De Islam kweekt ‘verwarde mensen’

                                                                 

De oplossing die nog nergens een oplossing bleek te zijn

Elsevier berichtte deze week over Iljan Borhami, de terroriste die graag naar Nederland wil terugkeren ondanks het feit dat ze laat weten het land te verafschuwen. De nood, ‘het wordt hier winter’, leidt in dit geval niet tot deugd, tenzij het vasthouden aan de utopische islam als deugd moet worden beschouwd. Haar utopisch wereldbeeld is terug te vinden in haar uitspraak: ‘Dat het ‘kalifaat’ nu op instorten staat, is te wijten aan het niet volgen van religieuze regels’.

Die uitspraak valt naadloos in de pretentie van de islam dat ze overal een oplossing voor heeft. Als de voorgeschreven regels exact worden gevolgd, komt alles goed. Die pretentie is utopisch. Het komt nooit goed. Daar is een eenvoudige verklaring voor die ook geldt voor alle andere utopieën: mensen zijn niet volmaakt. Daarom wordt een utopie dan ook beschreven als: onmogelijke werkelijkheid, een ideale wereld die echter niet bereikt kan worden.

Wie desondanks in een utopie blijft geloven, zoals Iljan Borhami en vele andere moslims en moslima’s, is wereldvreemd. Het leven in Nederland is voor hen een dystopie.  Een onleefbare wereld. Het is de islam dan ook te verwijten dat ze haar aanhangers nog steeds voorhoudt dat het onbereikbare bereikt kan worden als de voorgeschreven regels exact worden gevolgd.

De realiteit zou een goede leermeester moeten zijn. Alle islamitische landen kunnen worden beschouwd als ‘failed states’ die in ontwikkeling sterk achterblijven bij de Westerse landen en een aantal Aziatische landen. In plaats van daar de juiste conclusie uit te trekken, wordt de oorzaak systematisch buiten de islam gelegd. Er kan daarom gesproken worden van een narcistische islam. Het is ondenkbaar dat ze kan falen, dus moet de oorzaak buiten de islam worden gezocht. Zelfs als je een psychiatrische ziekte krijgt, kan dat niet aan de islam liggen.

Twee tot zes procent van de allochtonen ontwikkelt een psychotische stoornis. Bij autochtonen is dat maar 1 procent, meldt de GGZ. De oorzaak moet natuurlijk niet bij de islam worden gezocht. Het ligt aan de discriminatie! Deze door de islam gepropageerde verklaring wordt te vaak voor zoete koek geslikt.

De narcistische islam dwingt mensen om ‘anders’ te zijn dan de omgeving waarin ze door migratie terecht zijn gekomen. In zijn boek ‘Respect’, toont Richard Sennet aan dat nieuwkomers die zich aanpassen veel minder problemen hebben dan degenen die zich niet aanpassen. Degene die zich aanpast toont respect voor zijn nieuwe omgeving. Degene die dat niet doet en dat geldt voor de meerderheid van de moslims in Nederland, kiest niet voor wederzijdsheid, maar voor het isolement van het anders zijn. Dat levert vanuit de ontvangende samenleving geen respect op. Het wordt geframed als ‘discriminatie’, waarbij de schuld bij de ontvangende samenleving wordt gelegd. Dat berust echter op de omdraaiing van oorzaak en gevolg. De islam bewijst daarmee niet alleen Nederland een slechte dienst, maar ook haar aanhangers.

Ook het Sociaal Cultureel Planbureau meldde in 2015 dat goed geïntegreerden gelukkiger en gezonder zijn dan degenen die de stap naar integratie nog niet hebben gezet.

Een 'verward' lid van de Hofstadgroep

De islam houdt vast aan haar narcistisch gelijk en kweekt door het consequent tegenwerken van integratie ‘verwarde mensen’ als aanhangers zich te sterk met de islam identificeren. Een aantal daarvan kiest uiteindelijk voor terrorisme omdat de islam geen ongelijk kan hebben en de navolging van Mohammed een islamitische deugd is. Als de realiteit niet overeenkomt met de utopie volgt er altijd geweld vanuit degenen die de utopie boven de werkelijkheid stellen. Geweld van 'verwarde' mensen.

Discrimineren moet!

