'Tweederangs burgers' stuwden de PVV naar de overwinning

                                                                   
 

‘Tweederangsburgers’ stuwden de PVV naar de overwinning!

Linkse politici zetten ze al jaren weg als xenofoob, islamofoob, racist, fascist en sprekend vanuit de onderbuik. Ze werden niet alleen gedemoniseerd en geïntimideerd, maar ook genegeerd. Linkse politici creëerden een groep van ‘tweederangsburgers’ die niet serieus hoefde te worden genomen. Ze waren de schandvlek van de Nederlandse samenleving omdat ze onderdak zochten bij de meest gehate politicus van Nederland, bij de PVV van Wilders. Hun stem was als een opgestoken middelvinger naar de kartelpartijen die geen oplossingen vond voor hun problemen.

Bij de partij van de Arbeid was het dedain voor de PVV stemmende burger altijd het grootst. De partij is daar zwaar voor gestraft. De arbeider, veelal wonend in huurwijken droeg de zwaarste lasten van de door de PvdA gestimuleerde multiculturele samenleving die zou slagen als er inclusie was. Tegelijkertijd stootte de PvdA de arbeider van zich af. De inclusie was bestemd voor nieuwkomers. De PvdA is door zijn samengaan met Groenlinks gered van verdere afkalving. De gecombineerde lijst deed het vooral goed in de studentensteden. Dat vormt een aanwijzing dat veel van de hoger opgeleiden een thuis vonden in het gezamenlijke programma van de gecombineerde lijst. Waarschijnlijk speelt het klimaat daarin de belangrijkste rol, want de belastingplannen van PvdA/GrL zijn nou niet bepaald gunstig voor de goede salarissen die hoger opgeleiden verdienen. Die kopen een huis in een mooie wijk om aan de ellende in de huurwijken te ontkomen.

De reacties vanuit Links op de grote winst van de PVV werd door iemand omschreven als huilstruikerij. Daar kan ik me wel in vinden. De pathetische reactie van Timmermans op de uitslag werd gedeeld door heel wat andere linkse partijen en linkse organisaties zoals Amnesty en Greenpeace. Ook door de NOS waar men behoorlijk bang is voor een forse ingreep in het omroepstelsel en de forse subsidies voor deze club. De toon is alarmistisch alsof de toekomst op het spel staat. De huilstruikerij gaat gepaard met forse verklaringen over hoe zij zich gaan inzetten voor de democratie, de rechtsstaat en de inclusie. We zullen het maar wijten aan de schrik over de uitslag, maar het gejammer slaat nergens op. Democratie, rechtsstaat en inclusie zijn niet in gevaar. Daarover heeft Wilders (de nieuwe Orban volgens Links) al de nodige beloften gedaan en als de PVV in de regering zou komen, zullen de coalitiepartners voldoende weerstand bieden. Nederland gaat niet ten onder. Nederland zal veranderen en daarvoor was het de hoogste tijd.

Links heeft veel boter op het hoofd. Nadat de PVV zijn gedoogsteun aan het kabinet Rutte had ingetrokken omdat ze het snijden in sociale voorzieningen te ver vond gaan, schoof de PvdA als redder des vaderlands aan in een volgend kabinet dat bekend zal blijven staan om de forse ingrepen in de sociale voorzieningen waarbij vooral de ‘tweederangsburgers’ werden getroffen. Links bleef een probleem tot en met het laatste kabinet Rutte waarin D’66 een dwingende rol speelde die de VVD nagenoeg onherkenbaar maakte.

De huilstruikerij heeft hypocriete ondertonen. Links is niet sterker geworden in de verkiezingen. Maar Links blijft wel sterk in allerlei instituties waar zeker de PVV het mes in wil  zetten. Zoals een van de omroepbazen al verkondigde dat als ze het omroepbestel gaan aanpakken dat duizenden banen gaat kosten. Ook NGO’s en de culturele instellingen voelen zich bedreigd. Al die forse uitspraken over bedreigd Nederland spiegelen de angst voor verlies. Het Linkse kartel dat altijd een gewillig oor vond bij de linkse politici vreest het ergste.

De ‘tweederangsburger’ is opgestaan. Uit ervaring heeft die weinig op met het ophemelen van de multiculturele samenleving en met de vereiste inclusie. In de huurwijken weten ze al beter. Van verrijking van de samenleving is nauwelijks sprake. De eenheid in verscheidenheid is een niet ingeloste belofte. Het zijn leugens waar de ‘tweederangsburger’ in toenemende mate niet meer gelooft. De Scandinavische sociaaldemocratische partijen hebben hun vergissingen ingezien. Nu hier nog. Links moet uithuilen en daarna opnieuw beginnen. De pathetische kreet van Timmermans “wij sluiten niemand uit” is een holle. Nergens anders dan in de huurwijken doorzien ze dat gemakkelijk. Naar hen werd en wordt nog steeds niet geluisterd bij Links dat met prioriteit Nederland op de onderwerpen klimaat en migratie het beste jongetje in de Europese klas wil maken.

 

Mag een imam in een preek foute dingen uit de koran citeren?

Een imam heeft in een Haagse moskee bij een overlijdensplechtigheid ongelovigen en andersgelovigen ‘varkens’ genoemd. Een drietal aanwezigen was zo verbijsterd dat ze aangifte hebben gedaan van groepsbelediging. Dat fenomeen kennen we. Heel wat mensen hebben tegen Wilders aangifte gedaan vanwege groepsbelediging. Wilders is voor zijn minder, minder…… in eerste aanleg veroordeeld en vecht dit nu aan in hoger beroep.

Er zijn grote verschillen tussen de imam en Wilders. Wilders had het over een etnische groep die in Nederland steeds minder populair wordt. Ik heb al eens geschreven dat een paar miljoen Nederlanders voor hetzelfde veroordeeld kunnen worden omdat ze dezelfde mening hebben als Wilders. Wilders is echter een publiek bekend persoon en tegen die paar miljoen ja-zeggers is geen aangifte gedaan. Voor hen is de veroordeling van Wilders echter wel een signaal. Het mag niet. Het is een belediging van een groep en zet aan tot racisme en discriminatie.

Bij de imam is sprake van een heel andere situatie. In feite citeert hij de koran, het directe woord van Allah. In de koran staat immers dat ongelovigen gelijk zijn aan apen en varkens. En Allah kan het niet mis hebben, althans dat geloven de meeste moslims. Dat wordt dus een behoorlijk probleem voor de Officier van Justitie die de eis moet formuleren en onderbouwen.

De imam kan zich beroepen op de vrijheid van godsdienst die ook voor de islam geldt. Hij heeft geen persoonlijk oordeel uitgesproken, maar zich beroepen op een heilige tekst. Hem kan niet worden verweten dat die tekst bestaat, hem kan ook niet worden verweten dat hij die tekst gebruikt. Het behoort tot het geloofsgoed van de islam.

Er staan wel meer vervelende dingen in de koran. Bijvoorbeeld dat je je vrouw mag tuchtigen. Imams beweren dat het eerder corrigerend dan tuchtigend mag zijn en geen blauwe plekken of erger mag veroorzaken. Het is één van de (vele) voorbeelden waar de leer van de islam afwijkt van in Nederland geldende normen en waarden. Als de Officier van Justitie die met de aangifte is belast en deze aanhangig maakt, zou dit de eerste rechtszaak kunnen zijn waarin een heilige islamitische tekst wordt veroordeeld als in strijd met de wet.

Justitie zou zich hiermee op een uiterst lastig terrein kunnen begeven. De kwestie gaat niet over een opvatting zoals bij Wilders, maar om een uitspraak van een imam die direct gebaseerd is op een heilige tekst en daar naar verwijst. Binnen het rechtsgebied van de imam, de sharia,  is daar niets mis mee. Het enige smalle pad dat begaanbaar is, is te verwijzen naar de islamitische leer dat waar moslims niet in de meerderheid zijn, zij zich dienen te houden aan de Nederlandse wet. Dat is een opvatting die de Nederlandse wetgever kent in de zin dat inwoners zich aan de geldende wetten dienen te houden. Die opvatting wordt op andere gronden gesteund door de leer van de islam, zij het dat die voorwaardelijk is.

De islam kent echter in zijn leer de nodige achterdeurtjes. Zie bijvoorbeeld het verweer van terreurmoordenaar Gökmen T. die stelde dat voor hem de wet van Allah boven alles gaat. Hij is niet de enige die dit verweer voerde. Het verwijst naar de islamitische opvatting dat de wet van het land van vestiging geldt, tenzij dat voor een moslim een gewetensprobleem oplevert dat verzet rechtvaardigt. De imam van de Haagse moskee zal dat niet doen. Daarmee zou hij de reputatie van de islam in Nederland schaden. In dat verband ga ik er van uit dat zijn verweer zal bestaan uit een omstandig excuus en aanvaarding van het feit dat hij de Nederlandse wet heeft overtreden. Daarbij kan hij nog aanvoeren dat hij die wetten niet zo goed kent.

