Waarom we het beter over de islam kunnnen hebben dan over 'racisme'

                                                                     

             

De rapper Typhoon (Glen de Randamie) heeft imago-schade geleden na de ophef die ontstond toen hij de aandacht van de politie voor jonge getinte mannen met een dure auto ‘racisme’ noemde. Journalist Jan Tromp mag van de Volkskrant twee pagina’s volschrijven om het gedeukte imago weer wat op te vijzelen. Het is een lieve jongen met een inborst van goedertierenheid en een beetje naïef. Een van zijn mentoren André Manuel is bezorgd dat Typhoon bij het establishment op schoot terecht komt: ‘ Prima dat hij voor het koningshuis optreedt zolang hij maar niet vergeet om racisme en ongelijkheid aan de orde te blijven stellen’. Het wekt bij mij de vraag in hoeverre de agenda van André Manuel van invloed is op de rapper.  Is Jan Tromp ook naïef?

De radicaal-linkse André Manuel geniet onder andere bekendheid omdat hij ooit zijn geslacht toonde aan de toen nog verloofd zijnde Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta om zodoende de discussie over de afschaffing van het koningshuis een nieuwe impuls te geven. Een rare vertoning want om aan te tonen dat men ergens lak aan heeft, laat men meestal de andere kant zien. Sinds onze uit Argentinië afkomstige koningin verkondigd heeft dat de Nederlandse identiteit niet bestaat, kan ze ook bij mij geen goed meer doen. Sinds onze strijd tegen haar Spaanse voorvaderen heeft Nederland een identiteit van verscheidenheid waarboven een ‘wij’ hangt. Ik geeft toe dat de omschrijving vaag is, maar dat ‘wij’ is voor mij essentieel. Identiteit is enigzins kneedbaar, maar bevat vaste kernwaarden die ons 'wij' vormen als kompasrichting. 

Dat ‘wij’ staat onder druk. De postmodernistische en cultuur-marxistischestromingen accepteren dat het wij-gevoel wordt gesloopt en dragen zo bij aan het ontstaan van spanningen waarbij ‘wij en ‘jullie’ heen en weer vliegen als bij honden die om een been vechten. De strijd over identiteit is het slagveld waarbij we zowel toeschouwer als deelnemer zijn. Het is vooral de islam en haar militante vertegenwoordigers die de strijd gaande houden en andere minderheidsgroepen daarbij betrekken. De strijd om ‘wij’ richt zich op integratie. En integratie betekent verzwakking van de moslim-identiteit. Dat past niet in de ambities van de islam. 

De kern van de islam is dat ze de wereldwil onderwerpen aan Allah. Kritiek wordt gepareerd met de verwijten van racisme, discriminatie en islamofobie. Imams vertellen een ander verhaal aan hun

achterban dan aan de vertegenwoordigers van de Nederlandse overheid. De kritiek is er, maar wordt gesmoord door de sussende woorden van onze eigen overheid die kennelijk meer geloof hecht aan de zoetsappige praatjes van de vertegenwoordigers van de islam dan aan de houtsnijdende kritiek uit de samenleving. 

Voor de islam is iedere niet-gelovige of andersgelovige een ‘jullie’. Integratie wordt afgewezen omdat het delen van de Nederlandse identiteit strijdigheid oplevert met de islamitische identiteit. De islam gebruikt voor haar strijd versluierende woorden om te laten zien dat er eigenlijk geen strijdigheid is omdat de islam universele waarden heeft. Maar als de islam zegt te strijden voor ‘rechtvaardigheid’ laat ze wel na om daarbij te vertellen ‘rechtvaardigheid in islamitische zin’. 'Racisme is een verouderd woord dat door de islam is opgepoetst omdat ze weet dat we daar beducht voor zijn. Het is een wapen geworden dat te pas, maar vooral te onpas wordt gebruikt. Het verdeelt ons, het maakt ons onzeker over 'wij' en onttrekt het 'racisme' in islamitische gelederen aan het zicht. 

Media, overheid en alfa-academici hebben zich laten verleiden om in de aanwezige spanningen niet voorop te gaan in de verdediging van het ‘wij’. In de angst om beschuldigd te worden van racisme of discriminatie laten ze het over aan de ‘tokkies’ die ze eensgezind veroordelen.

Arm 'wij'. Het nieuwe realisme is nog niet sterk genoeg om het frontaal voor haar op te nemen.

