‘Racisme’, pleidooi voor taboe op het gebruik van dat woord

De aanval van een dertigtal Hagenezen op een ‘congres’ van KOZP wil maar geen status van ‘racistisch’ incident krijgen. Hoewel enkele partijen in de gemeenteraad van Den Haag er bij interim-burgemeester Remkes op aandrongen het als een ‘racistisch’ incident te veroordelen, weigerde hij dat. Ik geef geen oordeel alvorens alle feiten te kennen en het onderzoek loopt nog, was zijn verweer.

Anders liep het met de Excelsior-speler Ahmad Mendes Moreira die tijdens een wedstrijd tegen FC Den Bosch werd uitgemaakt voor alles wat lelijk is. ‘Racisme’ luidt het oordeel alom. Ook minister-president Rutte en bondscoach Koeman lieten zich in die zin horen. In de Volkskrant (19-11-2019) liet cultuursociologe Fiona Harmsen optekenen: “Vooroordelen zitten in ons systeem. Er is overal racisme”. Dat zullen ze bij KOZP met genoegen lezen. Het is ook hun boodschap en ze verwijten Rutte dat die zich niet veroordelend uitliet over het in hun ogen ‘racistisch’ incident in Den Haag.

Het vinden van een algemeen geldende definitie van wat ‘racisme eigenlijk betekent, is nog best moeilijk. Ik hou het op: dat leden van een bepaald ras zich inherent superieur achten aan leden van een ander ras en hen dienovereenkomstig behandelen.

Was het voetbalincident een ‘racistisch’ incident? Peter van Lenth twijfelt daar vanuit zijn vakgebied aan. Hij ziet er eerder onbeschoftheid in. Daar zou de hierboven geciteerde Fiona Harmsen grote moeite mee hebben. “Ontkenning is het ergst”, schrijft ze. Met die twee kanten van het probleem zitten we midden in de strijd over ‘racisme’. Het bestuur van FC Den Bosch werd op de knieën gedwongen nadat ze eerder een laconieke verklaring gaf.

‘Racisme’ is een giftig woord. Bij het gebruik van dat woord zijn de Holocaust, de Apartheid en de Ku Klux Klan niet ver weg. Pijnlijke momenten uit de geschiedenis van de mensheid die nog na smeulen. Van mij zult u niet horen dat het tribale superioriteitsgevoel ten opzichte van anderen helemaal niet meer bestaat. Ik wil wel beweren dat niet alles wat ‘racisme’ wordt genoemd dat ook werkelijk is. In de strikte zin van het woord komt het heel wat minder vaak voor dan het lijkt door de vele ongefundeerde beschuldigingen.

Eerder schreef ik al eens over het feit dat ‘racisme’ in feite een verouderd woord is. In dat blog verwees ik naar Nicholas Wade die op basis van genetisch onderzoek vaststelde dat er in de wereld drie groepen zijn die door vroegtijdige ontwikkeling in isolatie genetische kenmerken vertonen die aanleiding geven tot rassenonderscheid. Het Kaukasische ras, het Aziatische ras en het Sub-Sahara-ras laten genetisch sterke verschillen zien. Binnen die groepen kan men nog spreken van kleinere verschillen die tot het onderscheiden van ‘etniciteiten’ leidt. Wade  was zich welbewust van zijn spraakmakende bevindingen en schreef daarover: ‘Several of the intelectual barriers erected many years ago to combat racism now stand in the way of studying the recent evolutionary past. This include the assumption that there has been no recent human evolution and the assertion that races do not exist’. De kritiek op zijn bevindingen was niet mals. Maar Wade weerlegde die door er op te wijzen dat die overwegend politiek van aard was en niet wetenschappelijk.

‘Racisme’ is onderwerp geworden van een strijdtoneel dat tot grote verdeeldheid leidt. Het is niet verwonderlijk dat het steeds vaker te horen is in Europese landen die voor de grote migratiegolven nog homogeen van samenstelling waren. De beschuldiging van ‘racisme’ is voor veel migranten een wapen geworden om al dan niet vermeende ongelijke behandeling te bestrijden.

