Jan Hamming, burgemeester van Zaanstad, is niet de enige met gebrek aan gezond verstand

angst is de drijfveer van anti-racisten

Jan Hamming (PvdA) zat gisteravond aan bij Pauw om zijn triomf te vieren. Hij had aangedurfd om de nationale intocht van Sinterklaas te organiseren. Veel burgemeesters hadden voor die klus bedankt. Hij niet. Triomfantelijk verklaarde hij dat het heel goed mogelijk was om een gezellig kinderfeest te combineren met demonstraties. Dat had hij toch maar mooi bewezen. Dankzij een minutieuze voorbereiding van een jaar, tal van zichtbare en onzichtbare veiligheidsmaatregelen en 600 agenten waaronder een groep gespecialiseerd in het omgaan met demonstraties, hadden de opgekomen ouders en hun kinderen kunnen genieten van de Zaanse intocht van Sinterklaas.

Kennelijk kwam het niet bij hem op dat hij maatregelen beschreef die eerder passen bij een ‘warzone’ dan bij een feestelijke intocht waarbij een enkele oom agent met de handen op de rug het feestelijk gedoe met een glimlach van vertedering gadeslaat.

Jan Hamming had gelijk, het was hem gelukt. Vanonder zijn quasi weerbarstige kuif verkondigde hij ook nog eens dat het demonstratierecht altijd verdedigd moest worden. Die verdediging rechtvaardigde de inzet van ongekende veiligheidsmaatregelen en de inzet van 600 agenten. Een deel daarvan betaste bij een veiligheidspoort de opgekomen bezoekers op verboden waar, alvorens die een plaats langs de route konden innemen. Hamming was er trots op. Ik moest even aan Napoleon denken. Als hij (net als Hamming) de benodigde middelen tijdig bij elkaar had kunnen krijgen, zou hij de slag bij Waterloo ook nog wel hebben gewonnen.

Hamming lijkt toch al een trotse man te zijn. Zijn Wikipedia-pagina lijkt door hem zelf te zijn geschreven gezien de loftuitelijke stijl waarin zijn politieke loopbaan wordt geschetst. 

De tegendraadse brombeer Maarten van Rossum, ook te gast aan de tafel van Pauw, deed afbreuk aan het triomfalisme en zelfbewieroking van Hamming. Van Rossum beschikte wel over het gezonde verstand (en de kennis) waarin Hamming zo tekort schoot. ‘Zwarte Piet heeft geen koloniaal verleden en heeft dus niets met slavernij te maken’, stelde de tegenwoordig brilloze van Rossum, overigens tot verbazing van de heel even licht ontregelde Pauw.

Met wat korte zinnen ontkleedde van Rossum het verhaal van ‘KickoutZwartePiet’ waarin racisme en slavernij een grote rol spelen. Dat verhaal wordt nauwelijks bevraagd, laat staan weerlegd. Bijna niemand waagt het zich hardop af te vragen of het verhaal van de voormannen van KOZP voldoende hard kan worden gemaakt. Bijna niemand durft te zeggen dat het allemaal aanstellerij is omdat door KOZP een imago op Zwarte Piet wordt geprojecteerd dat niet klopt. Bijna niemand durft de stelling aan dat een stel kwaadaardige anti-racisten een kinderfeest hebben gegijzeld om publiciteit te krijgen voor hun anti-racisme activisme.

Ook Hamming niet en zoals is gebleken heel veel burgemeesters ook niet. Het demonstratierecht is nooit volkomen absoluut geweest. Die verabsolutering is echter de kaart die KOZP uitspeelt en in de slachtofferrol laat kruipen als ze hun zin niet krijgt. TPO heeft inmiddels laten zien dat er rond KOZP een heus netwerk bestaat van presentatrices en columnisten die helpen de drammerige boodschap over te brengen. Een daarvan moet Volkskrantcolumniste Sheila Sitalsing zijn. Zij verkondigde dat de regering zich in de discussie laf toont en dat premier Rutte de oorzaak is van het pro-pietprotest. VVD-fractievoorzitter Klaas Dijkhoff vond dat er voortaan maar geen vergunning moest worden gegeven voor demonstraties bij Sinterklaasintochten en kon op een hagel van protest rekenen waaronder van jongetje Jetten van D’66. Ook Jesse Klaver staat aan de kant van KOZP.