De ‘Dikke error’ van NRC-columnist Bas Heijne

                                                                                             

Ik ga er met gestrekt been in

Drie moslimactivisten met pet en baard zijn afgebeeld op de voorpagina van de NRC van dit weekend. De kop er boven roept: “We zijn er: wen er maar aan”. Op de pagina’s 22 tot en met 25 krijgen moslimactivisten Abou Hafs, Nourdeen Wildeman en Salaheddine ruimschoots de gelegenheid om ons te vertellen waar we maar aan moeten wennen.

Dat is eigenlijk gauw verteld. Alle drie zijn geschoold in het overvloedig hanteren van jij-bakken, verwijten ons het hanteren van een dubbele standaard, vinden dat moslims harder van zich moeten afbijten en noemen moslims als Marcouch, Aboutaleb en Elforkani ‘huisslaaf of assimilatieslaaf. “Mijn strategie”, zegt Abou Hafs, “is de strategie van het gestrekte been”. De NRC is nog steeds erg van de twee kanten van de medaille laten zien en zelf neutraal te blijven. Even verderop ten behoeve van het evenwicht een uitvoerig tweepagina’s groot interview met de joodse schrijver György Konrád die laat optekenen:

“Iedereen die niet goed integreert, is geneigd zich tegen zijn omgeving te keren”.

De uitspraak van Konrád kan worden opgevat als antwoord op de drie malcontenten met hun agressieve jij-bakken en hun beledigingen van geloofsgenoten die een gematigder versie van de islam voorstaan. Net als de heren van DENK keren ze zich tegen integratie en preken een harde versie van de islam.

Het is de gerenommeerde columnist Bas Heyne die het evenwicht verstoort in een column die over ‘discriminatie- en racismeroeper’, de rapper Typhoon gaat. Terecht signaleert Heijne dat de VVD de gepolariseerde samenleving op twee fronten bedient met good cop van der Steur en bad cop Zeilstra. Kennelijk is het Heijne ontgaan dat ook de NRC (zie hierboven) twee kanten van de gepolariseerde samenleving bedient.

Heijne ergert zich enorm aan misdaadverslaggever John van Heuvel die in de Telegraaf een artikel de kop “Misbruik van de racismekaart” meegaf.  “Van den Heuvel presenteert zich als de man van de praktijk –tegenover de onwerkelijke, abstracte, politiek correcte principes van gelijkheid voor de wet, staat de streetwise ervaring van de mensen die met hun poten in de modder staan. Maar die abstracte principes zijn er nu juist om guilt by association tegen te gaan….”

Toe maar. Heijne beschuldigt hier, met een verwijzing naar een drogredenering, iedereen die in bepaalde situaties denkt: klopt dit wel? Rapper Typhoon is aangehouden, maar hij kreeg niet op een hatelijke manier schuld aangesmeerd zoals de bedoeling is van deze drogredenenering.. Heijne past hier een drogredenering op een verkeerde wijze toe. Dat is zijn eerste fout. In zijn verdere betoog maakt hij nog twee andere fouten. Als argumenten voert hij aan dat de Zwolse politie de fout zelf toegaf en dat er een buitensporige uitstroom van allochtone politieagenten is vanwege de verziekte cultuur en structurele discriminatie.

Klopt dat wel? De nieuwe chef politie Erik Akerboom moest in een televisie-optreden de nodige moeite doen om subtiel afstand te nemen van de door zijn minister gretig aanvaarde Zwolse schuldbekentenis en het daarnaast voor zijn korps op te nemen. Daar gaat je nuance, Bas Heijne. Ook de zinnen waarin hij de korpscultuur afbrandt, verdienen nuance. Heijne laat de slachtofferkant zien. Allochtone agenten wijten wat hen overkomt aan ‘discriminatie’. Er is echter een andere kant van de medaille. Allochtone agenten zijn opgegroeid in een andere omgangscultuur. Ze vatten die harde politiecultuur te persoonlijk op. Op een afstand zag ik hoe vier allochtone jongeren op dezelfde manier in de bouw met zijn harde cultuur struikelden.

Bas Heijne doet wat hij anderen verwijt. Hij polariseert, hij verabsoluteert principes om zijn gelijk te halen en kiest voor één kant van de medaille om dat gelijk te bevestigen.