Volgens het door Wade gevonden onderscheid kunnen moslims geen beroep doen op ‘racisme’ omdat ze in feite tot dezelfde Kaukasische groep behoren als Westerlingen. Leden van de Aziatische groep beroepen zich zelden of nooit op ‘racisme’. Het is vooral de Sub-Saharagroep waaruit die beschuldiging klinkt. Voor zover die in Europese landen te horen is kan worden aangetoond dat dit veelal gebaseerd is op import van analyses van de verhoudingen binnen Amerika. Die hebben echter een totaal andere achtergrond en geschiedenis dan geldt voor de verhoudingen binnen Europa.

Zich superieur voelen en de anderen minderwaardig is groepsgedrag dat overal voorkomt. Links als groep acht zich superieur aan rechts en omgekeerd. We noemen dat geen racisme, maar probeer als raadslid van de PVV maar eens aan een baan te komen. Moslims achten zich superieur aan de minderwaardige ongelovigen, maar het wordt pas ‘racisme’ genoemd als het omgekeerd is. Onderscheid maken vanuit een bepaalde groepsidentiteit is een natuurlijk fenomeen, het komt overal voor, ook, of misschien juist in Afrika (denk bijvoorbeeld aan de Hutu’s en Tutsi’s). Het kan daar geen racisme genoemd worden, het is tribaal van aard.

Eerder dan ‘racistisch’, kan ook het verbale geweld van de FC Den Bosch supporters, tribaal worden genoemd. Het kan als ‘onbeschaafd’ (en onsportief) worden veroordeeld. Het is eerder pesten, provoceren, treiteren en beledigen. Iedereen die dat overkomt kan onderuit gaan. Ook tegenstanders zonder kleur hadden te maken met verbaal geweld van de Bossche supporters. De donkere spelers van FC Den Bosch worden dan weer niet ‘racistisch’ bejegend door de Bossche supporters.

Met name in Europa is ‘racisme’ een onbruikbaar woord geworden. ‘Racisme’ is ook moeilijk bewijsbaar. Toon maar eens aan dat iemand die van ‘racisme’ wordt beschuldigd zichzelf superieur acht en de ander minderwaardig alleen vanwege diens ras. Wat is eigenlijk het verschil tussen iemand uitschelden voor brillenjood, vetklep of kutneger. Alleen bij vooringenomenheid ontstaat verschil.

Vooral door het misbruik, is ‘racisme’ een onbruikbaar woord geworden dat we eerder zouden moeten veroordelen als Godwin dan de gebruiker daarvan te ondersteunen. Aan de term ‘discriminatie’ hebben we genoeg. In de geest van Nicholas Wade is ‘racisme’ een politiek woord waar belangen achter schuilen.

Is de politie een doelwit van islamactivisten?

'Islam is vrede' en moet beschermd worden

Een aantal jaren geleden zat ik op een verjaardagspartijtje naast een man die druk in gesprek was met zijn buurman. Een alledaagse belevenis. Het onderwerp van gesprek was echter niet alledaags. Mijn buurman probeerde zijn buurman ervan te overtuigen dat de gemiddelde politieagent door en door racistisch is. De andere man sputterde wat tegen en ik schoot hem te hulp. Ik zei dat ik me kon voorstellen dat de gemiddelde agent beter in de gaten had wat er in de samenleving speelde dan de gemiddelde krantenlezer en daarom nog niet racistisch genoemd kon worden. Mijn buurman ging er nog eens goed voor zitten: “Je zou eens moeten horen wat agenten allemaal roepen over Marokkanen”. Daarna bleek al gauw met wie we te maken hadden. Mijn buurman was politieofficier en was in zijn regio belast met het tegengaan van racisme onder politie=agenten. Dat was zijn baan. Hij had er voor gestudeerd, cursussen gevolgd en hij was op uitnodiging in Marokko geweest.

Wat later, in 2015, kwam het boek uit van de Duitse politieagente Tania Tambouri waarin ze alarm slaat over de agressie van jonge migranten tegen de politie. Over jonge migranten schrijft ze: “Ze overschrijden méér dan één grens: geen respect voor vrouwen, geen respect voor de politie, geen respect voor de staat waarin we leven.” Haar verwijt is dat er intern te veel wordt weggekeken omdat men bang is voor racist te worden uitgemaakt.

