De uitspraken van minister Stef Blok passen in een patroon

Op een besloten conferentie sprak minister Blok vrijuit over zijn denkbeelden met betrekking tot de multiculturele samenleving en de grenzen daarvan. Iemand heeft daar een opname van gemaakt  en openbaar gemaakt. Deining alom. In een geconditioneerde reflex verwierp links Nederland zijn uitspraken en vond dat Blok zich moest schamen. Eerder vroeg fractievoorzitter Dijkhoff zich al af of oorlogsvluchtelingen niet moeten worden teruggestuurd zodra het land weer veilig is. Geen ophef. Trump liet bij zijn bezoek aan Europa weten dat het  met de omarming van de multiculturele samenleving haar toekomst op het spel zette. Ophef alom. Ondertussen hebben al aardig wat Europese landen zich afgekeerd van het Europese verwelkomingsbeleid van vluchtelingen. Dat begon bij de Visegradlanden, Oostenrijk kiest min of meer hun zijde. Italië is de toestroom van vluchtelingen zat, Denemarken zet in op een straf integratiebeleid, Engeland wil grip krijgen op de stroom van migranten, Franse intellectuelen maken zich zorgen om de islam, Nederland heeft Wilders en gisteren vroeg Martin Sommer zich in de Volkskrant af of gezien de bestaande situatie mensenrechten nog wel van deze tijd zijn en ziet dat ze door velen als bedreiging worden gezien.

Zien we een kantelmoment?

Trump heeft zijn waarschuwing niet teruggenomen. Dat hoeft hij ook niet. Hij kan er niet toe gedwongen worden. Stef Blok kan wel gedwongen worden en kwam dan ook ijlings terug op zijn uitspraken. Ze waren slechts bedoeld als prikkelende statements in een interne discussie en achteraf niet zo verstandig, zei hij. Erg geloofwaardig is dat niet en het parlement zal hem daarover wel de oren willen wassen, Pechtold voorop. Dat een minister van een regering waarvan D’66 onderdeel is, zoiets zegt, is een zeer ernstige inbreuk op het door D’66 voorgestane beleid. En daar zit een probleem. Net als GroenLinks vindt D’66 niet dat onze genetische uitrusting problemen heeft met vreemdelingen, zoals Blok zei. Beter dan Suriname noemen (politiek onhandig) had Blok kunnen verwijzen naar het voormalige Joegoslavië dat langs etnische en religieuze lijnen uit elkaar is gevallen.

Rechts Nederland is voor realisme en links Nederland kiest voor wensbeleid, om maar eens wat te generaliseren. Gedachten als die van Blok leven breed in de samenleving. Velen maken zich zorgen om de problematiek van het multiculturalisme en de islam. In de projectie van de huidige situatie naar de toekomst wordt een exponentiële toename van de problemen verwacht. Trump benoemde ze. Links Nederland ziet de problemen ook wel, maar tilt er niet al te zwaar aan. De instroom van migranten is het probleem niet, zegt men bij links. Het probleem ligt bij de ontvangende samenleving. Minister Blok is nu een onderdeel van geworden van al die mensen die vinden dat het niet erger moet worden dan het nu al is. Met het klimaat beleid is dat gelukt. De discussie over de integratie- en migratieproblematiek is vooralsnog echter een oneindige. Als rechts op dat terrein wat zegt of oppert, slaat links terug. De polarisatie houdt de samenleving gevangen in politiek correct wensdenken waarbij de bevolking van de ontvangende samenleving genetisch moet worden geherprogrammeerd zodat ze lief en tolerant wordt ten opzichte van vreemdelingen en de portemonnee trekken. Het Zweedse model.

Naar verwachting zal echter ook in Nederland de zaak gaan kantelen. De uitspraken van Blok en Dijkhoff vormen signalen dat in de politiek het realisme groeit en links zal niet nog jaren kunnen volhouden dat realisme een bewijs van xenofobie en racisme is waarvan de samenleving moet genezen. Het Europese beleid ten aanzien van migratie is al gekanteld. Europese grenzen gaan dicht. Het Nederlandse regeringsbeleid tendeert naar de opvatting dat hooguit twintig procent van alle vluchtelingen dat ook werkelijk is. Het migratiebeleid is gekanteld, het integratiebeleid nog niet.

In een ander blog verwees ik naar de situatie in Polen. Voor de eerste wereldoorlog was in Polen nog slechts 68 procent autochtoon Pools. Rusland, Hongarije en Pruissen begonnen in de door hen bezette gebieden integratiebeleid waar vooral allochtonen zich tegen verzetten. Het integratieprobleem is allesbehalve nieuw in Europa.

