Beledigd

                                                                      

Een paar weken terug schreef ik dat Sylvana  Simons waarschijnlijk meer pruiken dan hersencellen had. Hoe gerechtvaardigd die belediging toen ook was, ik neem hem terug. Sinds vanmorgen ben ik van mening dat haar hersencellen in aantal haar pruiken waarschijnlijk overtreffen.

De heren Kuzu en Öztürk, die een paar dagen geleden nog meldden dat het pruikenmeisje een ‘griepje’ had, weten sinds vanmorgen dat ze bij de neus zijn genomen. Ze zullen zich geschoffeerd en onmetelijk beledigd voelen. Hun fotogenieke pupil heeft ze in de steek gelaten en een stevige trap na gegeven. “DENK is een van de gewiekste partijen als het gaat om framen” laat La Simons optekenen in de Volkskrant. “Soms moet je ’s nachts ertussenuit knijpen omdat je partner je niet onbeschadigd zal laten gaan.” In de laatste zin spreekt haar angst voor de valse honden. Ze is beledigd omdat Kuzu nog geen keer heeft gevraagd hoe het met haar ging. Dat leidt tot de vaststelling dat Kuzu absoluut geen verstand van vrouwen heeft.

Moet de ‘gemarginaliseerde’ Nederlander zich nu ook beledigd voelen nu het pruikenmeisje via de Volkskrant adverteert dat ze het voor hen gaat opnemen? Dat denk ik wel. Eerst was hij nog een racist wat haar betreft en nu valt hij onder Artikel 1 van de grondwet omdat het bekeerde pruikenmeisje Denkt dat ze voor haar nieuwe partij nog wel wat boze mensen kan gebruiken. Misschien zou Bram Moskovitch wel haar tweede man willen worden. Weinig kans echter, want ze wil drie sterke vrouwen aan de top van haar kieslijst. Daarmee wijst ze alle boze mannen weer de deur.

Haar onsamenhangendheid is tekenend voor de verwarring in het politieke landschap en in de media. Deze week vielen ze languit over een tweet van Wilders met een foto van de met bloed besmeurde Merkel. De verontwaardiging reikte tot het toch al hoge plafond van de Tweede Kamer. Ik ga niet verder dan: onsmakelijk. Dat zijn de geluiden uit het vaderlandse bastion van de democratie ook. Als ik ze moet geloven gaat Wilders de democratie afschaffen en daar voel ik me nu weer beledigd om. Ze framen daar net zo gewiekst als de twee tenenkrommende Erdoganfanboys.

Ook bij de Volkskrant zijn ze er nog niet echt uit. Ombudsvrouw Annieke Kranenberg heeft twee pagina’s nodig om uit te leggen wat de ‘nieuwe’ koers van de Volkskrant dient te zijn. “We moeten ons verzetten tegen het normaliseren van het onaanvaardbare”.  Gestolen van CNN waar ze nog steeds niet bijgekomen zijn van de verkiezing van Trump. Als lezer voel ik me beledigd. Kranenburg geeft als voorbeeld dat de krant vanuit haar waakhondfunctie alert moet zijn als Wilders rechters beschimpt.  

Als het aan Kranenberg ligt gaat de Volkskrant zich verzetten tegen de aanval op de gevestigde orde en is iedereen die op Wilders stemt in feite een fascist. Het staat er niet, maar daar komt het wel op neer.

Er zijn meer van dat soort typen bij de Volkskrant. ArieJan Korteweg bijvoorbeeld. Die bekende afgelopen week dat hij van de PvdA is. Of neem Tom-Jan Meeus van de NRC die er voor pleit om verstand boven emoties te stellen en dat alleen laat gelden voor ‘slechte’ emoties. Goede (anti-Wilders) emoties zijn wat hem betreft prima. Tja, ‘links’ heeft ook een onderbuik maar daar borrelen kennelijk alleen de ‘juiste’ emoties uit op.