De eventuele veroordeling van de imam leidt tot een ander probleem. Moslims zullen betogen dat er geen kwaad insteekt als heilige teksten worden geciteerd en zullen beweren dat iedereen die daar aanwezig was wel weet dat het een tekst is die in Nederland niet aanvaardbaar is.

De koran en de daarop gebaseerde islamitische leer kent tal van teksten die in Nederland niet aanvaardbaar zijn. Een rechtszaak zou het begin kunnen zijn om dat duidelijk te maken. Je mag geloven wat je wil, maar de Nederlandse wet bepaalt wat je niet publiekelijk kan zeggen of doen. Dat geeft duidelijkheid aan moslims en niet-moslims.

Begrotingsdebatten: Hoe Segers (CU) Kuzu (DENK) steunt tegen Wilders in islamdebat

Geert Wilders mocht het begrotingsdebat aftrappen. In het belangrijkste deel van zijn betoog stelde hij voor de islam aan banden te leggen omdat die een grote bedreiging van de vrijheid zou vormen.

Wilders maakte er werk van. Hij liet zien dat de vrijheid in alle islamitische landen ver achter bleef bij wat we in Nederland gewend zijn. Hij voorspelde dat wanneer er geen maatregelen zouden worden genomen er door de toenemende islamisering de vrijheid in Nederland onder druk komt te staan.

Geert Wilders heeft een punt. Al veertien jaar leeft hij met persoonlijke bewaking omdat er vanuit de islam een fatwa tegen hem is uitgesproken, die hem van zijn vrijheid berooft. Het is een van de wegen waarlangs de islam de vrijheid van meningsuiting onderdrukt als die mening haar niet welgevallig is.

Kuzu valt Wilders aan

Kuzu was de eerste die naar de interruptiemicrofoon snelde om Wilders de oren te wassen. “U pleit voor vrijheid door die vrijheid te onderdrukken”.

Kuzu is geen echte volksvertegenwoordiger. Hij is een belangenbehartiger. Hij ging niet in op het sombere verhaal van Wilders over de islam. Hij pleitte indirect voor een vrijheid die ook onwenselijke uitingen en strevingen van de islam omvat omdat dit tot de gewetensvrijheid en godsdienstvrijheid behoort. Hij pleitte indirect voor ruim baan voor de islam.

Eigenlijk een idioot debat. Ons strafrecht keert zich tegen allerlei laakbare daden die voor de vrijheid en veiligheid van anderen een gevaar zijn gebleken. Het debat zou dan ook niet moeten gaan over vrijheid op zich, maar over de vraag of de islam werkelijk een bedreiging vormt. Het is een debat dat tot op vandaag in de Tweede Kamer wordt ontweken.

Segers snelt Kuzu te hulp

Segers viel Wilders aan door artikel 23 van de Grondwet in het geding te brengen dat de (religieuze) vrijheid van onderwijs regelt. En daarmee kwam het knelpunt aan het licht dat er geen middelen zijn om de onwenselijke uitbreiding van islamitisch onderwijs tegen te houden. De christelijke partijen bewaken de vrijheid van onderwijs en verzetten zich niet tegen islamitisch onderwijs omdat ze daarmee ook hun eigen vrijheid ter discussie stellen. Ze zijn doodsbang dat het kind met het badwater wordt weggegooid.

Christelijke partijen hinderpaal bij het aanpakken van islamitisch onderwijs

In Nederland zullen zich niet veel mensen zich echt zorgen maken over het bestaan van christelijk onderwijs. Dat geldt niet voor het islamitisch onderwijs waarvan men vreest dat het scholieren vervreemdt van de Nederlandse waarden en normen. Die vrees, zo bleek, bestond ook bij de SGP bij monde van hun woordvoerder van der Staaij. Maar ook hij ging niet zo ver om de vrijheid van onderwijs  ter discussie te stellen. De vele voorstanders van openbaar onderwijs als enige vorm van onderwijs zijn breed in de Tweede Kamer aanwezig. Naar schatting vormen ze zelfs een meerderheid. Ze lieten zich bij dit debat niet horen om een punt te maken. De wens van de christelijke partijen om de vrijheid van onderwijs te behouden wordt gesteund door alle kabinetten waarin christelijke partijen deelnemen. Alleen de paarse kabinetten (1994-2002) waaraan de christelijke partijen niet deelnamen spraken hun voorkeur uit voor openbaar onderwijs.

Alles overwegende kan in dit verband worden geconcludeerd dat de christelijke partijen uit eigen belang schuldig zijn aan het voortbestaan van islamitisch onderwijs en ten onrechte de aanspraken van DENK steunen. Hoogste tijd voor een Kamerdebat over de vraag in hoeverre de islam en islamitisch onderwijs nu en in de toekomst een bedreiging voor de vrijheid vormt. Zo lang dat niet gebeurt wordt de olifant in de Kamer genegeerd en wordt DENK toegestaan om met hulp van Nederlandse vrijheden vanuit een eigen agenda belangen te behartigen die strijdig zijn met de Nederlandse belangen

Ook de landelijke overheid wil minder Marokkanen

Is er al eens onderzocht hoeveel Nederlanders minder Marokkanen willen? Je schijnt dat niet te mogen willen of, althans, niet hardop te mogen zeggen.

In de jaren zestig van de vorige eeuw werden er 20.000 buitenlandse werknemers uit Marokko ingevoerd om het tekort aan arbeidskrachten in de industrie op te lossen. Tegenwoordig, zo’n 60 jaar later wonen er meer dan 400.000 Marokkanen in Nederland. De groei begon toen tijdens de oliecrisis van de jaren zeventig de olielanden gezinshereniging afdwongen. Daarna kwam de ketenmigratie op gang omdat de jonge Marokkanen bruiden en bruidegoms uit Marokko lieten overkomen. Er kwamen ook nogal wat illegaal naar Nederland en die mochten na een generaal pardon, dat door de PvdA geëist werd, blijven.

Rond 1985 kwamen de eerste berichten binnen dat jonge Marokkanen oververtegenwoordigd waren in de criminaliteitsstatistieken. Wat later versprak een minister zich door te stellen dat ze in alle verkeerde lijstjes bovenaan stonden. In het jaar 2000 kreeg Paul Scheffer half Nederland over zich heen met zijn artikel ‘Het multiculturele drama’ in de NRC. Nu 18 jaar later heeft dat artikel zijn geldigheid nog steeds niet verloren. We hebben een multicultureel drama en Marokkanen spelen daarin nog steeds een hoofdrol. Ze integreren niet, leren de taal niet goed, voeren alle verkeerde lijstjes aan en klagen desondanks steen en been dat ze gediscrimineerd worden. Er is van alles in het werk gesteld om die beeldvorming bij te stellen en als gevolg daarvan zijn Marokkanen slachtoffers geworden en Nederlanders die er minder van willen de discriminerende daders.

Ondertussen hebben de Nederlandse achtereenvolgende regeringen niet stil gezeten om de toestroom van Marokkanen sterk te beperken. Kennelijk zijn ze in de ogen van de landelijke overheid ook niet zo welkom. Door het stellen van een taaleis aan import-bruiden en -bruidegoms, is die import heel sterk afgenomen. Er is dus een duidelijk bewijs dat ook de landelijke overheid minder Marokkanen wilde. De zittende regering heeft inmiddels ook aangekondigd dat de acceptatie van een tweede paspoort over een paar jaar, niet meer geaccepteerd wordt. Dat kan voor een aantal Marokkanen reden zijn om het Nederlands paspoort op te geven en terug te gaan.

Geert Wilders ging nog een stap verder. Hij wilde niet alleen dat de groei door import zou stoppen, hij wilde ook dat het aantal Marokkanen in Nederland zou afnemen. En toen waren de rapen gaar. De media voerden huilende kinderen op die bang waren dat ze weggestuurd zouden worden. Kinderen doen het altijd goed als er verontwaardiging moet worden opgeroepen. Een paar duizend mensen gingen aangifte doen tegen die vreselijke Wilders en in een aantal gevallen werd dat door politie en lokale overheden gefaciliteerd. Wilders werd veroordeeld voor groepsbelediging en het aanzetten tot discriminatie. Vandaag 17 mei 2018 start het hoger beroep.

Er is nu de rare situatie dat Wilders wegens onschendbaarheid dat wel in de Tweede Kamer mag zeggen, maar daarbuiten niet. Er is nu ook de rare situatie dat ook meer dan de helft van de Nederlanders minder Marokkanen wil maar dat niet hardop mag zeggen. Dat maakt Wilders een voorbeeldfiguur in een showproces. Alle problemen met de multiculturele situatie worden vooral bestreden door ongewenste beeldvorming tegen te gaan. We mogen niet denken dat het een algemeen belang is als er minder Marokkanen zijn.

