In een neutraal gemaakte cultuur kan die van minderheden floreren

                                                                     

Als je de Volkskrant niet hebt, is er vandaag een doorslaggevende reden om die bij het boodschappen doen mee te nemen. Ik ga nog een stap verder. Als je de boodschappen gister al hebt gedaan en aan een pyamadag bent begonnen, mis je een spraakmakend artikel waarin heel veel op zijn plaats valt. Ik beloof je dat het meer dan de moeite waard is om er toch op uit te gaan.  Je kunt echter ook proberen het artikel ‘Meerderheidscultuur verdient ook alle steun’ online te lezen.

De intro boven het artikel vat de inhoud al aardig samen. “Kosmopolieten houden er een dubbele moraal op na, betoogt Ruud Koopmans. De culturele identiteit van minderheden willen ze beschermen, terwijl die van de meerderheid wordt weggezet als bedenkelijk nationalisme.” De Volkskrant laat er één citaat uitspringen: Het verdedigen van nationale culturele tradities afdoen als populisme of racisme wakkert verdere radicalisering alleen maar aan”.

Voor de Volkskrantse hogepriester van het politiek correcte denken, Bert Wagendorp, heb ik nog een citaat waar hij, bij voorkeur op last van de hoofdredacteur, dit weekend op mag (moet) mediteren: “Terwijl het verlangen van minderheden om hun cultuur te behouden en aan de volgende generatie door te geven door de politieke en culturele elites als hoogst legitiem en begrijpelijk wordt gezien, worden dezelfde verlangens van nationale meerderheden met begrippen als spruitjeslucht, tokkies, populisme of racisme in het verdomhoekje geplaatst”. Het is een mooie samenvatting van de teneur die de columns van Wagendorp kenmerkt. Als ik hem hier in de schijnwerper zet, portretteer ik niet alleen hem, maar alle ‘Wagendorpen’ van deze wereld en dat zijn er veel. Van Peter R. de Vries tot Geert Mak en hun spreekstalmeester Jeroen Pauw, zal ik maar zeggen.

Het artikel laat me ook denken aan de vriendin die ik al menig keer heb geciteerd: “Identiteit is wat minderheden wél, en Nederlanders niet mogen hebben”. Dat was geloof ik nadat Maxima had verklaard dat de Nederlandse identiteit niet bestaat. Maar je kunt er ook heel anders tegen aan kijken. Koopmans verwijst naar de Canadese filosoof Will Kymlicka: “Immigranten hebben volgens Kymlicka het recht om in hun eigen cultuur te leven vrijwillig opgegeven door naar een ander land te emigreren”. Dat hebben bijvoorbeeld de vele Nederlanders gedaan die naar Australië of Canada emigreerden. De tweede generatie spreekt geen Nederlands meer, houden meer van rugby of ijshockey dan schaatsen en de heimweewinkeltjes waar nog drop en speculaas ingeslagen kan worden, hebben het steeds moeilijker omdat de eerste generatie langzaam uitsterft.

Nederland met zijn multicultureel beleid heeft echter de touwtjes uit handen gegeven en laat zich nu op de kop zitten door minderheden. Daar krijg je radicalisering en Wildersen en Trumps van die politieke munt slaan uit de dubbele cultuurmoraal van de kosmopolieten, zegt Koopmans. Die wijt de situatie aan de lafheid van de politieke en culturele elite. Om zich te rechtvaardigen ging die de meerderheid wegzetten als niet deugend. Geert Wilders had die moed wel. Die durft als enige prominente politicus de dingen bij de naam te noemen en dat is tevens het geheim van zijn succes, aldus Koopmans. Hij verklaart op een afdoende manier de wortels van de polarisatie en roept op om de meerderheidscultuur meer gewicht te geven. Het is een pleidooi voor integratie.

De enige kritiek die ik op het artikel heb is het gebruik van de term ‘kosmopolieten’. Die dekt de lading niet. Er zijn ook ‘harmoniedenkers’ die we als ‘gutmenschen’ aanduiden en de calvinistische aanhangers van het politiek correcte geloof die iedere afwijking hardhandig afstraffen.