Rapper Typhoon is gewoon een beledigd jongetje dat zijn nationale bekendheid gebruikt om zijn ‘vernedering’ te veralgemeniseren. Bas Heijne bekijkt het vanuit zijn studeerkamer en verdwaalt in een 'dikke error'. De NRC zou hem moeten dwingen het werk van Nicolai Sennels, de Deense gevangenispsycholoog of dat van Konrád te lezen. Daar wordt de NRC beter van.

Iedereen bevriest als er ‘racisme’ wordt geroepen

                                                                 

In het verblindend licht van de racisme-beschuldiging  bevriezen we

Het ging vanmorgen meteen al fout toen ik de Volkskrant van de mat pakte en de voorpagina zag. Mijn verzetshouding was al tot grote hoogte gegroeid toen ik de krant op de keukentafel uitspreidde met het vaste voornemen om me niet door de Volkskrant de oren te laten wassen.

En het ging zo goed. Gisteravond was ik redelijk tevreden over de genuanceerde wijze waarop het NOS-journaal inging op de ophef die was veroorzaakt door een rapper die een keer tegen een politiecontrole aanliep. Als hij even had nagedacht zou hij het begrepen hebben, want actieve controles van de politie dienen ook zijn eigen veiligheid. Maar nee. Het narcistische jongetje riep ‘racisme’ en bracht daarmee het hele land in beweging.

Had mevrouw Simons daar op zitten wachten? Geflankeerd door twee ‘Denkers’ schoof ze aan bij de ophef om haar eigen racisme-leed voor de toegesnelde pers te etaleren.

De Volkskrant maakte het vervolgens weer een heel klein beetje goed. Op pagina 24 krijgt de nog weinig bekende schrijver Celal Altuntasde gelegenheid om wat olie op de golven te werpen. Hij vindt het zorgelijk dat Sylvana Simons de strategie ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’ toepast. En: ‘niet alleen Nederlanders, ook Turken en Marokkanen uiten zich racistisch tegenover andere groepen’. In zijn verdere betoog toont hij aan dat niemand zich er op kan beroepen geen vooringenomen beelden van andere groepen te hebben. Het is universeel dat we discrimineren.

Dat artikel van Celal Altuntas had wat mij betreft op de voorpagina gemoeten. Het is de juiste aanpak om de ophef wat tot bedaren te brengen. 

Maar ja, de Volkskrant moet kranten verkopen en denkt er kennelijk niet over na dat ze met de uitvergroting van een mini-gebeurtenis op de voorpagina bijdraagt aan het verder opstoken van het vuurtje dat door de schrijver Celal Altuntas zowel ‘multiculturele crisis’ als ‘discriminatiecrisis’ wordt genoemd. Boven ons gestelden als Rutte, Asscher en Samson dragen niet bij aan een gezonde kijk op de zaak. Impliciet of expliciet stellen ze rapper Typhoon in het gelijk, al blijft de bijval voor mevrouw Simons (geen vriend van) uit.

Het is een bekend verschijnsel dat wanneer de politie een verdachte het vuur aan de schenen legt, deze ondanks zijn onschuld zal bekennen. Als je er bij de Nederlandse bevolking maar blijft inhameren dat ze racisten zijn, zal een groot aantal daarvan de neiging hebben om te ‘bekennen’ en op zoek gaan naar voorbeelden die dat bevestigen. Rutte, Asscher en Samsom doen dat bijvoorbeeld en zijn zo als rolmodellen het baken voor de ‘gewetensvolle’ maar niet erg nadenkenden onder ons die met triomfgevoel door de ‘racismeroepers’ op het schild worden gehesen.

Bij een ernstige beschuldiging (en racisme is dat) bevriezen de meeste mensen want je reputatie wordt er ernstig door aangetast. Die bevriezing schakelt het gezonde verstand uit. Het beïnvloedt je gedrag. Je kunt gaan overcompenseren door te bewijzen dat je geen ‘racist’ bent door op jouw beurt een fanatieke racismebestrijder te worden..

In Engeland (o.a. in Manchester en Nottingham) heeft de angst om van racisme of discriminatie beschuldigd te worden geleid tot het wegkijken bij grote schandalen. In feite gebeurt dat ook al in Nederland. In het licht van de schijnwerpers bevriezen we als konijntjes, meten ons schuld aan en zien voorbij aan het feit dat de ‘racismeroepers’ geen haar beter zijn dan degenen die ze beschuldigen. Zo wordt een subversief standpunt ten onrechte dominant.