Het tegengaan van ongewenste beeldvorming over hun aanwezigheid is een belang voor Marokkanen. Vanaf hun aankomst zijn hun woordvoerders bezig geweest om ongewenste beeldvorming te bestrijden. De activiteit om ongewenst gedrag van Marokkanen te bestrijden heeft bij hen echter een veel lagere prioriteit. Intern wordt veel van het wangedrag goedgepraat. Wangedrag in een land vol ongelovigen kan met de koran in de hand worden gerechtvaardigd. Wie wil weten hoe slecht Nederland wel is, kan zijn oor overal te luisteren leggen waar een groep Marokkanen bij elkaar zijn. Zo verlaag je de drempel voor wangedrag.

Marokkanen weten dat ze eigenlijk nauwelijks welkom zijn. Een behoorlijk groot aantal van hen wil eigenlijk ook terug naar Marokko. Maar ze gaan niet. In dat door hen geïdealiseerde land zijn de voorzieningen in alle opzichten minder. Marokkanen zitten in de val. Veel willen weg uit Nederland, maar het opgeven van het hoge voorzieningenniveau is een hoge drempel. Als Wilders slim is, gaat hij voorstellen doen om die drempel te verlagen.

In het voorgaande is generaliserend gesproken over Marokkanen in Nederland. Uiteraard vormen niet alle Marokkanen een probleem. Een groot deel van hen verdient zelfs steun omdat ze grote problemen hebben met het zich losmaken van de gesloten Marokkaanse gemeenschap in Nederland.

Het probleem in Nederland komt vooral van de Marokkaanse woordvoerders die als ervaren bestuursfluisteraars de Nederlandse overheid met succes beïnvloeden om de in de samenleving uit ervaring met Marokkanen ontstane beeldvorming te veroordelen. De beeldvorming is relevant, maar moet genegeerd worden. Horen, zien en zwijgen. Dat is een op den duur onhoudbare situatie en dat zou eigenlijk in het oordeel over het hoger beroep in de zaak Wilders tot uitdrukking moeten komen.

Wilders en de Messias, overdenkingen op Tweede Kerstdag

                                                                           

Het lijkt een merkwaardige combinatie. Maar het is weer eens wat anders dan de vergelijking met Hitler. De associatie met Jezus overkwam me toen ik in de  wetenschapsbijlage van de NRC een artikel las over de historische Jesus. De associatie volgde onder meer uit deze tekst: “Het hedendaagse onderzoek naar de historische Jezus plaatst hem niet alleen in een joodse context, maar zet hem in een gebied waar de bevolking gemarginaliseerd was geraakt, waar men meende dat het Verbond was beschadigd en waar men hoopte op een messias die de verhoudingen zou omkeren.”

Het Israël uit de tijd van Jezus was een Romeins protectoraat dat weinig geliefd was omdat het de bevolking zware belastingen oplegde. De corruptie tierde welig. De vereiste belastingen werden opgeschroefd om het weelderig leven van de bovenlaag te financieren. De Joodse elite collaboreerde met de Romeinen en onderdrukte de bevolking.  Er waren ook etnische spanningen. Anders dan zijn bedoeling was, werd Jezus door de verarmde bevolking met ‘hosanna’s’ ingehaald in de verwachting dat hij de dingen zou recht zetten. De Romeinse heersers en de Joodse elite (Farizeeërs) zullen wel een ‘populist’ in hem hebben gezien. Het was een verstoorder van de gewenste orde en we weten hoe dat afliep.

Menig autochtone Nederlander ziet in Wilders de Heiland die het beschadigde Verbond zal herstellen. Door de gevestigde orde wordt Wilders gezien als een verwerpelijke vijand en zijn aanhangers worden weggezet als gepeupel.  Tegen alle verdrukking in groeit het verzet echter.

In de Volkskrant laat columnist Martin Sommer voortdurend weten dat de gevestigde orde zich niet moet blind staren op Wilders, maar moet proberen diens aanhang te begrijpen. Sommer is een roepende in de woestijn, zelfs de Ombudsvrouw van de Volkskrant blijft de door de elite gevestigde orde verdedigen.

Anders dan Jezus wil Wilders wel Minister-President worden. De vergelijking gaat verder ook nog op heel wat plaatsen mank. Waar die echter overeenkomt is dat de onderdrukking van de behoefte aan verandering en verzet tegen de elite door de eeuwen heen volgens dezelfde patronen werkt.  In dat patroon past ook dat onderdrukten zich scharen achter iemand waarvan ze geloven dat die voor verandering kan zorgen.

Het ‘beschadigde Verbond’ zie ik als een mooie metafoor voor de situatie waarin we verkeren. Het tekent de kloof die door polarisatie is veroorzaakt tussen ‘volk’ en elite. Het is een waardenkloof. Een groot deel van de bevolking wil vanuit door de tijd beproefde normen en waarden wederkerige relaties aangaan. Die set van normen en waarden voldeed niet meer in de ogen van de elite die de multiculturele samenleving omarmde, de globalisering prees en het ambitieuze Europa alle ruimte gaf. De nieuwe set van waarden kan worden samengevat met het begrip ‘tolerantie’, dat zover werd opgerekt dat ook het intolerante getolereerd moest worden. De handhaving wordt daarop afgestemd. Dat kan op den duur natuurlijk niet goed gaan.

Met de joden liep het overigens slecht af. De onderdrukking voedde de opstandigheid. Iedere keer werd er een nieuwe Messias gevonden. Nadat de joden tot twee keer toe het bezettingslegioen hadden verslagen, greep het Romeinse Rijk uiteindelijk hardhandig in. Tot een miljoen joden werden vermoord en de overigen als slaaf verhandeld of gedeporteerd.

Zo ver zal het met de opstandigheid tegen migratie, de politieke invloed van de orthodoxe islam, Europa en de globalisering wel niet komen. Maar zeg nooit ‘nooit’. Als de gevestigde orde de oren blijft sluiten voor de oproep om het Verbond te vernieuwen, zal dat de opstandigheid doen groeien. Dat geldt niet alleen voor Nederland, maar voor geheel Europa. Als de naar verandering strevende krachten uit de verschillende landen van Europa samenvloeien, kan een opstand niet worden uitgesloten. En deze keer doen de ‘Romeinen’ dan mee.

Komt er een opstand of revolutie? Het zijn niet de minsten die dat onontkoombaar achten. Het zal van de islam en de elite afhangen of het ooit zover komt. Als de elite het ‘Verbond’ niet herstelt en de islam niet Europees wordt blijven de ingrediënten voor een opstand aanwezig en kan een simpele oorzaak de vlam in de pan doen slaan. Ik acht het ook niet uitgesloten. Er zijn vooralsnog geen tekenen die een andere kant uit wijzen.

Tenslotte, om nog even in de kerstsfeer te blijven. De historici uit de wetenschapsbijlage van de NRC denken dat Jezus gewoon thuis in Nazareth is geboren in plaats van in een stal in Bethlehem. Bethlehem was bedacht om een voorspelling uit het Oude Testament uit te laten komen. Ook toen al loog de elite om het eigen belang te dienen. Niets nieuws onder de zon.

Pechtold is het braafste jongetje van de klas

                                                                         

Mijn meester, weet het nu eenmaal beter

Bij het kijken naar ‘Buitenhof’, voel ik maar zelden de neiging om te gaan vloeken of met schoenen te gooien, zoals ik dat had toen ik nog naar Pauw keek. Vandaag (18-12-2016) dreigde het nog even mis te gaan. Pechtold mocht zijn boek ‘Optimisme’ promoten en bij die gelegenheid ook zijn ‘keek op de week’ geven. 

Pechtold keek berouwvol terug op het gesprek dat hij bij Pauw met vier PVV-stemmers had. “In plaats van uit te leggen waarom ze het fout hadden, had ik meer begrip voor hun zorgen moeten tonen”. Mooi voornemen, maar dat kan hem niet gaan lukken. In combinatie met zijn beperkte denkraam, is zijn narcisme de grootse beperking. Nu zijn er best heel creatieve narcisten, maar daar behoort Alexander niet toe. Hij is het arrogante jongetje dat welbespraakt immer bereid is om uit te leggen waarom de meester het altijd bij het rechte einde heeft. Navo, Europa en Obama zijn de meesters en hij zal ze door dik en dun blijven verdedigen. Zulke jongetjes worden in klasverband maar al te vaak gepest vanwege hun kritiekloze gezagsgetrouwheid en betweterigheid. Het blijft me dan ook verbazen dat Pechtold, die de stoute kroonjuwelen van D’66 in een kast heeft verstopt, stemmen blijft trekken. Het moeten de gezagsgetrouwe kiezers zijn die in hem een woordvoerder zien.

Voor Pechtold blijft Wilders het stoutste jongetje van de klas, een die het de meester met zijn recalcitrante opmerkingen moeilijk maakt en hem van zijn gezag berooft. Van Alexandertje moet hij dan ook buitengesloten worden. Niemand mag met hem spelen.