                                                                      

Nu niet meteen de haren ten berge laten rijzen, maar eerst uitlezen. Wat mij betreft zou discriminatie verplicht gesteld moeten worden. Onze regering is er eigenlijk al eerder mee begonnen. Wie een beroep op de bijstand doet, krijgt korting als de aanvrager zich niet in de Nederlandse taal verstaanbaar kan maken. Dat is het soort discriminatie dat ik voorsta.

Mijn omgeving kan bevestigen dat als het om mensen gaat, ik volstrekt kleurenblind ben. Sterker nog, ik zou er geen bezwaar tegen hebben als Nederlanders wat verkleuren, want die witheid is soms niet aan te zien. Gelukkig werken Surinamers en Antillianen daar wel aan mee. Ze gaan vaak ‘gemengde’ huwelijken aan en een beter bewijs van integratie is er eigenlijk niet. Dat geldt niet voor Turken of Marokkanen. Die lijken een ‘gemengd’ huwelijk als verraad aan hun stamboom te beschouwen. Nee, ik heb niets tegen kleur, maar wel alles tegen een gebrek aan integratie. Het blijven leven zoals je in je thuisland leefde, stuit mij tegen de borst. Die mensen mogen van mij zwaar gediscrimineerd worden. Het lijkt me het enige gepaste antwoord op mensen die wel de vruchten van de Europese cultuur omarmen als het om een uitkering of de Rechten van de Mens gaat, maar die cultuur verder afwijzen. Om dus heel precies te zijn: ik ben voor discriminatie van mensen die onze cultuur om wat voor reden dan ook afwijzen. Met Aboutaleb zeg ik dan: rot op!

Partij DENK is volgens hun manifest tegen integratie en dat beschouw ik als verdacht. Ze verdedigen het recht van mensen om in hun eigen cultuur te blijven leven. Daar kan ik veel tegen in brengen. Richard Sennet, een Amerikaanse socioloog, laat in zijn boek ‘Respect’ zien dat vasthouden aan je eigen cultuur en het afwijzen van de cultuur van het land van aankomst tot verpaupering leidt. Het Sociaal Cultureel Planbureau publiceerde in 2015 een studie waaruit bleek dat geïntegreerden gelukkiger en gezonder zijn. Maar ik zie het ook in mijn eigen omgeving. Degenen die de stap naar integratie hebben genomen, zien die stap ook beloond in een beter leven.

Bij DENK blijven ze dat ondanks deze bevindingen afwijzen en dat kan niet anders dan gerelateerd zijn aan hun etnische en islamitische agenda. Geïntegreerde mensen verliezen hun nut voor het land van oorsprong en voor de islam. Het is daarom meer dan betreurlijk dat vandaag in de Volkskrant Halleh Ghorashi aan het woord wordt gelaten. De nationale theedrinkadviseuse en hoogleraar ‘diversiteit en integratie’ bij de UvA steunt DENK en de nieuwe aanwinst van die partij in de persoon van Sylvana Simons. Ook Halleh Ghorashi doet net alsof alleen autochtone Nederlanders in hokjes denken en alsof dat verschijnsel onder de diverse etnische groeperingen niet voorkomt. Van haar opvattingen heeft ze een goed lopend bedrijf gemaakt dat vooral overheidsdienaren injecteert met de gedachte dat immigratie een verrijking oplevert. Romantiek als bussinessmodel. De islam spint er garen bij.

Ook de op een na hoogste baas van de Europese Commissie, onze eigen onvolprezen Frans Timmermans,  viel de stap van Sylvana Simons bij en prees die als een stap tegen discriminatie en racisme. Die is dus ook bij Halleh Ghorashi op cursus geweest, net als heel veel andere politici, bestuurders en politiebazen. Oh, en wat u nog even moet weten van Halleh Ghorashi: ze was een van de eersten die Hirsi Ali een mes in de rug stak. De islam kritiseren doe je niet, al gebruikte ze daar een ander smoesje voor.

Discrimineren moet als het om bewijsbare onzin gaat die geen andere bedoeling heeft dan mensen in hun etniciteit en religie op te sluiten.

nb Halleh Ghorashi werd in de Vokskrant van vandaag geïnterviewd en dat leverde de kop op: Nederlanders kunnen niet langer ontkennen racistisch te zijn

Moeten we liever voor elkaar zijn of juist duidelijker worden

                                                                        

Opinie-artikelen als ‘Stop de verbale terreur’ (NRC 11 mei 2016) van de hand van Mark van Ostaijen en Shivant Jhagroe, lees ik steevast met bozig vermaak. Spits op drogredeneringen, eenzijdigheid en onwetenschappelijkheid, biedt het lezen me altijd weer voldoende beloning. Tegelijkertijd verbaas ik me iedere keer weer over de ruimhartigheid van de opinieredactie om artikelen die eigenlijk op de kansel horen, te plaatsen.