Politieagenten staan met hun poten in de modder van de multiculturele samenleving en krijgen daar slecht voor betaald. Het ziekteverzuim is hoog, de inzetbaarheid kent nauwelijks grenzen en ze worden ook nog eens belaagd door hun eigen leiding die gesprekken in de kleedkamers en de kantine afluistert. Ik sta aan hun kant en dat is hoognodig. Een agent die een multiculturele overtreder stevig aanpakt kan er op rekenen dat zijn maten het filmen en dat hij vervolgens aangifte gaat doen wegens mishandeling. Je zal dan maar net mijn verjaardagsbuurman als leidinggevende hebben. Dan krijg je een aantekening en word je naar een antiracisme cursus gestuurd die vaak door Marokkaanse deskundigen wordt gegeven.

Een jaar later kreeg Ahmed Marcough, ex-politieagent, inmiddels ex-kamerlid (PvdA) en belangenbehartiger van de islam volop media-aandacht toen hij stelde dat agenten met PVV-achtige opvattingen niets te zoeken hadden bij de politie en door de leiding zouden moeten worden geweerd. Wat later deed hij het in een uitzending van Pauw nog eens dunnetjes over. Het werd geen echte rel. Met dit soort bizarre uitspraken op zijn CV kon Marcough nog prima burgemeester van Arnhem worden. Daar is hij onder meer belast met veiligheid en de inzet van politie.

De goedbetaalde Peter R. de Vries kritiseert de politie voortdurend in praatprogramma’s en valt ‘slachtoffers’ van politieoptreden bij. De politie is een strijdtoneel geworden. Multiculturele woordvoerders en islamitische activisten zitten de politie op de huid. Antecedenten mogen niet meer in de krant. ‘Opsporing verzocht’ moet minder allochtonen in beeld brengen. Etnisch profileren is racistisch en aanslagplegers moeten in beeld worden gebracht als ‘verwarde’ mensen. Politie wordt ingezet bij racismebestrijding. De politieagent staat onder druk, hij moet islamvriendelijker worden. Waarschijnlijk op advies van multiculturele specialisten gaat de politie moslimvriendelijke dingen doen. Ze bezoeken moskeeën en organiseren iftars.

Ondertussen blijkt dat de politie nauwelijks discrimineert. ‘Kennislink’ vermeldt uit een onderzoek: “We onderzochten vervolgens in hoeverre de ervaringen met de politie samenhingen met etnische achtergrond en uiterlijk, en in hoeverre die ervaringen samenhingen met de eigen gedragingen. Wanneer we de antwoorden van jongeren over hun politiecontacten corrigeren voor de door de jongeren zelf gerapporteerde gedragingen, verdwijnt het beeld dat agenten systematisch discrimineren. De politiecontacten blijken vooral samen te hangen met geslacht ( jongens hebben meer en meer negatieve ervaringen met de politie), met de buurten waarin zij op straat zijn, met de tijd die ze er doorbrengen en bovenal met normoverschrijdend gedrag van de jongeren zelf en hun vrienden. Wij vonden geen bewijs voor stelselmatige discriminatie.”

Deze zin is onderscheidend: Wanneer we de antwoorden van jongeren over hun politiecontacten corrigeren voor de door de jongeren zelf gerapporteerde gedragingen, verdwijnt het beeld dat agenten systematisch discrimineren. Jonge allochtonen die in aanraking komen met de politie beginnen altijd met ontkennen, leugens en als het niet helpt met slachtoffergedrag. Daarin is de politie altijd de dader. Een recent voorbeeld daarvan zijn de twee Marokkanen die een fietser hadden doodgereden. Omdat ze elkaar de schuld gaven van achter het stuur te hebben gezeten was een veroordeling aanvankelijk niet mogelijk. Toen dat later wel kon kreeg de politie de schuld. Die had ze niet achterna moeten zitten.

Dat de politie discrimineert en racistisch is valt te horen bij nagenoeg alle islamitische woordvoerders, belangenbehartigers, columnisten en rappers. Ze zeggen nog net niet dat de criminaliteit onder allochtone jongeren de schuld van de politie is, maar ze insinueren dat wel. Die woordvoerders/belangenbehartigers klagen met regelmaat bij burgemeesters, politiechefs, Kamerleden en ministers. Hun beeld wordt het beeld van de politieke en lokale beleidsmakers. De agent krijgt nauwelijks hun steun want niemand wil zelfs de schijn wekken verondersteld racisme te steunen. De agent is de zondebok. De agent moet op zijn tellen passen. De agent wordt in de uitvoering van zijn functie belemmerd. Menig agent heeft van een arrestant te horen gekregen dat hij weet waar de agent woont. Onderzoek loopt vaak vast op allochtone zwijgcultuur. Bedreigen zwijgen zijn een normaal onderdeel van de tribale cultuur.