Het is ook jammer dat Koopmans de islam buiten zijn bespreking laat als enige stroming die zich uitdrukkelijk tegen integratie keert en onvoldoende wordt tegengesproken. De afgelopen week hadden we weer de nodige incidenten in dat verband. Een meldpunt dat homohaat rechtvaardigde omdat het een uiting van religie was en parlementslid Marcouch (PvdA) die vindt dat aanhangers van de PVV geen politie-agent kunnen worden. Het werkt polarisatie en discriminatie in de hand en de oplossing van DENK is dat er discriminatiepolitie moet komen. Een pleidooi dat ‘islamofobie’ strafbaar gesteld moet worden zoals de islam wil, heb ik nog niet van ze gehoord. Daar kunnen we echter op wachten als we niet eindelijk eens als meerderheid durven roepen: ‘je kunt kiezen, integreren of gediscrimineerd worden’ en integreren doe je zo! . 

Nederland dient zich te realiseren dat zachte (laffe) heelmeesters diepe wonden maken. De groeiende aanhang van de PVV is het zichtbare teken van de wond die velen voelen.

Waarom we het beter over de islam kunnnen hebben dan over 'racisme'

                                                                     

             

De rapper Typhoon (Glen de Randamie) heeft imago-schade geleden na de ophef die ontstond toen hij de aandacht van de politie voor jonge getinte mannen met een dure auto ‘racisme’ noemde. Journalist Jan Tromp mag van de Volkskrant twee pagina’s volschrijven om het gedeukte imago weer wat op te vijzelen. Het is een lieve jongen met een inborst van goedertierenheid en een beetje naïef. Een van zijn mentoren André Manuel is bezorgd dat Typhoon bij het establishment op schoot terecht komt: ‘ Prima dat hij voor het koningshuis optreedt zolang hij maar niet vergeet om racisme en ongelijkheid aan de orde te blijven stellen’. Het wekt bij mij de vraag in hoeverre de agenda van André Manuel van invloed is op de rapper.  Is Jan Tromp ook naïef?

De radicaal-linkse André Manuel geniet onder andere bekendheid omdat hij ooit zijn geslacht toonde aan de toen nog verloofd zijnde Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta om zodoende de discussie over de afschaffing van het koningshuis een nieuwe impuls te geven. Een rare vertoning want om aan te tonen dat men ergens lak aan heeft, laat men meestal de andere kant zien. Sinds onze uit Argentinië afkomstige koningin verkondigd heeft dat de Nederlandse identiteit niet bestaat, kan ze ook bij mij geen goed meer doen. Sinds onze strijd tegen haar Spaanse voorvaderen heeft Nederland een identiteit van verscheidenheid waarboven een ‘wij’ hangt. Ik geeft toe dat de omschrijving vaag is, maar dat ‘wij’ is voor mij essentieel. Identiteit is enigzins kneedbaar, maar bevat vaste kernwaarden die ons 'wij' vormen als kompasrichting. 

Dat ‘wij’ staat onder druk. De postmodernistische en cultuur-marxistischestromingen accepteren dat het wij-gevoel wordt gesloopt en dragen zo bij aan het ontstaan van spanningen waarbij ‘wij en ‘jullie’ heen en weer vliegen als bij honden die om een been vechten. De strijd over identiteit is het slagveld waarbij we zowel toeschouwer als deelnemer zijn. Het is vooral de islam en haar militante vertegenwoordigers die de strijd gaande houden en andere minderheidsgroepen daarbij betrekken. De strijd om ‘wij’ richt zich op integratie. En integratie betekent verzwakking van de moslim-identiteit. Dat past niet in de ambities van de islam. 

De kern van de islam is dat ze de wereldwil onderwerpen aan Allah. Kritiek wordt gepareerd met de verwijten van racisme, discriminatie en islamofobie. Imams vertellen een ander verhaal aan hun

achterban dan aan de vertegenwoordigers van de Nederlandse overheid. De kritiek is er, maar wordt gesmoord door de sussende woorden van onze eigen overheid die kennelijk meer geloof hecht aan de zoetsappige praatjes van de vertegenwoordigers van de islam dan aan de houtsnijdende kritiek uit de samenleving. 