De polarisatie rond Zwarte Piet lijkt een waterscheiding te zijn tussen gezond verstand en absolutisme. Bij degenen met gezond verstand wordt gezien dat driekwart van de Nederlandse bevolking tegen de demonstraties is en dat het verhaal van KOZP dun en drammerig is. Aan de andere zijde valt vooral de anti-racismebeweging en de verabsolutering van rechten te zien. Daarbij valt niet veel gezond verstand waar te nemen. Volgens onderzoek is Nederland een van de minst racistische landen ter wereld. Dat is een heel ander beeld dan de anti-racisten de Nederlandse bevolking voorhouden. Als je dat verder onderzoekt blijkt die beweging te leunen op uit Amerika geïmporteerd gedachtegoed en jargon dat als je tunneldenker bent ineens ook op Nederland blijkt te passen. Nederlandse media en linkse politici gaan daarin te gemakkelijk mee. Dat is niet alleen omdat ze dol zijn op slachtofferverhalen, maar ook te laf zijn om vanuit gezond verstand indringende vragen te stellen. Dat kan immers bij de tunneldenkers als racistisch over komen.

Nederland heeft een probleem. Dat is niet Zwarte Piet. Zwarte Piet is een van de strijdtonelen die door anti-racisten werd uitgekozen om voor een verondersteld probleem royale publiciteit te krijgen. Het probleem zelf is vele malen breder. In feite gaat het om de vraag in hoeverre minderheden tegemoet moeten worden gekomen door het opgeven van delen van de eigen cultuur. Tegen dat opgeven bestaat veel verzet waar te weinig erkenning voor is. Integendeel, verzet is racistisch, xenofoob, islamofoob, discriminerend en komt vooral van hooligans. Sitalsing heeft gelijk als ze stelt dat de regering  “zouteloos en laf” is.

Dat is de regering, maar niet in de zin die Sitalsing noemt. Achtereenvolgende regeringen hebben nagelaten de polarisering te beteugelen door het aanmoedigen van gezond verstand. En de regering is niet het enige instituut dat nalatigheid kan worden verweten bij het weerstand bieden aan tunneldenkende narcisten die de wereld kwaadaardig verdelen in vriend en vijand.

De waarheid is dat de hele anti-racismebeweging in zijn vele verschijningsvormen gebaseerd is op de redeloze angst voor een gevaar dat in de praktijk nauwelijks blijkt te bestaan. Die angst is besmettelijk en verblindend en berooft veel mensen, zoals Hamming, van hun gezond verstand. Tegemoetkomen helpt echter niet. Die angst zal telkens weer nieuwe onderwerpen vinden waarop ze kan worden geprojecteerd. Die angst zal tekens weer nieuwe vijanden vinden.

De uitspraken van minister Stef Blok passen in een patroon

Op een besloten conferentie sprak minister Blok vrijuit over zijn denkbeelden met betrekking tot de multiculturele samenleving en de grenzen daarvan. Iemand heeft daar een opname van gemaakt  en openbaar gemaakt. Deining alom. In een geconditioneerde reflex verwierp links Nederland zijn uitspraken en vond dat Blok zich moest schamen. Eerder vroeg fractievoorzitter Dijkhoff zich al af of oorlogsvluchtelingen niet moeten worden teruggestuurd zodra het land weer veilig is. Geen ophef. Trump liet bij zijn bezoek aan Europa weten dat het  met de omarming van de multiculturele samenleving haar toekomst op het spel zette. Ophef alom. Ondertussen hebben al aardig wat Europese landen zich afgekeerd van het Europese verwelkomingsbeleid van vluchtelingen. Dat begon bij de Visegradlanden, Oostenrijk kiest min of meer hun zijde. Italië is de toestroom van vluchtelingen zat, Denemarken zet in op een straf integratiebeleid, Engeland wil grip krijgen op de stroom van migranten, Franse intellectuelen maken zich zorgen om de islam, Nederland heeft Wilders en gisteren vroeg Martin Sommer zich in de Volkskrant af of gezien de bestaande situatie mensenrechten nog wel van deze tijd zijn en ziet dat ze door velen als bedreiging worden gezien.

Zien we een kantelmoment?

Trump heeft zijn waarschuwing niet teruggenomen. Dat hoeft hij ook niet. Hij kan er niet toe gedwongen worden. Stef Blok kan wel gedwongen worden en kwam dan ook ijlings terug op zijn uitspraken. Ze waren slechts bedoeld als prikkelende statements in een interne discussie en achteraf niet zo verstandig, zei hij. Erg geloofwaardig is dat niet en het parlement zal hem daarover wel de oren willen wassen, Pechtold voorop. Dat een minister van een regering waarvan D’66 onderdeel is, zoiets zegt, is een zeer ernstige inbreuk op het door D’66 voorgestane beleid. En daar zit een probleem. Net als GroenLinks vindt D’66 niet dat onze genetische uitrusting problemen heeft met vreemdelingen, zoals Blok zei. Beter dan Suriname noemen (politiek onhandig) had Blok kunnen verwijzen naar het voormalige Joegoslavië dat langs etnische en religieuze lijnen uit elkaar is gevallen.