Maar gelukkig hebben we op pagina 23 Celal Altuntas nog voor degenen die zich niet gek willen laten maken. We discrimineren allemaal, en allemaal worden we gediscrimineerd. In een ander blog wil ik daar nog eens uitgebreid op ingaan.

Rapper Typhoon moet worden aangeklaagd wegens smaad

                                                                       

Het opgeheven vingertje van rapper Typhoon

Er is in korte tijd al veel over gezegd en geschreven. Dat zou een goede reden zijn om het onderwerp in mijn blogboek te mijden. Het is echter een te mooi onderwerp. Het leent zich om duidelijk te maken hoe gekleurde BN’rs hun positie gebruiken om de waarheid geweld aan te doen door de racismekaart te trekken en zo mensen op het verkeerde been te zetten.

Eerst maar wat de rapper, onder meer bekend van zijn optreden op Koningsdag,  schreef:

“Voorheen kon ik er nog boos om worden, nu ga ik er al vanuit dat ik word aangehouden en word ik juist rustig als het weer blijkt dat etnische profilering het motief is. Het is triest. Ik kies ervoor dit nu te delen omdat dit niet een op zichzelf staand iets is. Het is niet alleen de politie, dit is een dikke error in de NL'se samenleving. Eerste stap naar verandering is toegeven dat racisme/discriminatie/onderscheid nog steeds onderdeel van onze cultuur is. We zijn er nog lang niet! #etnischeprofilering #awereness #nederland #racisme #gelijkheid" 

Ophef alom. De politie reageerde met een persbericht en Diederik Samsom, fractievoorzitter van de PvdA liet weten dat het zo niet langer kan en anders moet. Ook Jesse Klaver van GrL huilde een duit in het zakje om zich te verbinden met zijn achterban en deze gerust te stellen.  In het persbericht schreef de politie onder meer:

Districtschef Arjan Mengerink: 'Dat vinden wij belangrijk want de politie moet te allen tijde staan voor neutraliteit. Wij mogen niet selecteren op uiterlijk of afkomst en daarom vonden wij het belangrijk om deze kwestie direct op te helderen. 

De politie gaat de rapper excuus aanbieden.

Voor mij hoeft dat helemaal niet. Ik vind het zelfs onzin. Als het aan mij ligt zou de rapper moeten worden aangeklaagd wegens smaad. Het risicoprofiel dat de politie gebruikt, bevat de woorden: jong, dure auto, getint uiterlijk. Dat is een logisch profiel. Surinamers en Turken zijn ongeveer twee keer zo crimineel als autochtonen en bij Marokkanen en Antillianen is dat ongeveer vier keer zo veel als bij autochtonen. Criminele rolmodellen die de blitz maken met een dure auto, verdienen extra aandacht van de politie. Maar die zit er ook wel eens naast. Zoals bij deze rapper. Dan mag je best sorry zeggen en hem verder een goede reis wensen. Zo doet de politie zijn werk.

Waar gaat rapper Typhoon in de fout. Uit de drie kenmerken isoleert hij het ‘getint’ zijn en buigt dit om in ‘etnisch profileren’. Dat een falikante leugen en een unfaire beschuldiging. Het is smaad. Een oudere Marokkaan of Antilliaan in een bescheiden auto, wordt er niet uitgepikt voor controle op basis van het risicoprofiel dat voor de rapper gold.

De beschuldiging aan de politie dat hij het slachtoffer is van etnische profilering, klopt niet. De rapper verbindt zijn persoonlijke ervaring met racisme en discriminatie en noemt dat ‘een dikke error in de Nederlandse samenleving’. Toch lijkt hij er mee weg te komen als bekende Nederlander die geliefd is bij de Oranjes. De politie neigt naar ‘damagecontrol’ en de PvdA gebruikt de zaak om te laten zien dat ze heus wel opkomen voor de gekleurde medemens.

Het impliciete doel van de rapper –minder aanhoudingen van jonge getinte mannen in een dure auto- lijkt haalbaar nu hij veel bijval krijgt. De politie zal zich terughoudender opstellen, bang als ze is voor de beschuldiging van racisme en discriminatie. Dat bij jonge getinte mannen met een te dure auto de kans op een crimineel bestaan groot is, verdwijnt als waarheid onder de ophef en het vloerkleed van de politieke correctheid.

Grote kans dat de rapper ook nog op de thee zal worden gevraagd door de Oranjes