Als belangrijkste oplossing wordt de aanstelling van méér allochtone agenten door de beleidsmakers aangedragen. Het is ze ingefluisterd door de islamitische woordvoerders en belangenbehartigers. Het zal het probleem eerder groter maken dan het al is. Allochtone agenten zijn opgegroeid in een tribale cultuur en kunnen onder enorme druk komen te staan van hun omgeving.

Beleidmakers zijn weer eens het verkeerde probleem aan het oplossen. Het echte probleem benoemen is immers racistisch en discriminerend. Die termen werken als een chantagemiddel en dat wordt royaal benut. Het levert wegkijkers op.

Voetballer Özil in de valkuil van bi-nationaliteit

sport of politiek?

De affaire Özil begon toen hij een bezoek bracht aan Erdogan en hem een shirt gaf met een tekst waarin hij zijn respect voor Erdogan betuigde. Later zei hij daarover dat hij de president van het land van zijn ouders wilde eren en dat het hem niet  uitmaakte wie op dat moment president was. Achter zo’n verklaring proef je de pr-consultant die overal een draai aan kan geven.

Waarom Özil daar was weten we niet precies. Daar is geen informatie over te vinden. Dat hij op eigen initiatief bij Erdogan op bezoek is gegaan, lijkt niet voor de hand te liggen. Aannemelijker is dat hij is uitgenodigd en niet kon of wilde weigeren om op die uitnodiging in te gaan. Wilde Erdogan alvast een voorschot nemen op een mogelijke eindoverwinning van Duitsland die tot stand zou zijn gekomen met ‘Turkse’ hulp? We weten het niet, maar onwaarschijnlijk is het niet,

Het bezoek van Özil aan Erdogan viel in Duitsland slecht. Juist in een tijd dat de relatie tussen Turkije en Duitsland gespannen is en dat dit mede te wijten is aan het optreden van Erdogan, rees in Duitsland de vraag: “waar staat die Özil eigenlijk?”. Een terechte vraag. Özil beroept zich op het feit dat hij een vaderland en een moederland heeft. Een standpunt dat tegenwoordig door heel veel migranten wordt verkondigd. In feite zeggen ze daarmee dat ze geen keuze maken en bi-nationaal zijn.

Het zat Die Mannschaft op het WK niet mee en Özil was ook nog een hopeloos uit vorm. De Duitse voetbalbond had zich buiten de discussie over de affaire met Erdogan gehouden en stelde Özil gewoon op. Volgens insiders speelde de affaire echter ook een rol binnen de Duitse selectie en de organisatie daarom heen. Het zou de sfeer verslechterd hebben. Dat geeft brandstof aan al degenen die van mening zijn dat Özil buiten de selectie had moeten worden gelaten en dat de slechte prestatie op het WK te danken is aan de affaire.

Nu Özil zich in niet mis te verstane woorden heeft teruggetrokken uit de selectie, is het Erdogan die nog eens olie op het vuur gooit. Volgens Erdogan heeft Özil daarmee een patriottische daad gesteld die niet genoeg kan worden geprezen. In feite zegt Erdogan: ‘Özil is er echt een van ons, dat heeft hij bewezen. Özil lijkt echter het meest op een kind waarover de gescheiden ouders strijden. Hij is een slachtoffer van de nog steeds toegestane bi-nationaliteit en dat is waar deze affaire eigenlijk over gaat.

De bi-nationaliteit is niet het echte probleem. Het probleem in dit geval wordt veroorzaakt door de standpunten van Turkije (en Marokko). Eens een Turk, altijd een Turk is het standpunt van Erdogan. Je kunt bij wijze van spreken je Turkse paspoort opgeven, maar dan blijf je nog altijd een Turk. Alsof de etniciteit genetisch is en nooit meer tot in het zoveelste geslacht kan worden verwijderd. Erdogan verzet zich ook tegen integratie en beveelt aan dat Turkse kinderen in andere landen tot hun vierde jaar uitsluitend de Turkse taal om zich heen horen. Turkije roept ook Turkse jongeren die in andere landen verblijven op om hun Turkse dienstplicht te vervullen.

