoordigt vooral mensen die mentaal nog in hunthuisland leven. Die hun schotel als navelstreng gebruiken, die alleen (slecht) Nederlands spreken als het niet anders kan en die de toekomst van hun kinderen in de weg staan omdat ze het aanleren van de Nederlandse taal over laten aan het onderwijs en hun kinderen daarnaast voorzien van negatieve gevoelens over het land waar ze wonen.

Het kan anders. Het programma ‘Kansen pakken, kansen krijgen’ liet dat zien. Ik raakte bijna ontroerd van de ouders die wel inzagen hoe ze hun kinderen verder konden helpen en daar hun levensdoel van maakten.

Laten Denk en mevrouw Simons die verhalen nu eens gebruiken om hun allochtone achterban de goede kant uit te sturen. Dat zal niet gebeuren. Denk is tegen integratie en heeft een islam-agenda. Benieuwd hoe mevrouw Simons zich daar in de toekomst zal uit weten te praten. Integer?, kom mevrouw Duurvoort, u zou beter moeten weten. 

Voor duidelijkheid in het islamdebat moet je niet bij de bange media zijn

                                                                        

De media zijn te bang om een standpunt in te nemen

Bladerend door de kranten op zoek naar onderwerpen voor mijn dagboek, overviel me de gedachte dat de kranten van vandaag een bijna perfect beeld laten zien van de tegenstrijdige ideeën die leven als het gaat over islam, integratie van migranten, vluchtelingencrisis en de vrijheid van meningsuiting.

Dagelijks bieden de kranten veel islam-gerelateerd nieuws. De meningsvorming over dat nieuws lijkt vaak op een spelletje ‘pingpong’. Wat de een serveert, slaat de ander weer keihard terug. De stand lijkt gelijk op te gaan maar de kritische blik op islam gerelateerd nieuws, lijkt het moeilijk te hebben.

Kranten kiezen niet en laten van beide kanten wat zien. Het is alsof ze ademloos wachten tot er een duidelijke winnaar is die ze kunnen bejubelen. Kranten en andere media dragen zo door angstige mistigheid bij aan het nodeloos laten voortduren van een debat waarin hoognodig helderheid moet komen. Bij andere onderwerpen, bijvoorbeeld 'homo's', ooit een taboe, zijn ze niet bang en kiezen duidelijk stelling.

De ophef rond het opportunistische DENK en het inlijven van Sylvana Simons, heeft heel wat pingpongbatjes in beweging gebracht. Hoogleraar voor Diversiteit en Integratie (let op de volgorde) bij de UvA, Halleh Ghorashi, slaat het balletje keihard terug in de Volkskrant met de boodschap: “Nederlanders kunnen niet langer ontkennen dat ze racistisch zijn”. Ze steunt DENK subtiel en draagt zo bij aan de oplopende polarisatie. Dat vraagt zo langzamerhand om een duidelijk en helder beleid als oplossing.

Die moet komen van politici. Het sparen van de kool en de geit is daar nog bon ton, al komt daar met de verkiezingen in zicht wat verandering in. In de Telegraaf pleit fractievoorzitter van de VVD, Halbe Zeilstra voor een quotum van maximaal 15000 toe te laten vluchtelingen. Het getal lijkt me arbitraal, maar het is nog altijd een flink dorp per jaar. De bijdrage van Zeilstra is eigenlijk een losse flodder zolang die niet is ingebed in een breder beleid rond integratie en islam. Minister Asscher (PvdA) laat in de Volkskrant weten dat hij niet naar ‘tokkies’ luistert. Lijkt me nogal dom omdat hij niet schijnt te begrijpen dat ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is en de wrange vruchten van de multiculturele samenleving vooral deze groep raken. De christelijke partijen zijn stiller. Het is ze nog altijd niet gelukt om een onderscheid te maken tussen religies die de godsdienstvrede steunen en de islam die dat niet doet. Christelijke partijen zijn bang voor een discussie over de vrijheid van godsdienst omdat hun eigen faciliteiten en privileges (onderwijs) in het gedrag komen.

De ‘Denker des Vaderlands’, hoogleraar filosofie Marli Huijer, gaat in ‘Vonk’ de bijlage van de Volkskrant in gesprek met een aantal van haar critici die zich gestoord hebben aan haar Vluchtelingenmanifest. Ze zal wat mij betreft nog heel wat stappen in haar denkontwikkeling moeten maken, maar de critici hebben haar in ieder geval op een gedachte gebracht: “Ik zie nu dat ik veel duidelijker moet maken wat de morele verantwoordelijkheid voor vluchtelingen betekent voor het voortbestaan van de samenleving”. Mooi begin, maar ze vervolgt: “Die impact is veel minder groot dan vaak wordt gedacht”. Daar ga ik eens een absoluut niet-filosofisch woord voor gebruiken: ‘Gelul’. Uit eigen ervaring weet ik dat er onder de vluchtelingen heel wat orthodoxe en fundamentalistische moslims bevinden die pas uit de kast komen zodra ze een verblijfstatus hebben gekregen. Het gaat niet om bizar grote aantallen, maar ze mogen wel worden opgeteld bij de orthodoxen en fundamentalisten van Turkse en Marokkaanse huize die niet als vluchteling zijn gekomen.