We zijn er nog lang niet. Wat politici en de media deze dagen laten zien lijkt vooral op radeloosheid. Radeloos omdat ze struikelen over alle frames die ze zelf de wereld in sturen en niet begrijpen dat half Nederland eigenlijk alleen maar vraagt om een menselijke maat. Er groeide pas een probleem met migranten toen het er te veel werden. Er groeide pas een probleem met de islam toen duidelijk werd dat die vast hield aan zijn barbaarse principes en zich tegen integratie keerde. Er groeide pas weerstand tegen Europa toen bleek dat die meer oog had voor de eigen agenda dan voor wat de Europese bevolking bezig houdt. Er groeide pas weerstand tegen de globalisering toen bleek dat de bestaande instituties machteloos bleken te zijn bij de bescherming tegen de nadelige gevolgen. Er groeit weerstand tegen de mensenrechten omdat het weerloos maakt tegen al diegenen die er misbruik van maken of ze te veel oprekken. Het zijn dezelfde mensen die niet begrijpen dat ze hoofdoekjes moeten accepteren en Zwarte Piet niet mogen behouden. Het gaat hierbij om geheel andere onaanvaardbaarheden dan waar Kranenberg het over heeft. Haar onaanvaardbaarheden zijn die van de gevestigde orde. Dat roept verzet op en maakt Wilders groter.

Je hoeft Wilders niet serieus te nemen, maar beste politici en media, neem degenen die op hem zullen gaan stemmen wel serieus. Asscher lijkt een poging te willen wagen, maar zolang de PvdA een figuur als Marcough nog prominent op de kieslijst heeft staan, is de partij het zoveelste voorbeeld van de verwarring die er nog heerst.

Is de ombudsvrouw van de Volkskrant nu beledigd, of gaat ze nog een keer nadenken?

Asscher of Samsom?, een vals dilemma als campangetruc

                                                                         

Volgens mij staat het allang vast dat Lodewijk Asscher de nieuwe lijstaanvoerder van de PvdA zal worden. Vooral nu hij verzekerd heeft bereid te zijn om in de oppositiebakjes plaats te nemen als de PvdA geen regeringspartij zou worden, is de laatste twijfel over zijn beschikbaarheid weggenomen. Andere kandidaten voor het politieke leiderschap van de PvdA zijn weg gemanoeuvreerd en de vraag die over blijft is: hoe krijgen we Samsom uit beeld. Nu hij beeldbepalend is geworden voor de vele concessies die de PvdA aan de VVD heeft moeten doen, kan hij voor de komende verkiezingen niet langer het gezicht van de PvdA zijn. Het campagneteam heeft een creatieve oplossing uit de hoge hoed getoverd.  Een toneelstukje in vier bedrijven waarbij Asscher het beste script krijgt. Daar begint het al mee, erger wordt het als je beseft dat we geconfronteerd worden met de klassieke drogreden die bekend staan onder de naam ‘vals dilemma’

.

Vals dilemma

Het bekendste voorbeeld van een vals dilemma is de vooroorlogse slogan ‘Mussert of Moskou’. De neiging om op zo’n keuzevoorstel  in te gaan bracht menigeen tot de naïeve overtuiging dat het een onontkoombare keuze was. Dat is precies wat het ‘vals dilemma’ als drogredenering beoogt. Bij het beperken van de keuze tot twee alternatieven ontstaat de neiging om alternatieven te negeren. Het ‘vals dilemma’ komen we in vele vermommingen tegen en vooral in de vorm van zwart-wit denken. 

Het toneelstukje

Misschien dat we er later nog eens in memoires over zullen lezen hoe de PvdA de verkiezingen van 2017 inging met een toneelstukje in vier bedrijven om de kiezer te verleiden. De truc van het valse dilemma verleidt menigeen om een keuze te maken en die keuze leidt tot verbinding met de persoon die gekozen is. Zo zet de potentiële kiezer al de eerste stap over een drempel waarbij hij eigenlijk weg zou moeten blijven. De tweede winst bij het gebruik van een vals dilemma is de media-exposure die het genereert. Vanmorgen had de Volkskrant een hele pagina over het oninteressante eerste debat waarbij alleen duidelijk wordt dat Asscher het beste script krijgt. Samsom, de loyale, offert zich op om Asscher de beoogde kans te geven. Nog drie debatten te gaan en ik kan voorspellen dat bij ieder volgend debat Asscher een duidelijker profiel krijgt. Asscher de ‘empathische’ tegenover Samsom de ‘technocraat’.