De dubieuze scheidslijnen in de samenleving die de auteurs zo dwars zitten, vallen niet te ontkennen. Dat ze uitgerekend Karl Popper als getuige aanroepen wekt bij mij de indruk dat ze nog niet voldoende droog achter de oren zijn, want zijn belangrijkste oproep is juist om de academische twijfel als belangrijkste uitgangspunt te nemen.

Zijn het sociaal economische scheidslijnen die we zien, of zijn dat, evenals de verslagenheid, woede en frustratie onder migrantenjongeren, signalen met een oorzaak die in het artikel compleet uit het zicht blijven? Zou het kunnen zijn dat de slecht verlopende integratie verantwoordelijk is voor de sociaal economische achterstand? In ‘Respect in een tijd van sociale ongelijkheid’, een boek van Richard Sennet, vergelijkt deze twee migrantengroepen. De een staat open voor de nieuwe omgeving en integreert de eigen cultuur in die van de nieuwe omgeving. Sociaal-economisch gaat het hen goed. De andere groep houdt stevig vast aan de eigen cultuur en wijst de cultuur van de nieuwe omgeving af. Deze groep, die in hun oorspronkelijke omgeving zich goed kon handhaven, verpaupert.

De conclusie die daar uit kan worden getrokken werd onlangs ook in een televisieprogramma verwoord door een jonge vluchteling. Zijn boodschap was dat integreren moet als je succes wilt hebben en hij gaf daar die spelregels bij: “leer de taal goed, wees eerlijk en koop geen schotel”.

Van onze huisarts accepteren we niet dat hij de verschijnselen van een ziekte behandelt en de oorzaak negeert. Dat is eigenlijk wat de auteurs van het opinie-artikel ook doen. Helaas is dat verschijnsel wijdverbreid en wordt tegenwoordig ‘cultuurmarxisme’ genoemd. Het is een denk- en handelwijze die het probleem alleen maar groter maakt en chronisch laat worden.

In islamitische landen is er onder jongeren eveneens een grote onvrede. De ‘Arabische lente’ was een moment waarop dat zichtbaar is. De meeste van die landen staan er sociaal-economisch slecht voor, kennen een hoge werkloosheid en een schrijnend verschil tussen arm en rijk. Islamisten houden deze jongeren voor dat terugkeer naar een orthodoxe vorm van islam de oplossing is. Bij een deel van de jongeren slaat deze boodschap aan. Een in Iraaks-Koerdistan verblijvende kennis schreef me dat onder volwassenen de seculariteit groeiende is, maar dat jongeren steeds orthodoxer lijken te worden.

Het is een beeld dat ook bij de situatie in Nederland past. De woede onder migrantenjongeren wordt door islamisten gekanaliseerd met de boodschap dat hun lot veroorzaakt wordt door racisme, discriminatie en islamofobie. Een propagandistische boodschap die als een masker het falen van de islamitische cultuur verbergt. Cultuur-marxistische beschouwers zoals de auteurs van het artikel, verspreiden dezelfde boodschap, vaak uit humane motieven en bevestigen op die wijze hun zegel van goedkeuring op de propagandistische boodschap van islamisten.

Sociale wetenschappers horen net als huisartsen de juiste diagnose te stellen en horen zich niet gemakzuchtig te verlaten op politiek correcte analyses om zich daarmee de goedkeuring van hun academische omgeving te verwerven.

Integratie is het probleem. Dat kan gemakkelijk worden nagegaan. Er is geen sprake van een scherpe tweedeling langs etnische lijnen. Migranten die integreren en hun heil niet alleen in eigen kring zoeken zijn over het algemeen succesvol. De boodschap van Richard Sennet zou luider mogen klinken in academische kringen en die van de media. Mark van Ostaijen en Shivant Jhagroe reken ik vooralsnog tot de zachte heelmeesters met een verkeerde diagnose. Ze spelen de nieuwe partij Denk, die integratie afwijst, in de kaart. De verbale terreur uit die hoek laat ons geloven dat de halve Nederlandse bevolking discrimineert en uit racisten bestaat. Ik heb de neiging om hard terug te roepen: “het ligt niet aan anderen, kijk naar jezelf!”