Rechts Nederland is voor realisme en links Nederland kiest voor wensbeleid, om maar eens wat te generaliseren. Gedachten als die van Blok leven breed in de samenleving. Velen maken zich zorgen om de problematiek van het multiculturalisme en de islam. In de projectie van de huidige situatie naar de toekomst wordt een exponentiële toename van de problemen verwacht. Trump benoemde ze. Links Nederland ziet de problemen ook wel, maar tilt er niet al te zwaar aan. De instroom van migranten is het probleem niet, zegt men bij links. Het probleem ligt bij de ontvangende samenleving. Minister Blok is nu een onderdeel van geworden van al die mensen die vinden dat het niet erger moet worden dan het nu al is. Met het klimaat beleid is dat gelukt. De discussie over de integratie- en migratieproblematiek is vooralsnog echter een oneindige. Als rechts op dat terrein wat zegt of oppert, slaat links terug. De polarisatie houdt de samenleving gevangen in politiek correct wensdenken waarbij de bevolking van de ontvangende samenleving genetisch moet worden geherprogrammeerd zodat ze lief en tolerant wordt ten opzichte van vreemdelingen en de portemonnee trekken. Het Zweedse model.

Naar verwachting zal echter ook in Nederland de zaak gaan kantelen. De uitspraken van Blok en Dijkhoff vormen signalen dat in de politiek het realisme groeit en links zal niet nog jaren kunnen volhouden dat realisme een bewijs van xenofobie en racisme is waarvan de samenleving moet genezen. Het Europese beleid ten aanzien van migratie is al gekanteld. Europese grenzen gaan dicht. Het Nederlandse regeringsbeleid tendeert naar de opvatting dat hooguit twintig procent van alle vluchtelingen dat ook werkelijk is. Het migratiebeleid is gekanteld, het integratiebeleid nog niet.

In een ander blog verwees ik naar de situatie in Polen. Voor de eerste wereldoorlog was in Polen nog slechts 68 procent autochtoon Pools. Rusland, Hongarije en Pruissen begonnen in de door hen bezette gebieden integratiebeleid waar vooral allochtonen zich tegen verzetten. Het integratieprobleem is allesbehalve nieuw in Europa.

Het kan geen jaren meer duren voor de uitspraken van de Rotterdamse Burgemeester Aboutaleb beleid worden. Als het je hier niet bevalt, als je niet mee wil doen, rot je maar op. Maar daarvoor zullen we ons eerst nog moeten bezinnen op mensenrechten, zoals Martin Sommer aanbeveelt. Universele mensenrechten (en vluchtelingenrechten) hebben een lokale uitleg nodig omdat ze anders grenzeloos zijn.

‘Populisme’ is een scheldwoord van het establishment

                                                                     

Waren "Die verrekte populisten" de laatste woorden van Lodewijk XVI?

In de Volkskrant van vandaag (6-12-2016) trof ik de term ‘populisme’ weer regelmatig aan. De krant die ik iedere morgen lees en steeds meer ben gaan beschouwen als sparringpartner, draagt zijn naam als ‘krant van het volk’ al lang niet meer terecht. Het aantal journalisten dat het ‘volk’ lijkt te begrijpen is op één hand te tellen. Het hoofdcommentaar van de krant op de eerste pagina van ‘Opinie&Debat’ (pagina 21) draagt als titel ‘'Europopulisme’. Hier en ook elders in de krant wordt de uitslag van de presidentsverkiezing in Oostenrijk gevierd als een overwinning op het populisme, terwijl de uitslag van het referendum in Italië betreurd wordt als een overwinning van het populisme. Het populisme moet vernietigd worden, dat is me wel duidelijk als ik de ‘krant van het volk’ uit heb. De laatste zinnen in het hoofdcommentaar van de hand van Hans Wansink, sluiten ieder misverstand uit: “Populisten zijn beter in het agenderen van vraagstukken dan in het oplossen ervan. De Oostenrijkers beseffen dat, de Italianen zijn nog niet zover”. Wansink zou wel eens op zijn analyse terug moeten komen als bij de Oostenrijkse parlementsverkiezingen in  2017 de FPÖ de grootste partij wordt. Zullen de Oostenrijkers dan net zo dom worden genoemd als de Italianen?

Wat is populisme eigenlijk?