Tot zover lukte het me nog aardig om te blijven luisteren. Maar toen de man zijn definitie van ‘populisme’ ging geven brak mijn voornemen om geen onwelvoeglijke geluiden te laten horen. “Populisme is dingen beloven waarvan je weet dat ze niet zijn te realiseren”. Hij had zijn beperkte denkraam niet beter kunnen etaleren. Er valt een aardige lijst te maken van prominente politici uit het verleden, politici die tegenwoordig populist zouden worden genoemd, die veel van hun beloften tot stand brachten. De heersers van het ‘Ancien Regime’ noemden de aanstormende revolutionairen ook ‘populisten’. Ze gebruikten het, net als Pechtold, als een verdachtmaking.

Eén van de gesprekspartners aan de tafel van Buitenhof (ik ben zijn naam even kwijt) was een voormalig landmachtofficier die de Nederlandse aanpak in Uruzgan heeft geanalyseerd. In die regio mocht de Landmacht beslist niet praten met de twee machtigste krijgsheren omdat ze bekend stonden als ‘schurken’. Dat zal Pechtold indertijd wel prima hebben gevonden. De onderzoeker wijst het echter aan als basisfout. Wie wat wil bereiken heeft geen andere keuze dan alle mensen met macht erbij te betrekken. Als je dat niet doet organiseer je je eigen tegenstand.

Voor Pechtold is Poetin nog steeds zo’n schurk. Daarom dienen we verheugd te zijn dat Europa het zielige Oekraïne ternauwernood uit zijn klauwen heeft weten te redden. Daar is een prijs voor betaald en die gaat met slachtoffers tot aan de dag vandaag door. De Obama-doctrine dat Rusland moet gehoorzamen aan de internationale orde, is duur betaald. Het heeft de toch spanningsrijke wereld opgezadeld met nieuwe spanningen. De door Nederland in Uruzgan opgedane les leert dat Rusland bij het overleg over de status van Oekraïne had moeten worden betrokken. Mensen met macht kun je niet negeren. Als je dat doet, gooien ze roet in het eten.

Gek genoeg waren de slotwoorden van Pechtold ongeveer dat je nooit helemaal je zin kan krijgen en altijd bereid moet zijn tot het sluiten van compromissen. Menigeen die zoiets zou zeggen, kan rekenen op mijn vertrouwen. Pechtold valt daar absoluut niet onder. Het is bij hem geen doordachte strategie, maar neuzelachtige tactiek voor de korte termijn. Poetin heeft macht, dus moet je met hem praten. Wilders heeft macht dus moet je hem niet bij voorbaat uit sluiten. Het bereik van Pechtold’s compromisbereidheid gaat dan ook niet verder dan wat de meester niet zal schaden en om dat te bereiken worden er geen compromissen gesloten met ‘schurken’.

Ik ben benieuwd hoe het Trumpisme de verkiezingen van volgend jaar (15 maart) gaat beïnvloeden. Hat was duidelijk dat voor Pechtold de nieuwe president van Amerika tot de ‘schurken’ behoort. Voor veel andere mensen is het echter degene die, als ‘stout’ jongetje, bereid is om nationaal en internationaal verlammende taboes te doorbreken. Hoe dat gaat uitpakken zullen we op 15 maart aanstaande, als veel van het beleid van Trump bekend is, nog beter weten dan vandaag.  Het is dan ook de vraag hoeveel kiezers hun stem zullen geven aan het doorbreken van taboes om zo een einde te maken aan wat in hun ogen heilloos beleid is. Voorzichtig speculerend verwacht ik dat het er veel zullen zijn. Dat zal echter ook een tegenreactie geven van gezagsgetrouwe kiezers die juist op de traditionele partijen zullen stemmen. Mijn prognose luidt dan ook: hoge opkomst, maar aan de polarisatie zal voorlopig nog geen einde komen.

(Morgen over 'Mannetje Klaver')

Migranten-HalfNederland 1-0

                                                                     

Maar even niet als het om Wilders gaat

Vandaag voel ik me beledigd en ik zal niet de enige zijn. Migranten en hun politiek correcte ondersteuners hebben hun zin gekregen. Wilders is veroordeeld voor groepsbelediging en aanzetten tot discriminatie. Ik ben ook veroordeeld, want minder criminele Marokkanen en fundamentalistische moslims, leek me ook wel wat, al vond ik het toneelstuk van Wilders onsmakelijk. Maar onsmakelijk is niet tegen de wet.

Het is een veroordeling op basis van selectieve verontwaardiging. PvdA-coryfeeën als Spekman, Oudkerk en Samsom (‘etnisch monopolie’) hebben ook negatieve uitspraken gedaan naar aanleiding van de omvangrijke problemen met Marokkanen. Tegen hen is echter nooit geen aangifte gedaan. Wat mij betreft hadden ze het recht om hun mening te ventileren. Tegen Wilders is wel aangifte gedaan, hem worden uitspraken kwalijker genomen dan anderen. Er is dus sprake van bevooroordeeldheid.

Minder Marokkanen is iets anders dan alle Marokkanen. Je kunt dat opvatten als groepsbelediging, maar is dat strikt genomen niet. Alleen als je de context weglaat, kom je nog in de buurt van een ‘groep’, maar zelfs dat lijkt me gezocht.

Is er sprake van het aanzetten tot discriminatie? Worden Marokkanen meer gediscrimineerd sinds Wilders die vraag stelde? Ik weet het niet, het zal ook moeilijk te bewijzen zijn. Maar het gaat om de uitwerking en niet de eventuele aanzet. En wat is discriminatie eigenlijk. Bestaat die omdat je leden van die groep minder vertrouwt? Als dat zo is, is daar ook alle reden toe. Marokkanen hebben als groep een slechte naam, al betekent dat niet dat iedere afzonderlijke Marokkaan die reputatie toekomt.

Migranten hebben het al aardig ver geschopt met het ‘aanzetten tot politieke correctheid’. Als je van Marokkaanse afkomst bent en een Nederlands paspoort hebt, worden de media geacht te schrijven over een Nederlandse verdachte. Echt werken doet dat niet. Bij zo’n omschrijving denk ik maar al te vaak, het zal toch geen ……zijn. ‘Aanzetten tot politieke correctheid’, is wat mij betreft ook al aanzetten tot haat. Iedereen die niet politiek correct is, kan daar over meepraten.

De olifant in de kamer, blijft bij dit vonnis weer eens ongezien. Er zijn grote problemen met mensen die niet geïntegreerd zijn en de islam als religie weerhoudt ze van integratie. Ze doet dat door de Nederlandse cultuur als slecht en decadent voor te stellen en is zo bezig met haatzaaien. Maar daar kunnen we het niet over hebben, ook al omdat men vanuit de islam alles doodleuk ontkent. De virulente Jodenhaat en homohaat onder Marokkanen moeten we maar begrijpen en voor lief nemen. Het is hun cultuur.

Er is alle reden om het een politiek proces te noemen. Zeker gezien vanuit degenen die aangifte hebben gedaan. Behalve om een veroordeling van Wilders, ging het hen beslist ook om een veroordeling van iedereen die zoiets zegt of denkt. Het mag niet. Het is verboden en daarom wil DENK bijvoorbeeld ook aparte politie die daar op toeziet. Geen Nederlander die ooit op de gedachte is gekomen om aparte politie in te zetten tegen homohaat en Jodenhaat en haat tegen de Nederlandse cultuur. Wat ik aan haat tegen Wilders op facebook zag, liegt er ook niet om.

Ik ben nog niet toe aan het doordenken van wat deze uitspraak tot gevolg zal hebben. We mogen bepaalde dingen niet meer zeggen en als we dat toch doen, geeft dit ‘voorbeeldproces’ migranten de mogelijkheid om jan en alleman voor de rechter te slepen. In feite leidt het tot een verbod om onder woorden te brengen wat je ziet en ervaart. Zo houden migranten zichzelf uit de wind en gaan meer ongehinderd verder.

Kritiek moet wat mij betreft en daarbij zingt ieder vogeltje zoals het gebekt is. Kritiek heeft de functie van het aanzetten tot verandering. Kritiek zegt dat bepaalde manifestaties niet worden geaccepteerd of op zijn minst ter discussie staan. De winst van migranten op de vraag van Wilders (willen we minder…) is minder kritiek.

Verdrietig dat het zover moest komen. Het strafrecht moet op dit punt hoognodig worden herzien. Daar zijn voorstellen voor. Benieuwd hoe de tweede Kamerfracties daar op gaan reageren in deze gepolariseerde situatie.

Als aanvulling: Siep Wynia in Elsevier: "In feite zeggen OM en rechtbank daarmee dat de zogeheten multiculturele samenleving de noodzaak van inperking van de eigen mening inhoudt, omdat die multiculturele samenleving anders onhoudbaar is."

Roderick Veelo op TPO: " Met Wilders buiten een coalitie is het ongenoegen niet weg. Sterker, de vraag is hoe beheersbaar dat ongenoegen dan blijft en hoe gevaarlijk het langer negeren ervan wordt. Linksom of rechtsom zullen alle partijen in een nieuw kabinet aan de slag moeten met het vuile werk dat ze tot nu toe aan Wilders overlieten."