Het kan geen jaren meer duren voor de uitspraken van de Rotterdamse Burgemeester Aboutaleb beleid worden. Als het je hier niet bevalt, als je niet mee wil doen, rot je maar op. Maar daarvoor zullen we ons eerst nog moeten bezinnen op mensenrechten, zoals Martin Sommer aanbeveelt. Universele mensenrechten (en vluchtelingenrechten) hebben een lokale uitleg nodig omdat ze anders grenzeloos zijn.

Pechtold is het braafste jongetje van de klas

                                                                         

Mijn meester, weet het nu eenmaal beter

Bij het kijken naar ‘Buitenhof’, voel ik maar zelden de neiging om te gaan vloeken of met schoenen te gooien, zoals ik dat had toen ik nog naar Pauw keek. Vandaag (18-12-2016) dreigde het nog even mis te gaan. Pechtold mocht zijn boek ‘Optimisme’ promoten en bij die gelegenheid ook zijn ‘keek op de week’ geven. 

Pechtold keek berouwvol terug op het gesprek dat hij bij Pauw met vier PVV-stemmers had. “In plaats van uit te leggen waarom ze het fout hadden, had ik meer begrip voor hun zorgen moeten tonen”. Mooi voornemen, maar dat kan hem niet gaan lukken. In combinatie met zijn beperkte denkraam, is zijn narcisme de grootse beperking. Nu zijn er best heel creatieve narcisten, maar daar behoort Alexander niet toe. Hij is het arrogante jongetje dat welbespraakt immer bereid is om uit te leggen waarom de meester het altijd bij het rechte einde heeft. Navo, Europa en Obama zijn de meesters en hij zal ze door dik en dun blijven verdedigen. Zulke jongetjes worden in klasverband maar al te vaak gepest vanwege hun kritiekloze gezagsgetrouwheid en betweterigheid. Het blijft me dan ook verbazen dat Pechtold, die de stoute kroonjuwelen van D’66 in een kast heeft verstopt, stemmen blijft trekken. Het moeten de gezagsgetrouwe kiezers zijn die in hem een woordvoerder zien.

Voor Pechtold blijft Wilders het stoutste jongetje van de klas, een die het de meester met zijn recalcitrante opmerkingen moeilijk maakt en hem van zijn gezag berooft. Van Alexandertje moet hij dan ook buitengesloten worden. Niemand mag met hem spelen.

Tot zover lukte het me nog aardig om te blijven luisteren. Maar toen de man zijn definitie van ‘populisme’ ging geven brak mijn voornemen om geen onwelvoeglijke geluiden te laten horen. “Populisme is dingen beloven waarvan je weet dat ze niet zijn te realiseren”. Hij had zijn beperkte denkraam niet beter kunnen etaleren. Er valt een aardige lijst te maken van prominente politici uit het verleden, politici die tegenwoordig populist zouden worden genoemd, die veel van hun beloften tot stand brachten. De heersers van het ‘Ancien Regime’ noemden de aanstormende revolutionairen ook ‘populisten’. Ze gebruikten het, net als Pechtold, als een verdachtmaking.

Eén van de gesprekspartners aan de tafel van Buitenhof (ik ben zijn naam even kwijt) was een voormalig landmachtofficier die de Nederlandse aanpak in Uruzgan heeft geanalyseerd. In die regio mocht de Landmacht beslist niet praten met de twee machtigste krijgsheren omdat ze bekend stonden als ‘schurken’. Dat zal Pechtold indertijd wel prima hebben gevonden. De onderzoeker wijst het echter aan als basisfout. Wie wat wil bereiken heeft geen andere keuze dan alle mensen met macht erbij te betrekken. Als je dat niet doet organiseer je je eigen tegenstand.

Voor Pechtold is Poetin nog steeds zo’n schurk. Daarom dienen we verheugd te zijn dat Europa het zielige Oekraïne ternauwernood uit zijn klauwen heeft weten te redden. Daar is een prijs voor betaald en die gaat met slachtoffers tot aan de dag vandaag door. De Obama-doctrine dat Rusland moet gehoorzamen aan de internationale orde, is duur betaald. Het heeft de toch spanningsrijke wereld opgezadeld met nieuwe spanningen. De door Nederland in Uruzgan opgedane les leert dat Rusland bij het overleg over de status van Oekraïne had moeten worden betrokken. Mensen met macht kun je niet negeren. Als je dat doet, gooien ze roet in het eten.