Huijer komt tot conclusies door naar een deel van het plaatje te kijken in plaats van naar het hele plaatje. Haar bijdrage aan de discussie als al net zo verwarrend als die van Hoogleraar Halleh Ghorashi die graag mist optrekt over de islam en moslims en Nederlanders racisten noemt.

Het wordt tijd dat politici helderheid scheppen en dit soort bijgeluiden naar de achtergrond dringen.

Discrimineren moet!

                                                                      

Nu niet meteen de haren ten berge laten rijzen, maar eerst uitlezen. Wat mij betreft zou discriminatie verplicht gesteld moeten worden. Onze regering is er eigenlijk al eerder mee begonnen. Wie een beroep op de bijstand doet, krijgt korting als de aanvrager zich niet in de Nederlandse taal verstaanbaar kan maken. Dat is het soort discriminatie dat ik voorsta.

Mijn omgeving kan bevestigen dat als het om mensen gaat, ik volstrekt kleurenblind ben. Sterker nog, ik zou er geen bezwaar tegen hebben als Nederlanders wat verkleuren, want die witheid is soms niet aan te zien. Gelukkig werken Surinamers en Antillianen daar wel aan mee. Ze gaan vaak ‘gemengde’ huwelijken aan en een beter bewijs van integratie is er eigenlijk niet. Dat geldt niet voor Turken of Marokkanen. Die lijken een ‘gemengd’ huwelijk als verraad aan hun stamboom te beschouwen. Nee, ik heb niets tegen kleur, maar wel alles tegen een gebrek aan integratie. Het blijven leven zoals je in je thuisland leefde, stuit mij tegen de borst. Die mensen mogen van mij zwaar gediscrimineerd worden. Het lijkt me het enige gepaste antwoord op mensen die wel de vruchten van de Europese cultuur omarmen als het om een uitkering of de Rechten van de Mens gaat, maar die cultuur verder afwijzen. Om dus heel precies te zijn: ik ben voor discriminatie van mensen die onze cultuur om wat voor reden dan ook afwijzen. Met Aboutaleb zeg ik dan: rot op!

Partij DENK is volgens hun manifest tegen integratie en dat beschouw ik als verdacht. Ze verdedigen het recht van mensen om in hun eigen cultuur te blijven leven. Daar kan ik veel tegen in brengen. Richard Sennet, een Amerikaanse socioloog, laat in zijn boek ‘Respect’ zien dat vasthouden aan je eigen cultuur en het afwijzen van de cultuur van het land van aankomst tot verpaupering leidt. Het Sociaal Cultureel Planbureau publiceerde in 2015 een studie waaruit bleek dat geïntegreerden gelukkiger en gezonder zijn. Maar ik zie het ook in mijn eigen omgeving. Degenen die de stap naar integratie hebben genomen, zien die stap ook beloond in een beter leven.

Bij DENK blijven ze dat ondanks deze bevindingen afwijzen en dat kan niet anders dan gerelateerd zijn aan hun etnische en islamitische agenda. Geïntegreerde mensen verliezen hun nut voor het land van oorsprong en voor de islam. Het is daarom meer dan betreurlijk dat vandaag in de Volkskrant Halleh Ghorashi aan het woord wordt gelaten. De nationale theedrinkadviseuse en hoogleraar ‘diversiteit en integratie’ bij de UvA steunt DENK en de nieuwe aanwinst van die partij in de persoon van Sylvana Simons. Ook Halleh Ghorashi doet net alsof alleen autochtone Nederlanders in hokjes denken en alsof dat verschijnsel onder de diverse etnische groeperingen niet voorkomt. Van haar opvattingen heeft ze een goed lopend bedrijf gemaakt dat vooral overheidsdienaren injecteert met de gedachte dat immigratie een verrijking oplevert. Romantiek als bussinessmodel. De islam spint er garen bij.

Ook de op een na hoogste baas van de Europese Commissie, onze eigen onvolprezen Frans Timmermans,  viel de stap van Sylvana Simons bij en prees die als een stap tegen discriminatie en racisme. Die is dus ook bij Halleh Ghorashi op cursus geweest, net als heel veel andere politici, bestuurders en politiebazen. Oh, en wat u nog even moet weten van Halleh Ghorashi: ze was een van de eersten die Hirsi Ali een mes in de rug stak. De islam kritiseren doe je niet, al gebruikte ze daar een ander smoesje voor.