Als ijverig student voor wie de Volkskrant niet de maat der dingen is, studeer ik al langere tijd op de vraag wat er nu eigenlijk bedoeld wordt met die term. De uitslag van mijn onderzoek kan ik kort samenvatten. Iedereen heeft het erover, maar niemand weet precies wat het betekent.

Zou Lodewijk XVI toen hij op 21 januari 1793 de trappen naar de guillotine besteeg, gedacht hebben: ‘die verrekte populisten’? Waren de hagepredikers uit de zestiende eeuw populisten? Zou Gorbatsjov dat gedacht hebben toen het volk hem dwong de macht aan Jeltsin over te dragen? Zou de Democratische Partij van Amerika dat gedacht hebben toe het volk voor Trump koos? Het woord ‘populisme’ was nog niet ingeburgerd toen in 1966 D’66 werd opgericht en de democratie wilde vernieuwen. De zittende partijen zullen het ongetwijfeld met afkeer hebben bezien. Die voorbeelden brengen mij tot de overtuiging dat wanneer de gevestigde orde zich bedreigd weet, dat onveranderlijk komt van het ‘hersenloze’ deel van de bevolking dat vanuit de onderbuik spreekt en zich heeft laten betoveren door een ‘rattenvanger van Hamelen’. Met iets meer afstand en nuchterheid, zou je ook kunnen zeggen dat het volk voor verandering kiest als ze zich door de gevestigde orde niet meer vertegenwoordigd voelt. ‘Populisme’ is de schamperende aanduiding van het establishment als het volk zich roert. In het politieke landschap is ‘populisme’ het woord waarmee het establishment zich tegen het volk keert. Dat de ‘krant van het volk’ daarin mee gaat, zegt genoeg over haar positie. In dienst van het establishment laat ze zich negatief uit over populisme en jaagt haar lezers daarmee schrik aan. De Volkskrant doet dat overigens niet als enig dagblad of medium. Het groeiend wantrouwen in de opiniërende media, leidt daar niet tot bezinning. Ze zijn daar antirevolutionair en beschermen zo de macht van de gevestigde orde.

Het Oekraïne-referendum

De ‘Visegrad-landen’ zeiden eenstemmig ‘nee’ toen Europa ze een quotum  op te vangen vluchtelingen toewees. “Big, bad Visegrad”, schreef De Economist nog voor Brexit in haar reactie en verwees naar de populistische trend in die landen. Dat was eigenlijk ook de teneur na het Nederlandse Oekraïne-referendum. Sindsdien zit de Nederlandse regering met een probleem. Haar trouw aan de Europese en Amerikaanse geopolitiek verhindert haar om in Brussel het ‘nee’ over te brengen. Nee-zeggen kunnen kennelijk alleen de Visegrad-landen, al kan niet-Europeaan Donald Trump er ook wat van. Zo moeilijk is dat nu ook weer niet. Je zegt gewoon: “Sorry, maar het is nee”. Vergaat dan de wereld? Absoluut niet. Dan heeft de gevestigde orde er alleen een probleem bij en het aantal problemen stijgt gedurig zonder dat het begrepen wordt. Het ligt niet aan het populisme, dat is een woord waarmee de gevestigde orde de wensen uit het volk afweert.

De crises zal zich verdiepen

Niet alleen in Europa, maar in het hele Westen is frictie aan het ontstaan tussen de gevestigde orde en de bevolking. ‘Populisme’ is net als ‘xenofobie’ een woord dat opduikt als de frictie zichtbaar wordt. Bij frictie ontstaat polarisatie. Vanuit tegengestelde opvattingen zet men de hakken in het zand en het is wachten op verkiezingen om uit te maken wie er wint. De partij die de macht bezit uit zich in de meest negatieve beschrijvingen van degenen die verandering willen. In Nederland is Alexander Pechtold de hogepriester van de populismebestrijders. Het dedain over het deel van de bevolking dat is ‘achtergebleven’ bij de moderne ontwikkelingen, springt er bij hem vanaf. Dat bevordert en verdiept de polarisatie en het crisesgevoel. Het is duidelijk waar de strijdpunten liggen. Krijgen we een Europese regering of blijft Europa een samenwerkingsverband van nationale staten. Moet de migratie (inclusief vluchtelingen) in tal en last blijven groeien of stellen we er duidelijke grenzen aan. Is diversiteit een zegen of bedreiging als het om de islam gaat. Zijn de geopolitieke overwegingen die het buitenlands beleid vorm geven, in overeenstemming met wat een meerderheid van de bevolking daar over denkt? Is de wereld te ingewikkeld geworden voor democratie zoals de gevestigde orde lijkt te denken? Is politieke correctheid eigenlijk geen vorm van gaslighting. Et cetera.