Gek genoeg waren de slotwoorden van Pechtold ongeveer dat je nooit helemaal je zin kan krijgen en altijd bereid moet zijn tot het sluiten van compromissen. Menigeen die zoiets zou zeggen, kan rekenen op mijn vertrouwen. Pechtold valt daar absoluut niet onder. Het is bij hem geen doordachte strategie, maar neuzelachtige tactiek voor de korte termijn. Poetin heeft macht, dus moet je met hem praten. Wilders heeft macht dus moet je hem niet bij voorbaat uit sluiten. Het bereik van Pechtold’s compromisbereidheid gaat dan ook niet verder dan wat de meester niet zal schaden en om dat te bereiken worden er geen compromissen gesloten met ‘schurken’.

Ik ben benieuwd hoe het Trumpisme de verkiezingen van volgend jaar (15 maart) gaat beïnvloeden. Hat was duidelijk dat voor Pechtold de nieuwe president van Amerika tot de ‘schurken’ behoort. Voor veel andere mensen is het echter degene die, als ‘stout’ jongetje, bereid is om nationaal en internationaal verlammende taboes te doorbreken. Hoe dat gaat uitpakken zullen we op 15 maart aanstaande, als veel van het beleid van Trump bekend is, nog beter weten dan vandaag.  Het is dan ook de vraag hoeveel kiezers hun stem zullen geven aan het doorbreken van taboes om zo een einde te maken aan wat in hun ogen heilloos beleid is. Voorzichtig speculerend verwacht ik dat het er veel zullen zijn. Dat zal echter ook een tegenreactie geven van gezagsgetrouwe kiezers die juist op de traditionele partijen zullen stemmen. Mijn prognose luidt dan ook: hoge opkomst, maar aan de polarisatie zal voorlopig nog geen einde komen.

(Morgen over 'Mannetje Klaver')

De benauwde bubble van Pauw

                                                                   

Hoe lang zal zijn programma nog bestaan?

Ja, ik zou nooit meer naar Pauw kijken. Maar toen ik las dat Wierd Duk (AD) met een aantal PVV-stemmers bij Pauw aan tafel zou zitten, werd de verleiding te groot. Tja, ik ben ook maar een mens en dat je eigenlijk nooit ‘nooit’ moet zeggen, wist ik ook al een tijdje. Maar met ingang van vandaag val ik weer terug op mijn humeur sparende boycot.

Het werd gisteravond een opmerkelijke uitzending. Pauw kwam al snel onder vuur te liggen toen de halve tafel over hem heen viel. Aanleiding was de onschuld die Pauw zo mooi kan spelen. Wie of wat waren nou eigenlijk die media die alleen de stem van het establishment laten horen, had hij niet heel vaak Wilders uitgenodigd om aan zijn tafel plaats te nemen? Hij viel echter al meteen door de mand met zijn reacties op Monasch die een nieuwe partij wil beginnen. Die werd door Pauw bestookt met ironische en ridiculiserende vragen die hij nooit aan de gevestigde partijen stelt. Verschillende tafelgenoten, waaronder Marjan Thieme van de partij van de Dieren,  probeerden hem duidelijk te maken dat de opiniërende media te vaak onder één deken slapen met de traditionele partijen. Het leek niet tot hem door te dringen dat die zelden slachtoffer worden van zijn ‘kritische’ vragen.

Verlengstuk

Nieuwe partijen vormen een gevaar voor bestaande partijen. Hun zetelwinst gaat ten koste van de zittende partijen. Die reageren als de slager die zijn concurrent ervan beschuldigt de volksgezondheid te ondermijnen omdat hij zijn hammen zwaarder maakt door er pekelwater in te spuiten. De PVV krijgt het meest om de oren. Niet alleen de partij, maar ook degenen die er op stemmen worden tot op het bot veroordeeld. Wie zich openlijk voor de PVV uitspreekt loopt het risico vrienden, baan en nog meer kwijt te raken. Daarom was het opmerkelijk dat een loodgieter, een dominee en een commercieel medewerkster zich publiekelijk uitspraken voor hun voorkeur voor de PVV. De opmerkelijke uitspraak van de dominee was dat veel christenen een voorkeur voor de PVV hebben. Wierd Duk benadrukte terecht dat de PVV-stemmer niet de achterlijke klootzak is die de media van hem maken, maar een gewone doorsnee Nederlander blijkt te zijn. Daar zijn ze bij de media nog helemaal niet achter. De schrijvende en pratende media toveren ons het schrikbeeld voor van een fascistische tokkie die zowel xenofoob als islamofoob is. Daarmee zijn ze in feite het verlengstuk van de zittende politiek die kost wat kost probeert te redden wat er te redden valt en grossiert in negatieve beelden.