De benauwde bubble van Pauw

                                                                   

Hoe lang zal zijn programma nog bestaan?

Ja, ik zou nooit meer naar Pauw kijken. Maar toen ik las dat Wierd Duk (AD) met een aantal PVV-stemmers bij Pauw aan tafel zou zitten, werd de verleiding te groot. Tja, ik ben ook maar een mens en dat je eigenlijk nooit ‘nooit’ moet zeggen, wist ik ook al een tijdje. Maar met ingang van vandaag val ik weer terug op mijn humeur sparende boycot.

Het werd gisteravond een opmerkelijke uitzending. Pauw kwam al snel onder vuur te liggen toen de halve tafel over hem heen viel. Aanleiding was de onschuld die Pauw zo mooi kan spelen. Wie of wat waren nou eigenlijk die media die alleen de stem van het establishment laten horen, had hij niet heel vaak Wilders uitgenodigd om aan zijn tafel plaats te nemen? Hij viel echter al meteen door de mand met zijn reacties op Monasch die een nieuwe partij wil beginnen. Die werd door Pauw bestookt met ironische en ridiculiserende vragen die hij nooit aan de gevestigde partijen stelt. Verschillende tafelgenoten, waaronder Marjan Thieme van de partij van de Dieren,  probeerden hem duidelijk te maken dat de opiniërende media te vaak onder één deken slapen met de traditionele partijen. Het leek niet tot hem door te dringen dat die zelden slachtoffer worden van zijn ‘kritische’ vragen.

Verlengstuk

Nieuwe partijen vormen een gevaar voor bestaande partijen. Hun zetelwinst gaat ten koste van de zittende partijen. Die reageren als de slager die zijn concurrent ervan beschuldigt de volksgezondheid te ondermijnen omdat hij zijn hammen zwaarder maakt door er pekelwater in te spuiten. De PVV krijgt het meest om de oren. Niet alleen de partij, maar ook degenen die er op stemmen worden tot op het bot veroordeeld. Wie zich openlijk voor de PVV uitspreekt loopt het risico vrienden, baan en nog meer kwijt te raken. Daarom was het opmerkelijk dat een loodgieter, een dominee en een commercieel medewerkster zich publiekelijk uitspraken voor hun voorkeur voor de PVV. De opmerkelijke uitspraak van de dominee was dat veel christenen een voorkeur voor de PVV hebben. Wierd Duk benadrukte terecht dat de PVV-stemmer niet de achterlijke klootzak is die de media van hem maken, maar een gewone doorsnee Nederlander blijkt te zijn. Daar zijn ze bij de media nog helemaal niet achter. De schrijvende en pratende media toveren ons het schrikbeeld voor van een fascistische tokkie die zowel xenofoob als islamofoob is. Daarmee zijn ze in feite het verlengstuk van de zittende politiek die kost wat kost probeert te redden wat er te redden valt en grossiert in negatieve beelden.

Bubble en verval

De onschuld van Pauw leek niet helemaal gespeeld. Voor de kijker werd echter snel duidelijk dat hij in een bubble leeft. Een bovenlaag van universiteiten, traditionele partijen en media die elkaar napraten en bevestigen en zich gezamenlijk afzetten tegen alles wat hun genoegzame en deugdzame wereld bedreigt. Ze verschansen zich achter een virtueel hek. 'Ze beginnen allemaal op elkaar te lijken, er is geen echte diversiteit meer', schamperde Marjan Thieme in de uitzending. Het is een wereld in verval, naar mijn mening. Ledenaantallen, kijkcijfers, abonnementen dalen gestaag en in de polls doen de traditionele partijen het slecht. Steeds meer mensen komen tot de ontdekking dat ze zich niet meer vertegenwoordigd voelen door de bovenlaag die zich het recht toe-eigent om richting te blijven geven aan de toekomst van Nederland.

Paniek

De bubble van de deugdzamen laat een lichte vorm van paniek zien. Brexit, Oekraïne-referendum en de verkiezing van Trump laten zien dat er een omvangrijke onderstroom is van mensen die de hakken in het zand zetten. Tot en met D’66 keren zittende partijen zich tegen het referendum vanwege het gevaar dat die een ongewenste uitslag kan opleveren. Ondertussen beginnen media zich af te vragen hoe ze meer aandacht kunnen besteden aan de gevoelens van de ‘boze mens’. Het lukt ze slecht. Er overheerst verslagenheid en verongelijktheid en er heerst angst vanwege de bedreiging van hun genoegzame wereld. De geruststellende veiligheid waarin je ongestraft alle niet door het establishment goedgekeurde meningen straffeloos kon afzeiken en daar zelfs applaus voor oogstte, lijkt voorbij te zijn. Banen en carrières staan op het spel, de toekomst is onzeker geworden.

Revolutie?

Er is wel degelijk een revolutie gaande van mensen die van mening zijn dat betrouwbare normen en waarden verkwanseld worden door de kritiekloze acceptatie van de islam, door het te veel macht af staan aan Europa en door de globalisering waar alleen het establishment van profiteert. Baanonzekerheid is bijna de norm geworden en op belangrijke zaken als de zorg wordt onbegrijpelijk bezuinigd. Voorman Pechtold van D’66 probeert het tij nog te keren door te schamperen over populisme en over het feit dat de ‘boze mens’ vooral te vinden is onder de groep die de snelle ontwikkelingen niet meer kan volgen. Hij verliest aan geloofwaardigheid. Hij heeft het mis, zoals het hele establishment het mis heeft. Daar staren ze zich blind op figuren als Wilders en Trump en missen de daarachter oprijzende menigte die zich in toenemende mate tegen het establishment aan het keren is.

Ik vond dat Pauw er gisteravond bleek, oud en moe uitzag. Ik ben benieuwd hoe lang het programma in deze vorm nog zal bestaan. Het applaus verstomt. Ratten verlaten het schip en de bevolking kijkt uit naar 15 maart 2017. Dan gaat het om een tussenstand, want dit is nog lang niet afgelopen.


Verwant: Martien Pennings analyseerde de bijdragen en interventies van Pauw in deze uitzending en dat leidde tot een nogal onthullend blog.

Ook verwant: Hannibal op 'Veren of lood': Pauw kan er beter mee stoppen

Ook verwant: Batavirus: De bubbel van Jeroen Pauw is lek  (humorvol geschreven

Ook verwant: Sietske Bergsma op TPO: Jeroen Pauw is een gaslighter

De NRC doopt haar pen in verongelijktheid

                                                                 

NRC doopt haar pen in verongelijktheid

In de NRC voelt de elite verslagenheid en reageert met verongelijktheid. Gisteren onderzocht ik de reactie van de Volkskrant op de culturele en politieke crisis die door de uitslag van de Amerikaanse verkiezingen is veroorzaakt. Ze snappen het daar nog steeds niet, was mijn conclusie. Vandaag is de NRC van 19/20 november aan de beurt. Hoe reageert de krant op de crisis in de media? Het is een treurige krant geworden. Verongelijktheid is de toon. De crisis vormt een bedreiging voor het establishment.

Ik ben bang, de wereld wantrouwt ons

Zo luidt de kop boven een ingezonden brief. “Ik ben hoogopgeleid en woon in een ‘nette’ buurt. Mijn kinderen zijn ook hoogopgeleid, hebben goede banen en leuke huizen. Dat gaf altijd een gevoel van veiligheid. Maar nu ben ik bang. Bang dat mijn kleinkinderen moeten opgroeien in een wereld die ons wantrouwt. Wij zijn voor gelijke rechten voor iedereen en stemmen op politici die hun best doen om dat voor elkaar te krijgen. Maar die worden ook gewantrouwd.” Er volgen nog wat zinnen over het racisme en de vreemdelingenhaat uit minder ‘nette’ buurten en over de boze PVV-stemmer die door populisme op het verkeerde pad is gebracht.

Ik vraag me al tijden af hoe redacties bepalen welke ingezonden brieven wél en niet de krant halen. Bij de NRC moeten ze gedacht hebben dat deze brief wellicht representatief is voor de opvattingen die bij een aantal van haar lezers leven. Representatief voor het bedreigde deugdzame establishment dat andere zorgen heeft dan de bedreigde burger die zich om andere redenen afvraagt in wat voor wereld zijn kleinkinderen moeten opgroeien.

Er is iets gaan wankelen in Soest

In de reeks ‘De stemming’ is de NRC deze keer op bezoek in een villawijk in Soest. “Bevoorrecht noemen ze zichzelf. Maar de welgestelden in Soest voelen zich onrustig. “Het systeem collapst.”. Na deze intro maken de geïnterviewden duidelijk dat ook welgestelden met hun riante inkomens te maken hebben met baanonzekerheid en de veiligheid van hun pensioen. Een van hen gaf een training in kwaliteitsverhoging in een bakkersfabriek. Nog nauwelijks begonnen klonk uit het publiek de kreet ‘sodemieter op vuile zakkenvuller, je bent nummer tien die ons komt vertellen hoe het beter kan’. “Er is iets aan het  wankelen”, zegt een ander in reactie. Het wordt niet ingevuld. Maar ik begrijp er uit dat de spreker vaststelt dat ook zijn wereld zal veranderen en niet ten goede.