Er is een revolutie gaande, maar de gevestigde orde denkt nog steeds, zoals Lodewijk XVI aanvankelijk, dat het volk haar als redder nodig heeft. 

De dubbelzinnigheid van D’66-voorman Alexander Pechtold

In de NRC van 9 november 2016 werd de reactie op de verkiezingsuitslag in Amerika als volgt vermeld:

“Het kan een wake-upcall zijn”, zegt Alexander Pechtold (D’66) die “echt beroerd” is van Trumps overwinning maar ook “extra motivatie” voelt om te zorgen dat “angst en verdeeldheid” geen kans krijgen in Nederland.

Heel alert is D’66 wel. Op facebook trof ik hun advertentie met de tekst:

“Wie zwijgt, stemt toe, Wie opstaat, bouwt mee, Stop het populisme, Steun het optimisme, Nu is het moment.”

Clintoniaanser kan het bijna niet, al is het net wat minder erg dan Rutger Bregman die in zijn column op de Correspondent onder de titel: Laat dit in vredesnaam een wake-up call zijn, schrijft: “Dit is het slechtste jaar voor de democratie sinds, ja sinds wanneer eigenlijk, 1933?”.  

Ik heb Pechtold nog wel eens horen zeggen dat de kiezer altijd gelijk heeft, maar voor de afgetekende overwinning van Trump geldt dat deze keer kennelijk even niet. De Amerikaanse kiezers die voor Trump kozen hebben ongelijk, ze zijn populistisch en dragen bij aan angst en verdeeldheid.

Angst

Als er één bang lijkt te zijn, is dat wel Alexander Pechtold. D’66 is onder zijn leiding verbouwd van een bestormer van het vastgelopen democratisch bestel,  tot een belangenbehartiger voor de kiezer die het wat beter heeft getroffen dan de modale kiezer, nog steeds verreweg de grootste groep kiezers in Nederland. Alles wat de D’66-kiezer als zijn belang ziet, wordt door D’66 voorzien van het goedkeurend stempel ‘redelijk’. D’66 draagt er aan bij dat de kloof tussen goed opgeleiden en de rest steeds groter wordt. D’66 wil dat bestrijden door het onderwijs te verbeteren. Dat is natuurlijk een schijnoplossing. Niet voor iedereen is er een universitaire opleiding of HBO-opleiding haalbaar. Waar de VVD de concurrentie met de PVV aangaat en de kiezer voor houdt dat hard werken beloond moet worden, kiest D’66 voor angstzaaien en demoniseren als het om de PVV gaat. Pechtold is de belangrijkste bestrijder van de PVV en dus ook van miljoenen kiezers die in de polls de PVV steunen. Pechtold draagt zo bij aan de verdeeldheid en polarisatie die hij zegt te willen bestrijden.

Verdeeldheid

De modale verdiener en laagverdiener ziet zijn achterstand op de beter betaalden al jaren groeien. Vooral in de publieke en semi-publieke sfeer groeit de omvang van staven ten koste van de uitvoerenden. Het is een van de scheidslijnen die in Nederland groeit. Maar ook zaken als globalisering (waar goed opgeleiden van profiteren en de modale werknemer juist niet), multiculturalisme, politieke correctheid, zorgen voor verdeeldheid waarin D’66 duidelijk positie kiest en zich tegen de groeiende stroom van kiezers keert die daar andere denkbeelden over hebben. D’66 gebruikt (net als GroenLinks) het scheldwoord ‘populisten’. Ze ziet ze als achterblijvers die niet met de moderniteit mee kunnen en daarom boos zijn. Het is een volkomen verkeerde analyse die verdeeldheid veroorzaakt. De verdeeldheid die Pechtold zegt te willen bestrijden, bestrijdt hij met de oproep om te denken zoals D’66 denkt. We moeten optimistischer worden van Pechtold.

Optimisme

Een groeiend aantal kiezers is pessimistisch over de toekomst en ziet het hedendaagse beleid eerder als een bedreiging voor de samenleving dan een winst. Het maar verder uitvloeiend Europese beleid en de met de globalisering samenhangende geopolitieke beleidsargumenten, worden niet gedragen door de modale (en dat zijn de meesten) kiezer. Die heeft zo langzamerhand zijn bedenkingen bij het beleid waarbij de winstkansen voor de Nederlandse economie de belangrijkste drijfveer zijn. Hij ziet dat die ontwikkelingen in belangrijke mate bijdragen aan de uitholling van belangrijke waarden en normen.