Bubble en verval

De onschuld van Pauw leek niet helemaal gespeeld. Voor de kijker werd echter snel duidelijk dat hij in een bubble leeft. Een bovenlaag van universiteiten, traditionele partijen en media die elkaar napraten en bevestigen en zich gezamenlijk afzetten tegen alles wat hun genoegzame en deugdzame wereld bedreigt. Ze verschansen zich achter een virtueel hek. 'Ze beginnen allemaal op elkaar te lijken, er is geen echte diversiteit meer', schamperde Marjan Thieme in de uitzending. Het is een wereld in verval, naar mijn mening. Ledenaantallen, kijkcijfers, abonnementen dalen gestaag en in de polls doen de traditionele partijen het slecht. Steeds meer mensen komen tot de ontdekking dat ze zich niet meer vertegenwoordigd voelen door de bovenlaag die zich het recht toe-eigent om richting te blijven geven aan de toekomst van Nederland.

Paniek

De bubble van de deugdzamen laat een lichte vorm van paniek zien. Brexit, Oekraïne-referendum en de verkiezing van Trump laten zien dat er een omvangrijke onderstroom is van mensen die de hakken in het zand zetten. Tot en met D’66 keren zittende partijen zich tegen het referendum vanwege het gevaar dat die een ongewenste uitslag kan opleveren. Ondertussen beginnen media zich af te vragen hoe ze meer aandacht kunnen besteden aan de gevoelens van de ‘boze mens’. Het lukt ze slecht. Er overheerst verslagenheid en verongelijktheid en er heerst angst vanwege de bedreiging van hun genoegzame wereld. De geruststellende veiligheid waarin je ongestraft alle niet door het establishment goedgekeurde meningen straffeloos kon afzeiken en daar zelfs applaus voor oogstte, lijkt voorbij te zijn. Banen en carrières staan op het spel, de toekomst is onzeker geworden.

Revolutie?

Er is wel degelijk een revolutie gaande van mensen die van mening zijn dat betrouwbare normen en waarden verkwanseld worden door de kritiekloze acceptatie van de islam, door het te veel macht af staan aan Europa en door de globalisering waar alleen het establishment van profiteert. Baanonzekerheid is bijna de norm geworden en op belangrijke zaken als de zorg wordt onbegrijpelijk bezuinigd. Voorman Pechtold van D’66 probeert het tij nog te keren door te schamperen over populisme en over het feit dat de ‘boze mens’ vooral te vinden is onder de groep die de snelle ontwikkelingen niet meer kan volgen. Hij verliest aan geloofwaardigheid. Hij heeft het mis, zoals het hele establishment het mis heeft. Daar staren ze zich blind op figuren als Wilders en Trump en missen de daarachter oprijzende menigte die zich in toenemende mate tegen het establishment aan het keren is.

Ik vond dat Pauw er gisteravond bleek, oud en moe uitzag. Ik ben benieuwd hoe lang het programma in deze vorm nog zal bestaan. Het applaus verstomt. Ratten verlaten het schip en de bevolking kijkt uit naar 15 maart 2017. Dan gaat het om een tussenstand, want dit is nog lang niet afgelopen.


Verwant: Martien Pennings analyseerde de bijdragen en interventies van Pauw in deze uitzending en dat leidde tot een nogal onthullend blog.

Ook verwant: Hannibal op 'Veren of lood': Pauw kan er beter mee stoppen

Ook verwant: Batavirus: De bubbel van Jeroen Pauw is lek  (humorvol geschreven

Ook verwant: Sietske Bergsma op TPO: Jeroen Pauw is een gaslighter

Nu echt voor de laatste keer naar Pauw gekeken

                                                                               

Pauw hielp gisteravond Pechtold met het maken van zijn punt

Kijken naar Pauw is tegenwoordig slecht voor mijn humeur. Omdat ik ook nog regelmatig de neiging heb om dingen  naar het geheel onschuldige TV-apparaat te gooien, werd het onvermijdelijk om te besluiten het kijken naar Pauw uit het dagelijks ritueel te bannen. Bevalt me goed.

Gisteravond won mijn nieuwsgierigheid het echter van mijn weerzin. Aangekondigd was dat Pauw Pechtold had uitgenodigd om in discussie te gaan met de ‘boze burger’. Daar reken ik mezelf ook toe. Kijken hield wel een risico in. Pechtold werkt op mij als een rode lap op een stier. Voorzichtigheidshalve bereidde ik me voor door alles waarmee ik kon gooien buiten mijn bereik te plaatsen. De afstandsbediening vertrouwde ik aan mijn vrouw toe met de afspraak dat ze de TV uit zou zetten vanaf het moment  dat ik zou gaan vloeken. Dat is als regel ook het moment waarop ik al mijn zelfbeheersing te hulp moet roepen om niet met dingen te gaan gooien.