Er komt een laag eelt over onze beschaving te liggen

Die zin is opgetekend uit de mond van Simon Schama in een interview over zijn nieuwste boek: ‘The Face of Brittain’, dat over de betekenis van de Britse portretkunst gaat. Die zin werd meteen de kop boven het interview en heeft eigenlijk helemaal niets met het boek van Schama te maken. Die zin kwam er omdat Schama in het interview helemaal leegloopt over de Amerikaanse keuze voor Trump. De jaren 1933 en 1939 komen voorbij, Trump is weliswaar geen Hitler, maar fascisme komt in vele gedaanten. Schama troost zich met de gedachte dat Kunst blijft voortbestaan. “Er is een wereld die barbaren niet kunnen verwoesten”. Een weinig betrouwbare troost in een wereld waarin ISIS met bulldozers en voorhamers de kunst in het Midden-Oosten aan het vernietigen is. Maar daar heeft Schama het niet over. In zijn opvattingen komt het gevaar niet van buiten, maar van binnen. Alweer een tot het establishment behorende intellectueel die zijn wereld bedreigd weet en de oorzaak op de verkeerde plaats legt.

Waarom de politisering van de journalistiek dichterbij komt

Het is de kop boven een artikel in de reeks ‘Haagse invloeden’ waarin Tom-Jan Meeus uitlegt welke verdervende invloed Wilders op de journalistiek heeft. Het artikel loopt over van de verongelijktheid. “De economie draait sterk, de werkeloosheid daalt, dankzij de VVD en de PvdA is de rijksbegroting op orde zodat er de volgende periode geld is voor investeringen en verbeteringen”. Wat zeurt de ‘boze burger’ eigenlijk over is de onmiskenbare boodschap. Al die prachtige resultaten zijn te danken aan de ‘redelijkheid’ die een oer-Hollandse vorm van redelijkheid is en dat is wel wat anders dan de ‘Wilderswoede’. Anders dan de Volkskrant die om ‘moedige journalistiek’ vraagt, vindt Meeus journalisten laf: “Overal zie ik journalisten het verwijt dat zij zoveel zaken ‘gemist’ hebben, beantwoorden met het extra uitvoerig citeren en napraten van Wilders”. De mokkende Meeus lukt het in zijn verongelijktheid niet om over de rand van zijn beeldscherm te kijken. Ook de politieke correctheid van de hedendaagse media is/was een vorm van politisering waarbij de werkelijkheid getransformeerd wordt in een schijnwereld die in toenemende mate door de boze burger wordt doorzien. Meeus loopt verder nog leeg over de orkestratie achter het ‘minder, minder’ toneelstukje van de PVV. Dat ook de aangiften daartegen waren georganiseerd, vergeet hij gemakshalve even. De redelijkheid wordt niet alleen vanuit het Wilderskamp bedreigd, het anti-Wilderskamp weet ook van wanten. Meeus is de zoveelste burger die zich door de ontwikkelingen bedreigd voelt, maar er niet in slaagt om constructief met de ontstane situatie om te gaan. 

De wraak van de vergetenen is nog niet voorbij

De keuze van de koppenmaker van de krant is gevallen op de bedreiging die van de crisis uitgaat en die het establishment bedreigt. Deze vlag moet een artikel dekken van Ronald Buijt (op de internetversie is de kop aangepast), fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam. Buijt benoemt de machteloosheid die veel Nederlanders voelen en die door het establishment en hun media worden veronachtzaamd. Optimistisch is hij niet. “De media zullen moeten beseffen dat het niet hun taak is om burgers op te voeden tot kosmopolitische progressieven, maar juist ruimte te bieden aan geluiden die niet in hun straatje passen. Veel vertrouwen heeft hij daar niet in. “De elites zullen te verknocht aan hun dogma’s blijken om het tij te kunnen keren.” Dat vertrouwen heb ik eerlijk gezegd ook niet erg. De NRC heeft bij het artikel zes grote foto’s geplaatst van de Trump-aanhang, portretten die bepaald niet representatief zijn voor de verontruste burger die zich machteloos voelt. Ronald Buijt is een Trumpist en zijn achterban is niet serieus te nemen, lijkt  hier het onuitgesproken commentaar te zijn. Die aanname berust niet op losse gronden. Meteen naast het artikel plaatst de NRC een artikel van de hand van Ali Sina Alizay met de kop: “….en ze willen dat witte mensen de norm blijven. Trump is niet ondanks, maar juist vanwege zijn xenofobie aan de macht gekomen, meent de schrijver. Zijn opvattingen staan dicht bij de van de NRC die geen mogelijkheid onbenut laat om Trump op zijn zwartst af te schilderen en daarmee de lezer bang te maken. Ali Sina Alizay deelt die angst: “Het mag duidelijk zijn dat de wielen maar één kant op draaien, richting een wankele wereldorde waarin zwaar gepolariseerde, naar binnen gerichte landen worden geleid door despoten”. Het alarmisme spat er van af. Ali’s angst is dat minderheden straks weer opgeofferd zullen worden.

Ik ben al weer te lang doorgegaan

Vandaag lukt het niet om het kort te houden. In de NRC lijkt er geen einde te komen aan het leed van het bedreigde politiek correcte establishment en de bedreigde minderheden. Nogal zwak voor een krant die beweert tot nadenken te willen stemmen en geen afstand neemt van de eigen voorbarige emoties. Wat er bedreigd wordt is de hoogdravende politieke correctheid en de daardoor gesteunde agressieve houding van minderheden. Als ik iets in mijn leven heb geleerd is het wel dat al dit soort discussies niet over principes gaan maar over het daardoor verhulde machtsstreven en door groepsbelangen. De crisis is niet meer dan een balansverstoring en leidt hopelijk weer tot een nieuw machtsevenwicht. Media kunnen daar een belangrijke rol in spelen. Zover is de NRC nog niet, die verblijft nog in een rechtvaardiging van geromantiseerd beeld van het heden. Hoogste tijd om de door zelfgenoegzaamheid stomp geworden pennen weer eens te slijpen.

Het is de ‘politieke correctheid’, stupids!

                             

Martin Sommer, de 'nieuwe realist'

Iedere morgen word ik letterlijk en figuurlijk weer wakker met het lezen van de Volkrant. De krant die gevuld wordt door een redactie die geen lef heeft om buiten de (geo-)politieke correcte lijntjes te denken. En als een redacteur dat wel doet, loopt Bert Wagendorp met een rooie kop naar de hoofdredactie om briesend diens ontslag te eisen. Het overkwam Martin Sommer, maar de hoofdredactie heeft hem desondanks gehandhaafd. Iedere zaterdag kijk ik uit naar zijn column die gekenmerkt wordt door het ‘nieuwe realisme’, een opbeurende en verfrissende  oase in de woestijn van politieke correctheid.

Vandaag heeft Sommer het over het kuddegedrag van parlementsleden die gehouden zijn zich aan de partijlijn te houden. Als voorbeeld geeft hij de VVD-fractie die eigenlijk tegen het steunpakket aan Griekenland wilde stemmen en dat niet mocht van premier Rutte (die eerder in de verkiezingsstrijd had aangekondigd: ‘geen cent voor de Grieken’). Sommer zou met een analyse van het kuddegedrag van journalisten en opiniemakers een mooi vervolg op die column kunnen schrijven. Journalisten en opiniemakers hebben geen last van Rutte, maar wel van de politiek correcte bovenlaag die hen dwingt om binnen de lijntjes te blijven.

Naast de column van Martin Sommer, staat een officieel Volkskrantcommentaar over het ‘Zelfonderzoek bij de publieke omroep’. Als ik daar aan begin wordt de Volkskrant weer een sparringpartner die het verzet in mij oproept. “Goede journalisten stellen ook ongemakkelijke vragen”, staat er in dat hoofdcommentaar. Dat menig journalist zich bij zo’n zin zal afvragen: ‘oké, maar als ik dat doe, beschermt mijn baas me dan ook omdat ik volgens collega’s buiten de lijntjes pies?’. Zo diep gaat het Volkskrantcommentaar niet. Bij een andere zin in het commentaar kreeg ik acuut nieuw-realistische kriebels. “Nieuwsmedia hebben in de eerste plaats een hygiënische functie. Ze moeten zin en onzin van elkaar scheiden. Daartoe moeten alle feiten en beweringen kritisch onder de loep worden genomen”. Zo te lezen, weten ze wel hoe het zou moeten. Maar waarom doen ze dat dan niet? De hygiëne waarover in dit commentaar wordt gesproken is in de media opvallend afwezig. Het lijkt er eerder op dat onder hygiëne wordt verstaan: de lezer het juiste (politiek correcte) laten denken. De opvoedende taak van de media roept bij mij het beeld van een nationale voorganger in het politiek correcte denken op. Geert Mak is zijn naam (en Peter R. de Vries zijn pappagaai). Geert Mak ligt ’s nachts wakker van de ‘vertrossing’ van Nederland, zoals zijn politiek correcte bentgenoten wakker liggen van de ‘onderbuik’ van Nederland. ‘Vertrost’ Nederland moet tegengas krijgen en het politiek correct denken is daarvoor het aangewezen medicijn.