Waarden en normen

Ze vormen het weeskind van de politiek die als het er op aankomt liever kiest voor winst en het bijbuigen van waarden en normen als dat noodzakelijk is om de winstkansen te vergroten. De wereld is gevuld met schandalen die grote verontwaardiging oproepen omdat ze een aantasting vormen van levende normen en waarden. Als D’66 het serieus meent met het terugdringen van de verdeeldheid, ligt daar een grote kans. Een meer conservatieve benadering van normen en waarden en de aandacht voor de handhaving van normen en waarden is de belangrijkste trend in het politieke landschap. Ik voorspel dat Pechtold gaat struikelen over zijn beleid van het laatste decennium want, als ik me niet vergis bevinden zich onder zijn aanhang ook weldenkende mensen, die anders dan Pechtold, niet denken dat het redelijk en fatsoenlijk is om alleen maar ja te zeggen als het in het belang is van de beter verdienenden en hun daar aan verbonden inzichten.

Dubbelzinnigheid

De dubbelzinnigheid van Pechtold is wat mij betreft onverdragelijk, juist vanwege zijn bijdrage aan het verspreiden van angst en aan de groeiende verdeeldheid. De stroming in het Westen waarvan de verkiezingsuitslag in Amerika een symptoom is, vormt een bedreiging voor de Pechtolds van deze wereld. Ze zien hierin het einde van de beschaving zoals we die kennen (Helen Mees), maar bedoelen eigenlijk dat hun wereld bedreigd wordt. Hun duiding van de Amerikaanse verkiezingsuitslag is arrogant en dubbelzinnig. Terwijl hun uitingen alleen de eigen beschermde wereld betreffen, doen ze het voorkomen alsof het voor de hele wereld geldt. Hun bedreigers heten ‘populisten’, een scheldnaam voor mensen die het anders zien dan het D’66 van Pechtold.

“Het ergste moet nog komen!”

                                                                   

Zalig zijn de sterksten zonder moraal

“You ain’t seen northing yet”, sprak een belangrijk man van een belangrijke Europese denktank in de uitzending van Nieuwsuur en bleef daar onbewogen bij. Ook de interviewende Twan Huys bleef er onaangedaan bij. Als de man verteld had dat we een natte zomer zouden krijgen, hadden we waarschijnlijk meer van Twan’s emoties kunnen zien. De boodschap van de belangrijke man van de belangrijke Europese denktank was dat hun onderzoek liet zien dat het ‘populisme’ nog steeds groeiend was en voor talrijke verrassingen zou kunnen zorgen. Dat moet koren op de molen van Alexander Pechtold zijn geweest. In een paginagrote advertentie laat hij vanmorgen weten dat Nederland op D’66 kan rekenen in de strijd tegen het ‘populisme’. Dat is precies de verkeerde reactie.

Met ‘populisme’ wordt de onvrede bedoeld die gekanaliseerd wordt door partijen die de bestaande orde willen veranderen en hun populariteit danken aan de onverbloemde wijze waarop ze dat agenderen. In Nederland is het vooral D’66 dat de strijd tegen het ‘populisme’ aanbindt. Niet mijn D’66 . Met heimwee denk ik terug aan de tijd dat de partij onder leiding van mensen als Hans van Mierlo en Anneke Goudsmit de bestaande orde wilden veranderen. Als het ze gelukt zou zijn, zouden we in een iets ander en democratischer Nederland leven. Pechtold nam de partij na een historisch dieptepunt over, goot bleekwater over alle mooie principes en vormde de partij om tot een ledenclub van politiek correct Nederland.

“Wordt lid, Juist nu!” tettert de advertentie: “Om Nederland te beschermen tegen de populisten en tegen andere partijen die in hun kielzog meelopen”. Daarmee kiest D’66 voor de polarisatie die de partij anderen verwijt. De als ‘populistisch’ aangeduide partijen maken de onvrede zichtbaar. Ook D’66 zou iets met die onvrede moeten doen. Maar onder leiding van de zelfingenomen voorman wenst de partij de onvrede te negeren, want naar ‘tokkies’ hoef je niet te luisteren. Precies daar zit de vergissing. Ook voor D’66 zal het ergste nog moeten komen.

De bestaande onvrede over de gang van zaken en de twijfel over de koers bestaat ook onder veel mensen met een goede opleiding en een goede baan. Ook hun geluid wordt langzaam maar zeker sterker. Ze weten het beter te verwoorden dan de vaak in ongeremde volkse uitspraken gedaan wordt, maar het komt vaak op hetzelfde neer. Het zijn de gewetensvolle mensen die zich zorgen maken over de grote verdeeldheid op veel terreinen en zien waar het spaak loopt.