Eigenlijk had ik niet moeten kijken. Na de intro van Pauw ‘we gaan beginnen’, zag ik al dat het fout zat. Na zeven minuten begon ik te vloeken en toen ging de TV uit. Geen schoen naar het scherm gegooid, maar mijn humeur stond vanaf dat moment lager dan het Amsterdams Peil. Die zeven minuten waren voldoende om te constateren dat de arbeidersomroep die de VARA in een ver verleden was niet meer van de arbeider en de boze burger houdt.

Het begon al met de casting. De VARA heeft kennelijk het idee dat de ‘boze burger’ bestaat uit een groep van laag opgeleiden die niet goed uit hun woorden kunnen komen en soms verwerpelijke ideeën hebben. De drie uitgenodigden waren bepaald niet representatief voor wat men onder de ‘boze burger’ verstaat. Hier was dus sprake van beeldmanipulatie. Geen mensen waarmee de gemiddelde ‘boze burger’ zich kan identificeren. Daar zet je dan Pechtold als gewiekste debater tegenover en dat is ongeveer te vergelijken met Cruyff laten pingelen tegen een door reumatiek verstijfde bejaarde. Dat kon niet goed gaan en dat was vanaf het begin al te zien.

Pauw benadrukte dat Pechtold was uitgenodigd en Pechtold herhaalde dat zelf ook nog een keer. Dan weet je dat je wordt belazerd met een toneelstukje. Zodra Trump was verkozen gebruikte Pechtold de situatie om leden te winnen. ‘We hebben mensen nodig om ons te verweren tegen ‘Trumpiaanse toestanden’ was ongeveer zijn advertentieboodschap’. Die heb ik deze week al gefileerd als vals, dubbelzinnig en polariserend. Ik ga er van uit dat Pechtold’s optreden bij Pauw een ideetje was van het campagneteam van D’66. Zet Pechtold tegenover de ‘boze burger’ op een manier waarop de boze burger als een onnozelaar geframed kan worden.

Bij zijn introductie vertelde Pechtold dat hij vooral kwam om te luisteren. Maar hij liet van meet af zien dat hij een slecht luisteraar is. Een luisteraar vraagt door, maar Pechtold gooide er meteen een debattruc in. “Geeft u eens een voorbeeld”, vroeg hij. De argeloze ‘boze burger’ trapte meteen in de val en gaf Pechtold de mogelijkheid om het op een welwillende manier (dat wel) te weerleggen. Toen Pechtold de gelegenheid benutte om te vertellen dat veel mensen achterop raakten bij de globalisering, begon het bij mij al te koken. Na zeven minuten raakten de grenzen van mijn zelfbeheersing in zicht. “Klootzak”, riep ik in woede en een moment later raakte de rechterduim van mijn vrouw de uitknop op de afstandsbediening.

Nog nazinderend riep ik tegen mijn vrouw dat het vergelijkbaar was met wat Polen na de wende in 1989 overkwam. De media lieten verpauperde stadwijken en gif uitbrakende industrieën zien. De boodschap was ‘zo ellendig is het Polen onder het communisme vergaan’. Sindsdien riep iedereen: ‘Waarom gaan  jullie zo graag naar Polen?’ En wij maar uitleggen dat Polen voor éénderde uit bos bestaat, prachtige landschappen en mooie oude steden heeft, dat het er stikt van de ooievaars en Nederland bevers en otters uit de vele uitgestrekte en beschermde natuurgebieden van Polen importeert. Maar het grauwe beeld dat de media na 1989 van Polen schetsten, blijft bij velen hardnekkig hangen.

Pauw en Pechtold zijn representatief voor wat er fout gaat in de politiek en bij de media. De gemiddelde burger ligt niet echt wakker van het Haagse kruidenieren met koopkrachtplaatjes. Hij ligt wakker vanwege het voortdurend gesjoemel met waarden en normen als het profijt of geopolitieke belang lonkt, hij ligt wakker omdat het establishment scheldwoorden verzint voor de ‘boze burger’ om hem weg te zetten. Hij ligt wakker van de zelfgenoegzame Pechtolds van deze wereld die hun eigen bubbel aanzien als representatief voor Nederland. Hij ligt wakker omdat het neoliberalisme mensen tegen elkaar opzet en de solidariteit ondermijnt. Hij ligt wakker van mensen die beweren te willen verbinden, maar in feite alleen maar polariseren. Hij ligt wakker omdat je bij de intocht van Sinterklaas door een detectiepoortje moet dat door de ME wordt bewaakt. 