Een voorbeeld. De Volkskrant heeft vandaag weer een paginagroot artikel over een vluchtelingengezin. Het is er een uit een reeks. De reeks heeft geen andere bedoeling dan de lezer te laten sympathiseren met vluchtelingen. De lezer moet worden weggehouden bij verkeerde gedachten. Bijvoorbeeld bij de vraag: ‘zijn het oorlogsvluchtelingen of economische migranten? Helemaal geen gekke vraag. Frans Timmermans (ja, die) opperde al eens dat waarschijnlijk zo’n zestig procent geen oorlogsvluchteling genoemd kan worden. Recent onderzoek komt op een percentage van 13% vluchtelingen die een oorlog gerelateerd vluchtmotief hebben. Dat is niet het beeld dat de media en belangenorganisaties als Vluchtelingenwerk schetsen. Het zijn allemaal oorlogsvluchtelingen is  het verhaal. Wie bezwaren maakt tegen de grote vluchtelingenstroom wordt geportretteerd als een slecht mens.

“Goede journalisten stellen ook ongemakkelijke vragen”, stond er in het hoofdcommentaar van de Volkskrant van vandaag. Als het om de ongemakkelijke vragen over de vluchtelingenproblematiek gaat, moet ik zo’n journalist nog tegenkomen. Ze mijden die vragen want anders worden de Bert Wagendorpen van deze wereld weer boos. In het land worden die vragen wel gesteld. Ze worden niet altijd even eloquent verwoord. Ze worden genegeerd en de vragenstellers worden door de media op een negatieve wijze weggezet als waarschuwing voor de rest van de bevolking: ‘als je zo denkt, ben je een verdacht mens’.

In dezelfde Volkskrant staat een omvangrijk interview met Paul Cliteur, een van de weinigen die moed had om een tegengeluid te laten horen in de Wildersproces. Er waren twee uitspraken die me troffen. Op de vraag: “Viel het u zwaar om te getuigen? ”, antwoordt hij in alle oprechtheid:

”Net als ieder ander word ik niet graag impopulair, niemand vervreemdt zich graag van zijn omgeving. Wilders is in bepaalde kringen zo’n boeman. Dus ik heb ook gedacht: laat deze beker aan mij voorbij gaan. Maar anders dan sommige anderen die zijn gevraagd, heb ik het grootste gedeelte van mijn loopbaan achter mij. Ik ben 61, ik kan het me makkelijker veroorloven dan iemand die nog aan het begin van zijn carrière staat.” Cliteur durft de ongemakkelijke vragen wel aan: “Over tien jaar wil ik niet voor de spiegel staan en tegen mezelf zeggen: je wist het wel, maar je durfde het niet te zeggen, want zoiets valt slecht…”.

Paul Cliteur

Twee zinnen die er bij mij inhakken. Een paar centimeter tekst die haarscherp weergeeft waar het in gepolariseerd Nederland aan schort. De ongemakkelijke vragen kunnen alleen worden gesteld door mensen die niets meer te vrezen hebben omdat ze aan het eind van hun carrière zitten, financieel onafhankelijk zijn of al met pensioen. De meeste mensen die de media, de universiteiten en de politiek bemannen leven onder de dictatuur van de politieke correctheid. De opvoedende waarheid die de werkelijkheid overdekt met wat je als ‘deugdzaam’ mens hoort te denken. Inmiddels ben ik toe aan mijn conclusie over het redactioneel commentaar van de Volkskrant: volstrekt hypocriet! Deugdzame mensen zijn mensen die ongemakkelijke vragen durven te stellen en door schijnvertoningen heen prikken. In de samenleving van vandaag zijn dat helaas ook de mensen die bescherming nodig hebben en als regel niet krijgen. Nagenoeg iedereen is bang gefileerd te worden door de wraakgierige politiek correcte meute die haar schijnwaarheden beschermt tegen moedige mensen.

Dit land lijdt aan een overmaat aan politieke correctheid, aan de dictatuur van politieke correctheid, aan de angst die politieke correctheid inboezemt. Dit land lijdt aan de Geert Makken en Bert Wagendorpen die het benoemen van de realiteit niet als deugd zien. Politieke correctheid veroorzaakt polarisatie met haar gemoraliseer. Politieke correctheid dwingt mensen hun mond te houden. Er zijn maar weinig Paul Cliteurs en Martin Sommers. 

Kranten, media en universiteiten worden weer betrouwbaar als ze de werking van politieke correctheid hebben geanalyseerd en de polariserende werking daarvan hebben uitgeschakeld.

De morele crisis en de islam als splijtzwam

                                                                      

                 

“Wen er maar aan” is de slogan van de partij DENK. Arnon Grunberg valt ze op zijn eigen wijze bij in de Volkskrant van dit weekend. We kunnen maar beter aan die terreuraanslagen wennen dan een burgeroorlog riskeren, zegt hij in zijn dagelijkse voetnoot. Die opmerking komt niet uit de lucht vallen. Verschillende deskundigen achten een burgeroorlog niet uitgesloten. Nog een paar van die aanslagen en de vlam schiet in de pan, is hun mening.

In dezelfde Volkskrant wordt de minister van buitenlandse zaken van Polen, Mariusz Blaszczak, geciteerd. Die wijt de aanslag in Nice aan de jaren van ‘multicultibeleid’ en politieke correctheid van de EU-leiders. In plaats van tranen vergieten en marsen te organiseren, zouden ze de burgers beter moeten beschermen. Dat het vertrouwen in overheden wereldwijd daalt zag ik goed verwoord door Laurent Chambon in het AD. De al jarenlang in ons land verblijvende Fransman is voor het eerst bang voor een burgeroorlog. Heel treffend is zijn zin: “De illusie dat onze leiders de wereld beter snappen dan wij, ben ik kwijt”. Die zin is treffend omdat hij denk ik verwoordt wat heel veel mensen voelen of aanvoelen.

De multicrisis in de wereld wordt naar mijn mening veroorzaakt door de steeds groter wordende kloof tussen morele waarden en juridische uitgangspunten. Dat gold bijvoorbeeld voor de bankencrisis. Wat moreel verwerpelijk was, werd juridisch gesanctioneerd omdat de wetten het niet expliciet uitsloten.  Hetzelfde geldt min of meer voor de acceptatie en de facilitatie van de islam in Europa als beleid.

Een religie als de islam die terroristen eert met martelaarschap en hen een prominente plaats in het paradijs belooft, is moreel verwerpelijk. Zo’n zestig procent van de in Europa verblijvende moslims houden er wat dat betreft andere morele oordelen op na. Ze stellen een strijdbare islam op prijs en beoordelen aanslagen in het ethisch kader dat het doel de middelen heiligt.

Terwijl een overgroot deel van de Europese bevolking de islam niet ziet zitten, sanctioneert de nationale en Europese wetgeving de aanwezigheid van de islam op grond van het beginsel van vrijheid van godsdienst. Hier botsen morele waarden met juridische waarden en die kloof lijkt onoverbrugbaar. De angst voor burgeroorlog zoals Laurent Chambon die verwoordde in het AD zou goed kunnen voortkomen uit de gedachte dat alleen een burgeroorlog de kloof zou kunnen dichten omdat de overheden in dat opzicht nalatig zijn.

In Europa en zeker ook in Nederland is die burgeroorlog in feite al in aanleg aanwezig, maar nog niet tot uitbarsting gekomen. De oorlog in aanleg is zichtbaar in ons parlement als we kijken naar de twee opponenten Pechtold en Wilders. Pechtold ziet zijn elitaire missie voor een geglobaliseerde wereld bedreigd en benoemt Wilders als zijn ultieme vijand die het land als de rattenvanger van Hamelen naar de ondergang leidt. De islam is daarbij de grote splijtzwam. Wat Pechtold en de zijnen niet zien is dat de islam op opportunistische wijze gebruikt maakt van allerlei wettelijke rechten om verwerpelijke morele waarden te introduceren en geaccepteerd te krijgen. Wie daar de wenkbrauwen bij fronst is in de ogen van de islam en Pechtold xenofoob, islamofoob, racistisch en behept met onderbuikgevoelens. De islam streeft strafbaarheid van religiekritiek na en een opmerkelijk verzet blijft uit. De piketpaaltjes die de overheid zou moeten slaan, zijn niet zichtbaar. Morele waarden ontspruiten aan het gezond verstand en hebben niets te maken met juridische spitsvondigheden.