De media

Je zou mogen verwachten dat de media het gebruik van een drogreden al het ‘vals dilemma’ zouden doorzien. Daar is echter tot nu toe niets van te merken. De media zijn niet alleen het eerste slachtoffer van de campagnetruc, ze werken er op naïeve wijze aan mee om de keuze als hun lezers of kijkers door te geven. Zo krijgt de campagne de beoogde exposure en zo krijgt de PvdA door de media-aandacht gratis reclame. De boodschap van de media lijkt te zijn: alles liever dan de PVV.

Niet integer

In de polls staat de PvdA op nagenoeg gelijke hoogte als de partij van Henk Krol, 50plus, die nauwelijks media-aandacht krijgt en toch stevig aan het groeien is. De PvdA staat er slecht voor in de polls en dat is waarschijnlijk de enige reden dat de partij een drogreden en een daaraan verbonden toneelstukje inzet om te redden wat er te redden valt. Die keuze is niet integer en politici zouden dat als eerste moeten kunnen inzien. Dat geldt vooral voor beide kandidaten omdat ze een rolmodel willen zijn voor potentiële kiezers. Die worden in het gekozen campagnemodel volledig voor het lapje gehouden.

Het zwart-wit denken van de PvdA voortgezet door DENK

Dat je niet deugt als je de denkbeelden van de PvdA niet omarmt heeft de partij al heel veel sympathie gekost. In haar keuze voor de multiculturele samenleving werd de traditionele achterban weggezet als racistisch en xenofoob. Het is een vorm van intolerantie waarbij paradoxaal om tolerantie wordt gevraagd. Nu de PvdA minder uitgesproken is geworden als het om de multiculturele samenleving gaat, zet het afgesplitste DENK de oude traditie voort. Culturele diversiteit is mooi en wie dat niet vindt zou strafbaar moeten worden gesteld. Het door DENK gepropageerde zwart-witdenken vindt zijn oorsprong bij de PvdA.

Besluit

Asscher of Samsom. Eigenlijk een interne keuze voor het partijcongres, maar nu voorgelegd aan alle kiezers. Het zou ze worst moeten wezen. Het is een keuze tussen de PvdA en de PvdA, een partij die de dubieuze ethiek van ‘het doel heiligt de middelen’ heeft omarmd en daarmee haar morele failliet aantoont. Het opportunisme druipt er van af. De PvdA is een onderneming geworden die per campagne nieuwe illusies verkoopt omdat ze mensen van het eigen bedrijf aan het werk wil houden. Het zou me niet verbazen als Samsom in werkelijkheid empathischer is dan de nieuwe kroonprins Asscher.

nb Eerder geplaatst op 'Harde Woorden':  http://hardewoorden.nl/2016/11/asscher-of-samsom-een-vals-dilemma-als-campangetruc/

Iedereen bevriest als er ‘racisme’ wordt geroepen

                                                                 

In het verblindend licht van de racisme-beschuldiging  bevriezen we

Het ging vanmorgen meteen al fout toen ik de Volkskrant van de mat pakte en de voorpagina zag. Mijn verzetshouding was al tot grote hoogte gegroeid toen ik de krant op de keukentafel uitspreidde met het vaste voornemen om me niet door de Volkskrant de oren te laten wassen.

En het ging zo goed. Gisteravond was ik redelijk tevreden over de genuanceerde wijze waarop het NOS-journaal inging op de ophef die was veroorzaakt door een rapper die een keer tegen een politiecontrole aanliep. Als hij even had nagedacht zou hij het begrepen hebben, want actieve controles van de politie dienen ook zijn eigen veiligheid. Maar nee. Het narcistische jongetje riep ‘racisme’ en bracht daarmee het hele land in beweging.