Als Pechtold om een voorbeeld vraagt, zou ik zeggen: “Laten we eens naar mijnheer Pechtold kijken”. Nog steeds de veilingmeester die zich vergenoegd in de handen knijpt als hij weer eens knollen voor citroenen heeft verkocht.

De morele crisis en de islam als splijtzwam

                                                                      

                 

“Wen er maar aan” is de slogan van de partij DENK. Arnon Grunberg valt ze op zijn eigen wijze bij in de Volkskrant van dit weekend. We kunnen maar beter aan die terreuraanslagen wennen dan een burgeroorlog riskeren, zegt hij in zijn dagelijkse voetnoot. Die opmerking komt niet uit de lucht vallen. Verschillende deskundigen achten een burgeroorlog niet uitgesloten. Nog een paar van die aanslagen en de vlam schiet in de pan, is hun mening.

In dezelfde Volkskrant wordt de minister van buitenlandse zaken van Polen, Mariusz Blaszczak, geciteerd. Die wijt de aanslag in Nice aan de jaren van ‘multicultibeleid’ en politieke correctheid van de EU-leiders. In plaats van tranen vergieten en marsen te organiseren, zouden ze de burgers beter moeten beschermen. Dat het vertrouwen in overheden wereldwijd daalt zag ik goed verwoord door Laurent Chambon in het AD. De al jarenlang in ons land verblijvende Fransman is voor het eerst bang voor een burgeroorlog. Heel treffend is zijn zin: “De illusie dat onze leiders de wereld beter snappen dan wij, ben ik kwijt”. Die zin is treffend omdat hij denk ik verwoordt wat heel veel mensen voelen of aanvoelen.

De multicrisis in de wereld wordt naar mijn mening veroorzaakt door de steeds groter wordende kloof tussen morele waarden en juridische uitgangspunten. Dat gold bijvoorbeeld voor de bankencrisis. Wat moreel verwerpelijk was, werd juridisch gesanctioneerd omdat de wetten het niet expliciet uitsloten.  Hetzelfde geldt min of meer voor de acceptatie en de facilitatie van de islam in Europa als beleid.

Een religie als de islam die terroristen eert met martelaarschap en hen een prominente plaats in het paradijs belooft, is moreel verwerpelijk. Zo’n zestig procent van de in Europa verblijvende moslims houden er wat dat betreft andere morele oordelen op na. Ze stellen een strijdbare islam op prijs en beoordelen aanslagen in het ethisch kader dat het doel de middelen heiligt.

Terwijl een overgroot deel van de Europese bevolking de islam niet ziet zitten, sanctioneert de nationale en Europese wetgeving de aanwezigheid van de islam op grond van het beginsel van vrijheid van godsdienst. Hier botsen morele waarden met juridische waarden en die kloof lijkt onoverbrugbaar. De angst voor burgeroorlog zoals Laurent Chambon die verwoordde in het AD zou goed kunnen voortkomen uit de gedachte dat alleen een burgeroorlog de kloof zou kunnen dichten omdat de overheden in dat opzicht nalatig zijn.

In Europa en zeker ook in Nederland is die burgeroorlog in feite al in aanleg aanwezig, maar nog niet tot uitbarsting gekomen. De oorlog in aanleg is zichtbaar in ons parlement als we kijken naar de twee opponenten Pechtold en Wilders. Pechtold ziet zijn elitaire missie voor een geglobaliseerde wereld bedreigd en benoemt Wilders als zijn ultieme vijand die het land als de rattenvanger van Hamelen naar de ondergang leidt. De islam is daarbij de grote splijtzwam. Wat Pechtold en de zijnen niet zien is dat de islam op opportunistische wijze gebruikt maakt van allerlei wettelijke rechten om verwerpelijke morele waarden te introduceren en geaccepteerd te krijgen. Wie daar de wenkbrauwen bij fronst is in de ogen van de islam en Pechtold xenofoob, islamofoob, racistisch en behept met onderbuikgevoelens. De islam streeft strafbaarheid van religiekritiek na en een opmerkelijk verzet blijft uit. De piketpaaltjes die de overheid zou moeten slaan, zijn niet zichtbaar. Morele waarden ontspruiten aan het gezond verstand en hebben niets te maken met juridische spitsvondigheden.

Columnist Paul Brill komt in de Volkskrant al aardig ver. ‘De overheid waarborgt de veiligheid onvoldoende’, is de kop boven zijn column. Hij bepleit een harde houding ten opzichte van IS, maar heeft niet de illusie dat extremistische en antiwesterse vormen en gedachten zullen ophouden te bestaan als IS zou zijn weggevaagd. Brill ontwijkt de laatste logische stap. De islam zelf is het probleem en zal niet ophouden met haar missie om de wereld voor Allah te veroveren tot ze gedwongen wordt die missie op te geven. De verabsolutering van hoogstaande juridische normen zoals de mensenrechten staan daarbij nog in de weg en daar dient een oplossing voor te worden gevonden. De islam zelf vormt de bedreiging die onschadelijk moet worden gemaakt.