Voor de islam is iedere niet-gelovige of andersgelovige een ‘jullie’. Integratie wordt afgewezen omdat het delen van de Nederlandse identiteit strijdigheid oplevert met de islamitische identiteit. De islam gebruikt voor haar strijd versluierende woorden om te laten zien dat er eigenlijk geen strijdigheid is omdat de islam universele waarden heeft. Maar als de islam zegt te strijden voor ‘rechtvaardigheid’ laat ze wel na om daarbij te vertellen ‘rechtvaardigheid in islamitische zin’. 'Racisme is een verouderd woord dat door de islam is opgepoetst omdat ze weet dat we daar beducht voor zijn. Het is een wapen geworden dat te pas, maar vooral te onpas wordt gebruikt. Het verdeelt ons, het maakt ons onzeker over 'wij' en onttrekt het 'racisme' in islamitische gelederen aan het zicht. 

Media, overheid en alfa-academici hebben zich laten verleiden om in de aanwezige spanningen niet voorop te gaan in de verdediging van het ‘wij’. In de angst om beschuldigd te worden van racisme of discriminatie laten ze het over aan de ‘tokkies’ die ze eensgezind veroordelen.

Arm 'wij'. Het nieuwe realisme is nog niet sterk genoeg om het frontaal voor haar op te nemen.

Discrimineren moet!

                                                                      

Nu niet meteen de haren ten berge laten rijzen, maar eerst uitlezen. Wat mij betreft zou discriminatie verplicht gesteld moeten worden. Onze regering is er eigenlijk al eerder mee begonnen. Wie een beroep op de bijstand doet, krijgt korting als de aanvrager zich niet in de Nederlandse taal verstaanbaar kan maken. Dat is het soort discriminatie dat ik voorsta.

Mijn omgeving kan bevestigen dat als het om mensen gaat, ik volstrekt kleurenblind ben. Sterker nog, ik zou er geen bezwaar tegen hebben als Nederlanders wat verkleuren, want die witheid is soms niet aan te zien. Gelukkig werken Surinamers en Antillianen daar wel aan mee. Ze gaan vaak ‘gemengde’ huwelijken aan en een beter bewijs van integratie is er eigenlijk niet. Dat geldt niet voor Turken of Marokkanen. Die lijken een ‘gemengd’ huwelijk als verraad aan hun stamboom te beschouwen. Nee, ik heb niets tegen kleur, maar wel alles tegen een gebrek aan integratie. Het blijven leven zoals je in je thuisland leefde, stuit mij tegen de borst. Die mensen mogen van mij zwaar gediscrimineerd worden. Het lijkt me het enige gepaste antwoord op mensen die wel de vruchten van de Europese cultuur omarmen als het om een uitkering of de Rechten van de Mens gaat, maar die cultuur verder afwijzen. Om dus heel precies te zijn: ik ben voor discriminatie van mensen die onze cultuur om wat voor reden dan ook afwijzen. Met Aboutaleb zeg ik dan: rot op!

Partij DENK is volgens hun manifest tegen integratie en dat beschouw ik als verdacht. Ze verdedigen het recht van mensen om in hun eigen cultuur te blijven leven. Daar kan ik veel tegen in brengen. Richard Sennet, een Amerikaanse socioloog, laat in zijn boek ‘Respect’ zien dat vasthouden aan je eigen cultuur en het afwijzen van de cultuur van het land van aankomst tot verpaupering leidt. Het Sociaal Cultureel Planbureau publiceerde in 2015 een studie waaruit bleek dat geïntegreerden gelukkiger en gezonder zijn. Maar ik zie het ook in mijn eigen omgeving. Degenen die de stap naar integratie hebben genomen, zien die stap ook beloond in een beter leven.

Bij DENK blijven ze dat ondanks deze bevindingen afwijzen en dat kan niet anders dan gerelateerd zijn aan hun etnische en islamitische agenda. Geïntegreerde mensen verliezen hun nut voor het land van oorsprong en voor de islam. Het is daarom meer dan betreurlijk dat vandaag in de Volkskrant Halleh Ghorashi aan het woord wordt gelaten. De nationale theedrinkadviseuse en hoogleraar ‘diversiteit en integratie’ bij de UvA steunt DENK en de nieuwe aanwinst van die partij in de persoon van Sylvana Simons. Ook Halleh Ghorashi doet net alsof alleen autochtone Nederlanders in hokjes denken en alsof dat verschijnsel onder de diverse etnische groeperingen niet voorkomt. Van haar opvattingen heeft ze een goed lopend bedrijf gemaakt dat vooral overheidsdienaren injecteert met de gedachte dat immigratie een verrijking oplevert. Romantiek als bussinessmodel. De islam spint er garen bij.