Had mevrouw Simons daar op zitten wachten? Geflankeerd door twee ‘Denkers’ schoof ze aan bij de ophef om haar eigen racisme-leed voor de toegesnelde pers te etaleren.

De Volkskrant maakte het vervolgens weer een heel klein beetje goed. Op pagina 24 krijgt de nog weinig bekende schrijver Celal Altuntasde gelegenheid om wat olie op de golven te werpen. Hij vindt het zorgelijk dat Sylvana Simons de strategie ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’ toepast. En: ‘niet alleen Nederlanders, ook Turken en Marokkanen uiten zich racistisch tegenover andere groepen’. In zijn verdere betoog toont hij aan dat niemand zich er op kan beroepen geen vooringenomen beelden van andere groepen te hebben. Het is universeel dat we discrimineren.

Dat artikel van Celal Altuntas had wat mij betreft op de voorpagina gemoeten. Het is de juiste aanpak om de ophef wat tot bedaren te brengen. 

Maar ja, de Volkskrant moet kranten verkopen en denkt er kennelijk niet over na dat ze met de uitvergroting van een mini-gebeurtenis op de voorpagina bijdraagt aan het verder opstoken van het vuurtje dat door de schrijver Celal Altuntas zowel ‘multiculturele crisis’ als ‘discriminatiecrisis’ wordt genoemd. Boven ons gestelden als Rutte, Asscher en Samson dragen niet bij aan een gezonde kijk op de zaak. Impliciet of expliciet stellen ze rapper Typhoon in het gelijk, al blijft de bijval voor mevrouw Simons (geen vriend van) uit.

Het is een bekend verschijnsel dat wanneer de politie een verdachte het vuur aan de schenen legt, deze ondanks zijn onschuld zal bekennen. Als je er bij de Nederlandse bevolking maar blijft inhameren dat ze racisten zijn, zal een groot aantal daarvan de neiging hebben om te ‘bekennen’ en op zoek gaan naar voorbeelden die dat bevestigen. Rutte, Asscher en Samsom doen dat bijvoorbeeld en zijn zo als rolmodellen het baken voor de ‘gewetensvolle’ maar niet erg nadenkenden onder ons die met triomfgevoel door de ‘racismeroepers’ op het schild worden gehesen.

Bij een ernstige beschuldiging (en racisme is dat) bevriezen de meeste mensen want je reputatie wordt er ernstig door aangetast. Die bevriezing schakelt het gezonde verstand uit. Het beïnvloedt je gedrag. Je kunt gaan overcompenseren door te bewijzen dat je geen ‘racist’ bent door op jouw beurt een fanatieke racismebestrijder te worden..

In Engeland (o.a. in Manchester en Nottingham) heeft de angst om van racisme of discriminatie beschuldigd te worden geleid tot het wegkijken bij grote schandalen. In feite gebeurt dat ook al in Nederland. In het licht van de schijnwerpers bevriezen we als konijntjes, meten ons schuld aan en zien voorbij aan het feit dat de ‘racismeroepers’ geen haar beter zijn dan degenen die ze beschuldigen. Zo wordt een subversief standpunt ten onrechte dominant.

Maar gelukkig hebben we op pagina 23 Celal Altuntas nog voor degenen die zich niet gek willen laten maken. We discrimineren allemaal, en allemaal worden we gediscrimineerd. In een ander blog wil ik daar nog eens uitgebreid op ingaan.

De tweespalt wordt veroorzaakt door islamisten

                                                                     

Fouad Sidali verspreidt haat onder de eigen achterban en politiek correcten

         

Zondag is eigenlijk geen blogboekdag, maar ik heb eigenlijk niet veel beters om handen vandaag. De trigger was Buitenhof waarin onbekommerd de term ‘allochtonen’ werd gebruikt in verband met de problemen van het onderwijs. Kinderen van ‘allochtonen’ hebben het moeilijk in het onderwijs en ‘allochtone’ studenten mijden de PABO sinds de taaleisen zijn aangescherpt. Minister Jet Bussemaker gaat daar wat aan doen. Het werd niet duidelijk wat ze in gedachten heeft, ik hoop maar dat de hoge eisen gehandhaafd blijven.