Samsom en Pechtold zeggen het vertrouwen in de kiezer op, wat nu?

                                                                       

van de zwakheid van het huidige politieke bestel

Na verkiezingen hoor je iedere partijleider zeggen dat de kiezer altijd gelijk heeft. Die mantra wordt bij elke verkiezing weer herhaald. Ik heb nooit geloofd dat ze het echt meenden, het is vooral een zelftroost voor partijen die hebben verloren. Na de verkiezingen is de kiezer zijn stem kwijt. Hij heeft niet op een partij gestemd, maar op een verkiezingsprogramma. In Nederland gaan de partijen als eigenaren aan de slag om het partijprogramma te realiseren en sluiten om aan de regering deel te kunnen nemen compromissen die de kiezer lang niet altijd kunnen bekoren. Regeringspartijen krijgen zo bijna een blanco mandaat. Dat zou anders moeten.

Het huidige democratische bestel beschouw ik als versleten en uit de tijd. Een partij die dat al vroeg inzag, D’66, had interessante ideeën voor vernieuwing. Toen Terlouw aantrad werden die opgeborgen in het naaimandje en zijn opvolger Pechtold zette het naaimandje vervolgens op zolder. Alleen al met zijn narcistisch charisma en zijn afkeer van mensen die bij verkiezingen hun vertrouwen aan ‘populistische’ partijen gaven, wist hij de partij weer op de been te krijgen met het Pechtoldisme. Nu er stemmen opgaan voor een referendum over het vertrek van Nederland uit de Europese organisatie, is hij er als de kippen bij om zijn achterban van welbedeelden te bedienen met een ferm ‘nee’. Dat gaan we niet doen, dat is niet in ons belang, zo’n referendum komt er alleen over mijn lijk want het volk is niet te vertrouwen!

Samsom viel hem bij. Hebben we net zo hard gewerkt om Nederland weer op poten te krijgen en dan zal straks zo’n stel tokkies zonder verstand Nederland naar de gallemiezen helpen door voor een Nexit te stemmen. Gaan we niet doen! De partij die in de polls nog maar een mini-partijtje is, maakt zich, nu het nog kan, breed voor een ferm nee. Gaan we niet doen!

Het Oekraïne-referendum lijkt politici, Samsom en Pechtold voorop, maagpijn te hebben bezorgd. ‘Dat nooit weer’, lijken ze te zeggen. Ze drukken daarmee een voorkeur uit voor een technocratisch bestel boven een democratisch bestel. Zo zullen ze dat niet zeggen. We kunnen echter beter kijken naar wat ze willen en doen, dan naar de vage politieke statements waar ze zich achter plegen te verbergen. Alleen nu de  Haagse  en Brusselse macht bedreigd wordt, zijn ze ineens glashelder.

De vertrouwensbreuk die zich aftekent tussen politici en het volk staat al een aantal jaren op de agenda van politieke partijen. Het heeft nooit tot iets van betekenis geleid. In den Haag zijn ze kennelijk bang voor veranderingen die de kiezer meer macht geven. Nu de kiezer (volgens de peilingen) grote interesse blijkt te hebben voor een Europa-referendum, gaan Samsom en Pechtold er dwars voor liggen. Omdat ze geen vertrouwen in de kiezer en een mogelijke uitslag hebben.

Als de kiezer buiten de momenten van verkiezingen wil spreken, hebben ze dat liever niet. Het wantrouwen van het volk ten opzichte van politici, blijkt een tegenhanger te hebben in het wantrouwen van politici in het volk. Er zit maar één ding op. Het volk zal hen een referendum door de strot moeten duwen. Het volk is de baas, niet de politici.

In België en Nederland is een Referendumpartij actief. De kraamkamer van de democratie bevat meerder veelbelovende initiatieven. Met een beetje goede wil moet er met de inzet van het Forum voor Democratie, GeenPijl en vele anderen, waaronder teleurgestelde leden van D’66 en de PvdA, toch kunnen lukken om een Nederlandse Referendum Partij van de grond te krijgen die naar Zwitsers voorbeeld en met andere democratische vernieuwingen het politieke bestel grondig wijzigt. De tijd is er rijp voor en de steun voor vernieuwing schat ik op massaal.