Columnist Paul Brill komt in de Volkskrant al aardig ver. ‘De overheid waarborgt de veiligheid onvoldoende’, is de kop boven zijn column. Hij bepleit een harde houding ten opzichte van IS, maar heeft niet de illusie dat extremistische en antiwesterse vormen en gedachten zullen ophouden te bestaan als IS zou zijn weggevaagd. Brill ontwijkt de laatste logische stap. De islam zelf is het probleem en zal niet ophouden met haar missie om de wereld voor Allah te veroveren tot ze gedwongen wordt die missie op te geven. De verabsolutering van hoogstaande juridische normen zoals de mensenrechten staan daarbij nog in de weg en daar dient een oplossing voor te worden gevonden. De islam zelf vormt de bedreiging die onschadelijk moet worden gemaakt.

Moet Arnold Grunberg niet hoognodig zelf naar een psychiater?

                                                                       

Grunberg wil wel de psychiater voor Wilders en de zijnen betalen

De zaterdag is voor mij al heel lang een feestdag. Vroeger omdat de agenda voor die dag niets of alleen maar leuke dingen bevatte, tegenwoordig omdat ik in pyjama nog voor het middaguur twee kranten door kan worstelen. Ik voel medelijden met degenen die denken dat het lezen van kranten ouderwets is en die nu moeizaam hun kostje op internet bij elkaar moeten scharrelen. Wie breed en veelzijdig geïnformeerd wil worden heeft de krant nodig. De wereld en de samenleving praten tegen je via de kranten. Het is alleen jammer dat je niets terug kunt zeggen dan via een verlate brief die meestal door de opinieredactie zal worden geweigerd. Vanmorgen riep ik na het lezen van  zijn artikel in de NRC spontaan dat Arnold Grunberg nodig naar de psychiater moet. Gelukkig heb ik mijn blog als ventiel want anders zou ik tot maandag spijt voelen dat ik al weer niet via een ingezonden brief gereageerd heb.

Arnold Grunberg baarde opzien met zijn voetnoot in deVolkskrant van 31 mei. Annabel Nanninga, bekend om haar cynische en in bijtende humor verpakte commentaren op het dagelijks nieuws, moet van Grunberg naar de psychiater omdat ze een slecht of niet behandelde agressiestoornis heeft. Vandaag mag hij in de opiniekatern van de NRC dat nog eens uitvoerig uitleggen. Zijn ‘beschavingsmissie’ eindigt als volgt:

“Of deze (agressie pl)therapie door de verzekering zal worden vergoed is mij niet bekend, maar ik ben bereid de kosten voor de eerste twee jaar voor de heer Wilders en de zijnen op me te nemen."

Zoals zovelen die menen dat iemand een psychiater nodig heeft, onderkent ook Grunberg niet dat er een steekje bij hem los zit. De psychiater zou hem wat mij betreft naar een chirurgisch neuroloog dienen te sturen, want ik vermoed dat er bij hem iets aan de hand is in de verbinding tussen beide hersenhelften. Hij ziet maar één deel van de realiteit en kan die niet in verbinding brengen met een ander deel van de realiteit. Een beschaving die zijn problemen niet oplost zal in toenemende mate te maken krijgen met mensen die steeds harder de werkelijkheid benoemen voor wegkijkers. De opinieredactie van de NRC behoort daartoe en het is niet voor het eerst dat ik dat zeg. Gelukkig bevat de krant verder het nodige tegengif. Op pagina 29 snapte motiedeskundige Nelleke Nicolai de angst voor moslims heel goed. Maar nog mooier vind ik het verhaal  van Yahya Gaier, Marokkaans immigrant en van het ‘ nieuwe realisme’ (pagina 35):

"De moslimgemeenschap in Nederland houdt zichzelf na zestig jaar nog steeds gevangen in taboes, schaamte en schijnheiligheid. Zo kweek je mensen die die vatbaar zijn voor extremisme". 

en  

“Dan had ik misschien ook een baard laten staan en was ik stoere teksten over Macolm X gaan roepen. We hebben niet geleerd ons verlies te nemen. Het wordt verpakt als trots, maar het is een gevoel van minderwaardigheid. Jihadisten gebruiken de islam als harnas daartegen. Onze kern is niet heel, onze ziel is versnipperd”.

Yahya Gaier vond een manier om zichzelf te genezen. Maar zijn visie wijst er op dat heel wat lotgenoten wel een psychiater kunnen gebruiken. Om ‘je verlies te kunnen nemen’ moet je leren te rouwen, zegt emotiedeskundige Nelleke Nicolai op pagina 29.

Mooi hoe verschillende verhalen elkaar aanvullen en een ander verhaal door de mand zakt. Met Wilders zet Grunberg miljoenen mensen weg die van hem vanwege een verkeerde mening naar de psychiater moeten. Martin Sommer heeft daar in de Volkskrant vandaag een goed verhaal over, maar dat is voor het dagblog van morgen.

De tweespalt wordt veroorzaakt door islamisten

                                                                     

Fouad Sidali verspreidt haat onder de eigen achterban en politiek correcten

         

Zondag is eigenlijk geen blogboekdag, maar ik heb eigenlijk niet veel beters om handen vandaag. De trigger was Buitenhof waarin onbekommerd de term ‘allochtonen’ werd gebruikt in verband met de problemen van het onderwijs. Kinderen van ‘allochtonen’ hebben het moeilijk in het onderwijs en ‘allochtone’ studenten mijden de PABO sinds de taaleisen zijn aangescherpt. Minister Jet Bussemaker gaat daar wat aan doen. Het werd niet duidelijk wat ze in gedachten heeft, ik hoop maar dat de hoge eisen gehandhaafd blijven.

Hierboven heb ik bewust ‘allochtonen’ tussen aanhalingstekens gezet. Niet iedere ‘allochtoon’ is ook een allochtoon. Het klinkt cryptisch, maar ik zou de term graag willen reserveren voor mensen met een migratie achtergrond die niet ge:integreerd zijn. Zie de link voor de verduidelijking.

Een allochtone onderwijzer/leraar zie ik niet graag voor de klas en al helemaal niet als het een moslim of moslima is. Die moeten puntjes verdienen om in het paradijs te komen en de belangen van de islam dienen is één van de manieren om die puntjes bij elkaar te sprokkelen. In het programma ‘Kansen krijgen, kansen pakken’ (vanavond wéér) zag ik zo’n op het oog geïntegreerde moslim die als leraar voor de klas racisme en discriminatie aan de kaak stelde op een manier die mij helemaal niet  beviel. De leerlingen knikten braaf ‘ja’ op deze indoctrinatie. ‘Nee’ zeggen, zou wel eens punten voor je cijferlijst kunnen schelen.

Ik heb met het oog op de toekomstige multi-etnische en multiculturele samenleving geen enkel vertrouwen in de overheden die we het mandaat hebben gegeven om ons te besturen. Rutte en Asscher veroordeelden het ‘tokkiegedrag’ in de reacties op de sprong in het diepe van het DENK-zwembad. Als ze in één adem het gebruikelijke tokkiegedrag van Turkse en Marokkaanse huize zouden hebben veroordeeld, zou ik het een beetje hebben kunnen begrijpen.

‘Tokkies’ zijn mensen die boos zijn, maar aan wie de boosheid wordt ontzegd. Daar gaan onze overheden ernstig de fout in. Dat doen ze overigens voortdurend en dat al vele jaren. Islamistische spindocters bestoken de overheid al jaren om in hun ogen ongewenst allochtoon gedrag te veroordelen. De reputaties van Pim Fortuyn, Theo van Gogh en Geert Wilders werden en worden belaagd vanuit de hoek van de islamisten. PvdA-hoofdbestuurslid Fouad Sidali zorgde voor ophef toen hij een aantal maanden geleden twitterde: ‘Hitler is onder ons in de gedaante van Geert Wilders’. In de definitie van Asscher en Rutte is Fouad Sidali een ‘tokkie’, maar de man schijnt nog steeds ergens wethouder voor de PvdA te zijn.

Fouad Sidali is hier slechts een voorbeeld van de vele islamisten die door hun gedram, gezeur en slachtoffergedrag het oor van ‘weldenkend’ Nederland vinden. Ze hebben bereikt dat onaangenaam nieuws door de media zo veel mogelijk gemeden wordt om hun achterban niet te stigmatiseren en dat als er weer eens een brommerjochie een oude oma van haar tasje berooft, je maar moet raden uit welke etnische groep het schoffie komt. Het zijn immers allemaal Nederlanders! Tja, voor mij niet. Wie niet geïntegreerd is, is voor mij geen Nederlander. Hij woont in Allochtonië.

‘Weldenkend’ Nederland mogen we verwijten dat ze onkritisch (of laf) het oor lenen aan islamisten en hun agenda steunen. ‘Beschermen is makkelijker dan aanvallen’, zegt Annabel Nanninga in de Volkskrant van 28 mei 2016. Is dat het? Zijn politiek correcten en neutralen uit gemakzucht ongewild beschermers van het islamisme? Of zijn ze vatbaar voor sluwe propaganda die hen aanzet tot haat voor jantjes langs de weg die roepen dat de (islamistische) keizer slechts een illusoir gewaad draagt dat geweven is van misleiding, hypocrisie en islamitisch belang?