Hierboven heb ik bewust ‘allochtonen’ tussen aanhalingstekens gezet. Niet iedere ‘allochtoon’ is ook een allochtoon. Het klinkt cryptisch, maar ik zou de term graag willen reserveren voor mensen met een migratie achtergrond die niet ge:integreerd zijn. Zie de link voor de verduidelijking.

Een allochtone onderwijzer/leraar zie ik niet graag voor de klas en al helemaal niet als het een moslim of moslima is. Die moeten puntjes verdienen om in het paradijs te komen en de belangen van de islam dienen is één van de manieren om die puntjes bij elkaar te sprokkelen. In het programma ‘Kansen krijgen, kansen pakken’ (vanavond wéér) zag ik zo’n op het oog geïntegreerde moslim die als leraar voor de klas racisme en discriminatie aan de kaak stelde op een manier die mij helemaal niet  beviel. De leerlingen knikten braaf ‘ja’ op deze indoctrinatie. ‘Nee’ zeggen, zou wel eens punten voor je cijferlijst kunnen schelen.

Ik heb met het oog op de toekomstige multi-etnische en multiculturele samenleving geen enkel vertrouwen in de overheden die we het mandaat hebben gegeven om ons te besturen. Rutte en Asscher veroordeelden het ‘tokkiegedrag’ in de reacties op de sprong in het diepe van het DENK-zwembad. Als ze in één adem het gebruikelijke tokkiegedrag van Turkse en Marokkaanse huize zouden hebben veroordeeld, zou ik het een beetje hebben kunnen begrijpen.

‘Tokkies’ zijn mensen die boos zijn, maar aan wie de boosheid wordt ontzegd. Daar gaan onze overheden ernstig de fout in. Dat doen ze overigens voortdurend en dat al vele jaren. Islamistische spindocters bestoken de overheid al jaren om in hun ogen ongewenst allochtoon gedrag te veroordelen. De reputaties van Pim Fortuyn, Theo van Gogh en Geert Wilders werden en worden belaagd vanuit de hoek van de islamisten. PvdA-hoofdbestuurslid Fouad Sidali zorgde voor ophef toen hij een aantal maanden geleden twitterde: ‘Hitler is onder ons in de gedaante van Geert Wilders’. In de definitie van Asscher en Rutte is Fouad Sidali een ‘tokkie’, maar de man schijnt nog steeds ergens wethouder voor de PvdA te zijn.

Fouad Sidali is hier slechts een voorbeeld van de vele islamisten die door hun gedram, gezeur en slachtoffergedrag het oor van ‘weldenkend’ Nederland vinden. Ze hebben bereikt dat onaangenaam nieuws door de media zo veel mogelijk gemeden wordt om hun achterban niet te stigmatiseren en dat als er weer eens een brommerjochie een oude oma van haar tasje berooft, je maar moet raden uit welke etnische groep het schoffie komt. Het zijn immers allemaal Nederlanders! Tja, voor mij niet. Wie niet geïntegreerd is, is voor mij geen Nederlander. Hij woont in Allochtonië.

‘Weldenkend’ Nederland mogen we verwijten dat ze onkritisch (of laf) het oor lenen aan islamisten en hun agenda steunen. ‘Beschermen is makkelijker dan aanvallen’, zegt Annabel Nanninga in de Volkskrant van 28 mei 2016. Is dat het? Zijn politiek correcten en neutralen uit gemakzucht ongewild beschermers van het islamisme? Of zijn ze vatbaar voor sluwe propaganda die hen aanzet tot haat voor jantjes langs de weg die roepen dat de (islamistische) keizer slechts een illusoir gewaad draagt dat geweven is van misleiding, hypocrisie en islamitisch belang?