Ook de op een na hoogste baas van de Europese Commissie, onze eigen onvolprezen Frans Timmermans,  viel de stap van Sylvana Simons bij en prees die als een stap tegen discriminatie en racisme. Die is dus ook bij Halleh Ghorashi op cursus geweest, net als heel veel andere politici, bestuurders en politiebazen. Oh, en wat u nog even moet weten van Halleh Ghorashi: ze was een van de eersten die Hirsi Ali een mes in de rug stak. De islam kritiseren doe je niet, al gebruikte ze daar een ander smoesje voor.

Discrimineren moet als het om bewijsbare onzin gaat die geen andere bedoeling heeft dan mensen in hun etniciteit en religie op te sluiten.

nb Halleh Ghorashi werd in de Vokskrant van vandaag geïnterviewd en dat leverde de kop op: Nederlanders kunnen niet langer ontkennen racistisch te zijn

Turkse accountantstudent op tweesprong

Vrij Nederland van 12 mei 2016 bevat in de column 'In Den Haag' een gesprek tussen de columnist Aukje Schrijver en een Turkse accountant in spé, wiens naam niet vermeld wordt. Hij loopt stage bij een gerenommeerd kantoor en had ook nog twee andere aanbiedingen. 

Columnist Aukje vraagt hem hoe hij denkt over de vrijheid van meningsuiting en of hij zich thuis voelt in Nederland. En dan begint het bekende geklaag. Het thuisvoelen wordt je niet gemakkelijk gemaakt. Telkens vragen ze hem weer waar hij vandaan komt, terwijl hij toch gewoon in Den Haag is geboren. Soms, in de trein of metro bijvoorbeeld, wordt hij aangekeken als een potentiële terrorist.

Hij weet niet of hij over tien jaar ook nog in Nederland woont. "Als het zo doorgaat met het in een kwaad daglicht stellen van de hele moslimgemeenschap is hij geneigd om weg te gaan.

Over Turkije en Erdogan is hij meer dan tevreden. Erdogan is een wereldleider die vergeleken kan worden met Obama of Poetin. Ebru Umar was terecht opgepakt, want in Nederland mag je ook niet 'Fuck de Koning' zeggen. Hij denkt dat de Westerse wereld geschokt is door de macht en ontwikkeling van Turkije. Een stevige leider is nodig, kijk maar hoe het Libië verging toen Kadhafi verdwenen was. Chaos! Dan maar liever geen democratie en vrijheid van meningsuiting, dat zijn niet altijd de beste oplossingen voor een land. Turkije hoeft niet bij Europa, het is zelf al machtig genoeg, maar het zou wel meteen het machtigste land van Europa worden. Als hij als Europeaan redeneert, is hij er echter niet voor. De normen en waarden zijn te verschillend, dat gaat niet samen.

In den Haag geboren, maar beslist geen Hagenaar, dacht ik na het lezen. Hij heeft een prima opleiding en goede vooruitzichten als accountant. Maar het zal aan hem gaan knagen. Hij kiest niet wie hij zijn wil, maar overduidelijk is dat zijn identiteit wordt bepaald door het moslim en Turks zijn. Daar ligt zijn loyaliteit. Over vijf jaar zal hij zich ongelukkig voelen in de Nederlandse accountantsomgeving met zijn andere normen en waarden.

Misschien vertrekt hij uiteindelijk naar Turkije. De kans dat hij zich daar thuis voelt, hij spreekt de taal, acht ik eveneens gering. Daar zal hij misschien beseffen dat er meer Nederlandse cultuur onder zijn huid is gekropen dan hij beseft.

Integreren betekent dat je een keuze maakt. Het is een lastige keuze want zijn omgeving zal van hem blijven verlangen dat hij trouw aan Turkije blijft. Zolang migrantengemeenschappen hun oorspronkelijke identiteit blijven koesteren, zullen ze jongeren blijven voortbrengen als deze accountant in spé. Transgrenzers die verdoold raken.