Van Christopher Lasch werd kort na zijn dood in 1994 zijn laatste boek “The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy”, gepubliceerd. Lasch, die eerder bekend werd van zijn boek: “The culture of Narcissism” (1974), verdient herlezing omdat zijn onvrede als een vroeg signaal gezien kan worden voor wat nu breder gevoeld wordt. De neo-liberale en neo-kapitalistische cultuur sinds het Reagan/Thatcher-tijdperk heeft een samenleving van concurrerende individuen geschapen. De samenleving is er een geworden van de ‘suvival of the fittest’ en de strijd om zo goed mogelijk te overleven haalt bepaald niet het beste in mensen naar boven. The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy, kan gelezen worden als een voorspelling van de opkomst van het huidige D’66 als een van de partijen van een elite die vanuit de eigen belangen een stempel op de samenleving wil drukken en op narcistische wijze haar tegenstrevers veroordeelt.

Groepen vallen uit elkaar als de leiding niet meer wordt vertrouwd. Zo gaat het ook met samenlevingen. Gewetensvolle mensen dienen een motie van wantrouwen in en willen niet dat het op dezelfde manier verder gaat. De problemen die zichtbaar zijn bij de Engelse Conservatieven en de Labour partij zullen ook bij partijen in Nederland en andere Europese landen zichtbaar worden. “We ain’t seen nothing yet!”

De partij DENK leunt op tribale partijdigheid en manipuleert die

                                                                   

Er komt slacht nieuws aan, wat zullen we doen?

Aanval is de beste verdediging denken ze bij DENK. Het kritisch analyseren van het optreden van DENK komt nog maar net op gang. Kennelijk vrezen ze bij die partij de komende kritische beschouwingen en roepen hun aanhang op om niet te geloven wat er in de kranten staat. De media zijn het verlengstuk van de zittende macht en die, zo waarschuwen ze, wil de partij kapot maken. Een weinig frisse benadering omdat één van de vier vanwege integriteitskwesties in het nieuws komt.

Het is een beetje belachelijk toneelstukje dat de vier kopstukken opvoeren. Montesquieu wordt er met de haren bijgesleept en mét de media als  ‘vierde macht’, maken ze ook de gelijk ‘trias politica’ verdacht. Die vormt immers de zittende macht waarvan de media het verlengstuk zouden zijn.

Het is een domme actie van DENK. In voetbaltermen spelen ze de man in plaats van de bal en schofferen ze heel journalistiek Nederland. Media vertellen de waarheid niet, is de boodschap die gericht is op hun aanhang. Impliciet vertelt DENK daarmee dat je voor de waarheid bij de partij terecht kan. De aanhang wordt bij voorbaat beloond met het compliment dat ze slim genoeg is om dat zelf in te zien.

De aanpak is vergelijkbaar met die van islamisten die het nieuws een spin geven. Complottheorieën zijn daarbij favoriet. De aanslag op de Twin Towers was een complot van de CIA en Mossad. IS is dat ook. Na de aanslagen in Parijs zag je overal de boodschap opduiken: ze houden niet van ons want zulke herdenkingsmanifestaties zullen ze niet houden voor de doden in Kabul, Damascus of Bagdad.

Het verhaal van DENK volgt hetzelfde patroon, al wordt de kwalijke rol nu toebedeeld aan de media in plaats van aan de CIA en/of Mossad. Het verhaal zal onder  de beoogde aanhang doorwoekeren. Joden beheersen de media en de Rothschild’s financieren het. Dat is wat de media verzwijgen.

Moslims lijken veel sterker dan de gemiddelde Nederlander vatbaar voor complottheorieën. Die worden vooral verspreid als de islam weer eens slecht in het nieuws komt. Het in bescherming nemen van de islam is ook te zien bij de massamoord door Omar Mateen. Het heeft niets met de islam te maken, las ik al een aantal keren, de man was gay en daar kwam het motief vandaan. Moslims reageren tribaal. Wie aan de islam komt, deugt niet en de islamistische spindoctors dragen daarvoor de argumenten aan.

Marcouch doet het slimmer

Marcouch is de laatste tijd weer opvallend actief. Om voor de komende verkiezingen een veilige plek op de kieslijst te veroveren moet hij zijn achterban ervan overtuigen dat ze op hem kunnen rekenen.  Een rammelend onderzoek  van  een islamitische organisatie over aanvallen op moslims benutte hij om samen met Sjoerdsma van D’66 de Tweede Kamer een motie voor te leggen waarin de regering werd opgedragen om extra maatregelen te nemen om de islam een betere bescherming te bieden in het kader van de vrijheid van godsdienst. Nadat de NRC bericht had dat op het intranet van de politie de meeste agenten ‘etnisch profileren’ noodzakelijk achten, schreef hij gisteren in de NRC dat alleen ontspoorde agenten etnisch profileren goed praten. Burgers zouden volgens hem een app moeten krijgen om sneller en vaker klachten in te kunnen dienen. Met zo’n artikel kan hij weer de moskeeën langs. Bij politiebureau's zal hij niet welkom zijn. Dat is de prijs die de PvdA betaalt voor het leunen op de allochtone achterban.