Özil wordt gemangeld tussen twee nationaliteiten en kiest na de affaire voor zijn Turkse kant door iedereen en zijn moeder van racisme, gebrek aan respect en gebrek aan steun te beschuldigen. Daarmee maakt hij het alleen nog maar erger en Erdogan is er als de kippen bij om te vertellen dat hij een geweldige patriot is. In de afscheidsbrief van Özil is zijn omgeving te horen. Duitse Turken zien  hem als de toetssteen van hoe Turken in Duitsland worden behandeld. Nog meer olie op het vuur.

Het gemak waarmee Europese landen zich hebben neergelegd bij de weigering van Turkije en Marokko om hun elders verblijvende onderdanen te bevrijden van hun nationaliteit, wreekt zich hier. De Nederlandse regering heeft aangekondigd dat ze in de toekomst geen bi-nationaliteit meer wil accepteren. Iedereen moet kiezen waar hij bij wil horen, Dat werd de hoogste tijd. Een autochtone Nederlander kan wettelijk niet tegelijk twee paspoorten hebben. Wie kiest voor een paspoort van een ander land, verliest automatisch zijn Nederlanderschap. Dat zou internationaal de standaard moeten zijn. In het integratiebeleid is die keuze ook van belang.

Özil is een slachtoffer, maar ook iemand die van twee walletjes wil eten en boos wordt als dat niet wordt geaccepteerd. Met zijn beschuldiging van racisme heeft hij zich om in voetbaltermen te spreken volkomen buiten spel gezet. Het doelpunt dat hij had willen maken met zijn beschuldigingen wordt breed afgekeurd, maar niet door de Turken in Duitsland. Die vinden de 'Scheissrechter' partijdig.

Verwant blog: de migratieval voor Nederturken

‘Eigen volk eerst’ is een natuurlijke neiging en geen racisme

In de jaren voor de Tweede Wereldoorlog was rassenbiologie een wetenschap. Niet alleen in Duitsland. Ook in Nederland en elders in de wereld bestond belangstelling voor het onderzoek naar hoe mensengroepen van elkaar konden worden onderscheiden. Wetenschappelijk gezien was het toen in de mode en liep het overeenkomstig de heersende tijdgeest ook nog wel eens uit op het politieke streven naar ‘rassenhygiëne’. ‘Apartheid’ werd gelegitimeerd met wetenschap. In Duitsland ging men een stuk verder. Onder de bewering dat alle ellende in de wereld werd veroorzaakt door joden, zette men daar een industrie op om het ‘joodse ras’ te elimineren. Het deel van de economie (en banen) dat in joodse handen was, kwam zo in handen van ‘raszuivere’ Duitsers. Ik ontleen er de hypothese aan dat de eliminatie van joden vooral gevoed werd door de strijd om het bezit van schaarse middelen.

Het begrip ‘racisme’ is verouderd

Rassenbiologie bleek wetenschappelijk een doodlopende weg te zijn. Het werd afgevoerd van de universitaire agenda’s zoals dat met zoveel doodlopende wegen in de wetenschap is gebeurd. Recent DNA-onderzoek  laat zien dat de bestaande opvattingen over ‘racisme’ compleet verouderd zijn. De bewoners van Europa, het Midden-Oosten, West-Azië  en Noord-Afrika hebben allen Kaukasische voorouders gemeen. Evolutiebiologen spreken daarnaast over het Oost-Aziatische ras en het Afrikaanse ras. De verklaring voor dit onderscheid is dat de drie groepen al vroeg in de menselijke geschiedenis uit elkaar zijn gegaan en zich in isolement hebben ontwikkeld. Ze hebben daardoor een eigen ontwikkeling doorgemaakt die in het DNA aantoonbaar is.

Bekeken vanuit de Nederlandse situatie kan er nauwelijks sprake zijn van ‘racisme’ in zijn oorspronkelijke betekenis. Wat tegenwoordig als ‘racisme’ wordt aangeduid betreft in feite etnische vooroordelen. Die bestaan overigens wederzijds en het is dus onzin om Nederlanders als ‘racistisch’ te bestempelen.