Van de oude partijen is geen initiatief te verwachten. Net al vele anderen heb ik al jaren geen favoriete partij meer. Stemmen is bij mij al jaren een keuze zonder overtuiging. Weinigen voelen zich nog geroepen om lid van een partij te zijn. De fut is er uit. Een grondige vernieuwing van het politieke bestel en van politieke ideeën is waar een meerderheid in Nederland op zit te wachten!

Caroline de Gruyter in Nieuwsuur: ‘ik snap niet waarom het volk zo mort’

                                                                   

En wee degenen die gehoor geven aan populisten

“We hebben het nog nooit zo goed gehad en toch zijn er veel mensen ontevreden”. Caroline de Gruyter, NRC-correspondente voor Europa, trekt er een verbaasd gezicht bij als ze in Nieuwsuur haar mening over Brexit geeft. Ik ken haar niet zo goed, maar zo’n uitspraak is voor mij voldoende om haar een plaats te geven bij de narcistische elite die gramstorig reageert als het beeld van de wereld dat haar eigen is, wordt verstoord.

Ze zou tot de Romeinse elite behoord kunnen hebben die het arme volk tevreden probeerde te houden met ‘brood en spelen’. Ook toen zou ze geroepen kunnen hebben: ‘Jullie hebben het nog nooit zo goed gehad’. Volgens het Genootschap onze Taal werd de term ‘brood en spelen’ voor het eerst gebruikt door de schrijver Juvenalis, die kritiek had op de gang van zaken. “Juvenalis gebruikte de term brood en spelen sarcastisch: hij wilde ermee aangeven dat het Romeinse volk oogkleppen op had voor het verval van het Romeinse Rijk. Zolang er maar brood werd uitgedeeld en spelen werden georganiseerd, was het volk tevreden, en keek het niet verder dan zijn neus lang was.”

Er zijn wel overeenkomsten met de situatie van toen, maar die gelden niet voor het ‘volk van Europa’. Dat is niet tevreden met ‘brood en spelen’ en keert zich tegen de narcistische elite. Behalve brood en spelen wil het nog iets anders, iets wat De Gruyter, als exemplarisch voor de narcistische elite, volkomen ontgaat. De welvaart waar ze op doelt is niet gelijk verdeeld en gaat gepaard met veel onzekerheden. Welvaart is ook niet hetzelfde als welzijn. Het is ook niet het door populisten verleide volk (Pechtold!) dat ontevreden is. Wie niet ziet dat die ontevredenheid in alle lagen van de bevolking is aan te treffen, kijkt niet verder dan zijn neus lang is.

Het ‘volk’ is niet gek. Dat ziet al lang dat de narcistische elite armoedebuurten en nieuwbouwwijken verlaat en zich vestigt in of nabij de historische kern van steden of zich vestigt in de meest rustieke plattelandsdorpen. De elite heeft zo haar eigen manieren om de ongemakken die de globalisering met zich mee brengt te compenseren. Die kiest voor de meest historische plekken die uitdrukking geven aan de nationale identiteit. De globalisering verschaft vooral de elite ‘brood en spelen’ maar paradoxaal genoeg ontvluchten ze die ook.

Het ‘volk’ is niet gek. Terwijl hun straat, hun buurt, hun wijk, hun stad, hun dorp verandert door de instroom van mensen met een andere cultuur, verschanst de elite zich in enclaves die opzichtig blank blijven en geeft tegelijkertijd af op het volk dat mort omdat huurwijken niet meer zijn wat ze waren. Het volk wordt ontevreden gemaakt door populisten (Pechtold!) zegt de elite die de ‘xenofobie’ en  ‘islamofobie’ ziet groeien en die veroordeelt. Het is al weer een paradox die de elite laat zien bij wat ze doet en wat ze zegt.

Het ‘volk’ is niet gek. Dat ziet hoe de elite zich met de globalisering verrijkt en met juristen de wetten in hun belang uitleggen. Ze ziet hoe de elite door haar netwerken meer te zeggen heeft hoe belastinggeld wordt verdeeld en hoe de elite de globalisatie met duur betaalde advocaten benut om zo weinig mogelijk belasting te betalen. Alweer een paradox.

Het ‘volk’ is niet gek. Het is niet tevreden te stellen met ‘brood en spelen’ en heeft geen oogkleppen op zoals Juvenalis over het Romeinse volk beweerde. Het ‘volk’ is de opzichtige leugens van de elite meer dan zat. Laat mevrouw de Gruyter dat zich in de oren knopen want de ontevredenheid is een waarschuwing aan de besturende elite en de media. Brexit is een signaal.

De solidariteit van de elite met het volk is aan het verschrompelen. De elite zou er voor het volk moeten zij  en niet andersom.