De politie in Nederland is ontspoord, de islam wordt onvoldoende beschermd  en de media vertellen de waarheid niet. Het wordt de hoogste tijd dat de media zich eens gaan verdiepen in de strategieën waarmee islamitisch Nederland tegen de samenleving wordt opgezet en waarmee verdere polarisatie wordt veroorzaakt

Wetenschappers wauwelen in de Volkskrant over het gepolariseerde debat

                                                                     

Van wetenschappers moeten het het niet hebben bij sociale problemen

        

Het bepalen van een keuze voor het onderwerp van mijn dagblog gebeurt niet rationeel. Ik kan wakker liggen van wat een schurk als Erdogan nu weer uitvreet. Tegenstanders in het parlement hun onschendbaarheid afnemen zou een reden moeten zijn om Turkije uit de wereldgemeenschap van landen te stoten. Het zal niet gebeuren. Opportunistische diplomatie regeert de wereld en dat schijnt niet anders te kunnen. De keuze vandaag valt op een aantal uit hun nek kletsende wetenschappers die in de Volkskrant mogen vertellen wat ze van het gepolariseerde debat vinden. Omdat ik daar boos van werd en omdat het dichtbij is.

Er zijn Nederlandse Marokkanen die het sociale klimaat inNederland te guur vinden en in Marokko een goed bestaan hebben opgebouwd. Gek genoeg noemen ze zichzelf daar nu Marokkaanse Nederlanders. Ze komen op tijd, komen hun afspraken na en zijn directer dan wat men in Marokko gewend zijn. Marokko zou er baat bij hebben als meer van dat soort mensen  zouden terugkeren. Maar die conclusie wordt in de Volkskrant niet getrokken.

Die krant heeft wel een aantal wetenschappers opgetrommeld om iets verstandigs te zeggen over het gepolariseerde klimaat in Nederland waarin migratie, integratie en islam een centrale plaats innemen. Bij het lezen van wat ze in hun ‘wetenschappelijke wijsheid’ te berde brengen sloeg de schrik me om het hart.

Ze constateren dat er  geen sprake is van een debat. Het is allemaal éénrichtingsverkeer en niemand luistert meer. Hoewel dat nogal ongenuanceerd is, kan ik me er wel in vinden. Maar dan hun analyses. Hans Siebers (universitair hoofdocent cultuurwetenschappen)  legt de schuld bij de politiek die te veel op integratie inzet. Marja de Gruijter (senior onderzoeker) vindt het debat te fel en te persoonlijk. Jan Derksen (hoogleraar klinische psychologie) constateert dat de emotionele intelligentie over de hele linie tanende is. Stine Jensen (filosoof) vindt dat we het verbindend gesprek niet beheersen. Bram Bakker (psychiater) heb ik voor het laatst bewaard. Hij eindigt met een zinnige opmerking:  “we zouden ons beter eens bezig kunnen houden met de vraag wat er onder de ontevredenheid schuil gaat.

Goeie vraag. Ik geef hem meteen door aan Khadija Arib, met het verzoek die vraag te agenderen voor een debat in de Tweede kamer. En laten ze dan bij het begin beginnen. Zo ergens in het begin van de jaren tachtig toen de eerste geluiden over criminaliteit van Marokkaanse jongeren te horen waren en bewoners van oude stadswijken protesten lieten horen over de instroom van migranten die het buurtgevoel onder druk zette. Het debat zou moeten beginnen met een zelfonderzoek. Waarom wilden politici de toenemende criminaliteit het liefst verdonkeremanen? Waarom zagen ze de protesten uit de volkswijken als een bedreiging voor het multiculturele ideaal?

Politici luisterden vanaf het begin niet naar de geluiden die uit de samenleving opklonken. Trots haalden ze vertegenwoordigers van migrantengroepen naar hun fracties en volgden hun opinies en vertaalden dat naar beleid. Naar migrantengroepen werd wel geluisterd. Naar politiek correcten werd wel geluisterd. De polarisatie begon met de ontevredenheid van mensen waar niet naar werd geluisterd.

Ook de Volkskrant lijkt niet te luisteren. Anders hadden ze wel anderen hun licht laten schijnen op het gepolariseerde debat dan deze groep van overwegend moraliserende wetenschappers.