Hoewel verouderd, blijft ‘racisme’ als begrip en alarmkreet hardnekkig voortbestaan. De beschuldiging van racisme is een wapen geworden dat vooral door minderheidsgroepen vaardig wordt gebruikt. Dat verklaart de eigenaardigheid dat alleen autochtone Nederlanders van racisme worden beschuldigd. Het is een wapen geworden dat onder allochtonen angst inboezemt en voordelen oplevert voor leden van minderheidsgroepen.

‘Racisme’ als intimiderende beschuldiging

Het racismedebat verhult dat etnische bevooroordeeldheid een universeel verschijnsel is dat is gebaseerd op het beginsel ‘eigen volk eerst’. Iedere groep en ieder volk kent dezelfde dynamiek als het om buitenstaanders gaat, de buitenstaander wordt niet makkelijk toegelaten. Hij of zij moet eerst aantonen in alle opzichten tot de groep te zijn gaan behoren. Het is één van de manieren waarop groepen zichzelf in stand kunnen houden door de normen en waarden die binnen de groep gedeeld worden te bewaken. Het is een universele eigenschap van mensen en daarom geeft vermenging problemen  als nieuwkomers onvoldoende integreren.

Als de groep van nieuwkomers voldoende groot is ontstaat daar ook dezelfde dynamiek van ‘eigen volk eerst’. De manier om gelijkwaardigheid te verkrijgen met het gastvolk is de natuurlijke houding van afwijzing en van wantrouwen, te bestempelen als slecht en als racistisch. Het werkt en wordt gebruikt omdat de gevoeligheid voor de beschuldiging in Europa groot is. Het is echter een valse beschuldiging die geen ander doel heeft dan door intimidatie groepsgrenzen te slechten. Het doel is om dezelfde positie te verkrijgen als de inwoners van het gastland zonder met hen dezelfde waarden en normen te willen delen of deze zelfs af te wijzen.

Bang voor beschuldiging van ‘racisme’

‘Racisme’ zit tussen de oren. Bij de inwoners van het gastland als kwetsbare plek en bij de nieuwkomers als reactie op de echte of vermeende ervaring van ongelijkheid. De ongelijkheid is echter een feit. Het naast elkaar bestaan van verschillende sets van normen en waarden leidt tot concurrentie én tot afbakening. De geschiedenis leert dat het zelden goed afloopt met zulke verschillen. De politieke opwekking om verschillen te accepteren is niet langdurig houdbaar. In de geschiedenis van volkeren is daar geen bewijs voor te vinden.

De beschuldiging van racisme levert onder de Nederlandse bevolking angst en verzet op. Bij de discussie over Zwarte Piet bleek dat 85 procent van de bevolking de beschuldiging afwijst. Dat neemt niet weg dat de angst voor de beschuldiging groot is en blijft. In het bestaande maatschappelijk klimaat kun je niet op veel medestanders rekenen als je van racisme wordt beschuldigt. Dat is te wijten aan het gemak (lafheid of angst) waarmee politiek, bestuurlijk wetenschappelijk en journalistiek Nederland de beschuldigingen serieus neemt. Daar is men als eerste gezwicht voor de lobby om het ongelijke gelijk te verklaren.

Patronen in de geschiedenis

De geschiedenis herhaalt zich nooit op dezelfde manier, maar er zijn wel degelijk patronen aan te wijzen. Het Joegoslavië van Tito viel uiteen in verschillende volkeren en de afbakening van de afzonderlijke volkeren heeft veel mensenlevens gekost. Syrië is een ander voorbeeld van verschillende identiteitsgroepen die geen eenheid kunnen vormen. Afscheidingsbewegingen als die van het Catelaanse volk leveren andere aanwijzingen op voor de in de mens aanwezige neiging tot ‘eigen volk eerst’. Die neiging zal in het multiculturele Europa ook aanwezig blijven als het er niet in slaagt om nieuwkomers te laten integreren en assimileren. Problemen die nu nog min of meer toegedekt zijn zullen verhevigen als door afname van de welvaart de strijd om schaarse middelen toeneemt.