Discrimineren moet als het om bewijsbare onzin gaat die geen andere bedoeling heeft dan mensen in hun etniciteit en religie op te sluiten.

nb Halleh Ghorashi werd in de Vokskrant van vandaag geïnterviewd en dat leverde de kop op: Nederlanders kunnen niet langer ontkennen racistisch te zijn

Gaat DENK de PvdA slopen?

                                                                       

             

De Partij van de Arbeid wordt nogal eens smalend de Partij van de Allochtonen genoemd. De partij was in het verleden de kampioen van de multiculturele samenleving en dat was zichtbaar in de aanhang onder de kiezers en de bemensing van de fractie. Nieuwkomers stemmen tribaal en volgen de adviezen die hun eigen organisaties en instellingen ze geven. Dat wordt nu een probleem. Denk zal alles op alles zetten om die stemmen binnen te halen en de overwegend conservatieve organisaties en instellingen van vooral islamitische huize zullen de partij waarschijnlijk sterk willen maken.

Met het binnenhalen van Sylvana Simons krijgt het profiel van DENK een duidelijkere contour. Ze richt zich op de achterblijvers, die ontevreden als ze zijn over hun situatie, alles behalve zichzelf of degenen die ze binnen de eigen religie en of etnische groep willen opsluiten de schuld willen geven. De Nederlander en de Nederlandse samenleving hebben het gedaan.

Simons heeft al naam gemaakt als ‘zwartepiethater’ en als ijveraar om Nederland te laten betalen voor haar slavernijverleden. Op zich geen gek idee. We betalen iedere ontevredene uit haar etnische groep een flink bedrag om ze de kans te geven om zich in Liberia te vestigen en daar een nieuw leven te beginnen. Iets dergelijks kunnen we ook doen met de ontevreden Turken en Marokkanen al zullen die liever voor hun thuisland dan voor Liberia kiezen.

De strategie van DENK is om de ontevredenen en achterblijvers een stem te geven. Ze noemen dat ‘verbinden’, wat ze als hun missie beschrijven. We zullen de taal van DENK moeten leren begrijpen, want er wordt nogal verhullend gesproken door die partij. Uitgaande van de tekst van het manifest van de partij betekent ‘verbinden’ bijvoorbeeld dat integratie geen nastrevenswaardig doel meer is. In plaats daarvan moeten Nederlanders leren om anders-culturelen te accepteren in hun anders-zijn.

Eigenlijk zijn we dan bij de islam-agenda. Thuislanden, islam en haar instellingen en organisaties spannen zich in om moslims sterk bij de islam-agenda te betrekken. DENK steun die strategie. De partij zal zich dan ook gaan inspannen om de wereld aan moslims aan te passen in plaats van andersom. Bijvoorbeeld zo. Tot nu toe is dat een haalbare agenda. Nederland is verdeeld en politici spreken zich niet duidelijk uit. Misschien gaat dat veranderen als conservatieve moslims hun eigen partij hebben en de bestaande partijen niet meer bevreesd hoeven te zijn om het tegen de haren in te strijken.

Het tweede deel van de strategie van DENK is de slachtofferstrategie. Ze zal haar aanhang voorzien van een repertoire waarin al hun leed voortkomt uit het gebrek aan acceptatie en discriminatie. Het credo van DENK is: ‘Jullie hebben het rot omdat Nederlanders vervelende rotzakken zijn die jullie niets gunnen’. Dat is geen verbindende strategie, maar een polariserende. Oorzaak en gevolg worden daarin omgedraaid. De sociaal-economische achterstand onder migranten is groot. De oorzaak daarvan is niet te wijten aan discriminatie, maar volledig aan het vasthouden aan de eigencultuur die nu eenmaal niet samengaat met de Nederlandse. Özcan Akyol die gisterenavond tegelijkertijd met het DENK-viertal aan tafel zat verwonderde zich waarom zelfs zijn ontwikkelde vrienden nog thuis Turks bleven praten en aan hun schotelnavelstreng met Turkije verbonden wilden blijven. Als hun kind naar groep 3 voor het eerst naar school gaat, spreekt het nog geen woord Nederlands, stelde hij.

Integratie wordt de sociale oorlog voor het komende decennium. DENK heeft zich ingegraven om integratie tegen te gaan. Het is dan ook de vraag hoe snel Sylvana Simons een burnout krijgt, want ze zal haar pruiken wel niet voor een hoofddoekje willen verwisselen. Misschien wil de PvdA haar straks wel als speler aankopen voor het sociaal-democratische team dat na de verkiezingen versterking zal behoeven. Volgens insiders doet Sylvana Simons alles voor geld.