---

 [pl1]

Hebben nieuwkomers een minderwaardigheidscomplex?

                                                                 

Gisteren schreef ik over de beeldenstorm die in Nederland tot grote verdeeldheid leidt. Ik beloofde er vandaag op door te gaan. Het wordt iets anders dan u misschien verwacht. Het gaat niet over de beeldenstorm zelf, maar over degenen die met hun activisme de storm veroorzaken.

Een aantal jaren geleden zat ik samen met een bevriende vluchteling in de trein. We hadden geanimeerde gesprekken die soms verstomden als we door het raam naar het voorbijsnellend landschap keken. Tijdens een van die stiltes kreeg mijn vriend ineens een spontane inval. “Peter”, zei hij, “deze trein is wel van jou, maar niet van mij!” Een hele diepe en het kostte me even tijd om de opmerking te doorgronden. Hij beschouwde zichzelf nog niet als mede-eigenaar van Nederland. Als je voldoende zelfvertrouwen hebt, zoals mijn vriend, komt het wel goed. Maar als je dat zelfvertrouwen niet hebt, kunnen er ernstige problemen ontstaan.

Het zijn herkenbare problemen. Als je als nieuweling in een groep terechtkomt die je nog niet kende, zal zelfvertrouwen je helpen om door de groep geaccepteerd te worden. Als je dat zelfvertrouwen niet hebt, blijf je een buitenbeentje. Dat kan nog versterkt worden als je een kleurtje hebt, heel andere waarden en normen gewend bent en de taal niet voldoende beheerst. Als het mis loopt kan de situatie ontstaan dat je je tegen de groep en de (formele en informele) leiders van de groep gaat afzetten. Je kan dan gaan overcompenseren door de oorzaken niet bij jezelf maar in je omgeving te zoeken. Je eis wordt dat de omgeving op jou gaat lijken zodat je je weer veilig kan voelen.

Overcompenseren als gevolg van gebrek aan zelfvertrouwen kent twee wegen. Narcisme is de eerste en daar schreef ik al eens eerder over. Narcisten willen alles vernietigen wat hen niet aanstaat. Het is een van de redenen voor de beeldenstorm. Het minderwaardigheidscomplex is de tweede oplossing. In die hoedanigheid kies je voor slachtofferschap. Overcompensatie kan dan leiden tot beschuldiging en/of vernedering van anderen die mindere mensen zouden zijn dan degene die overcompenseert.

Bij gebrek aan zelfvertrouwen ontstaat de neiging om de omgeving aan te passen aan je behoeften. Hoe meer de omgeving op jou lijkt, des te veiliger je je voelt.

Deze mechanismen zien we alle dagen aan het werk bij de nieuwkomers van Surinaamse/Caraïbische huize en van islamitische huize. Je ziet het in het soms arrogante individueel gedrag, in het groepsgedrag en bij de woordvoerders. Vooral de laatsten moedigen overcompensatie aan en dat leidt niet zelden ook tot agressief gedrag. De eis is dat Nederland moet veranderen, omdat Nederland niet deugt. Volgens de islamitische woordvoerders is Nederland een decadent racistisch land en volgens de woordvoerders van de donkergekleurden is de blanke mens zelfs tot in zijn onderbewustzijn racistisch. Een van de onwenselijke gevolgen daarvan is de getto-vorming.

Vooral voor linkse stromingen zijn het allemaal slachtoffers, want links bestaat bij de gratie van de aanwezigheid van slachtoffers waarvan de noden verlicht moeten worden. De slachtoffers hebben allemaal te maken met 'racisme' of 'discriminatie'. Die beschuldigingen behoren echter tot de afweermechanismen van narcisten en mensen met een minderwaardigheidscomplex. 

Er is maar één oplossing. De formele en informele leiders en spreekbuizen van minderheidsgroepen moeten worden gecorrigeerd. Van mij mag dat hardhandig door ze te exposeren als exploitanten en manipulatoren van overcompensatie. Ze moedigen het aan en veroorzaken zo veel meer problemen voor de Nederlandse samenleving dan wenselijk is.

Het gevolg is achterblijven in welvaart en welzijn die door een goede integratie vanuit zelfvertrouwen beslist in grote mate had kunnen worden voorkomen.

In een neutraal gemaakte cultuur kan die van minderheden floreren

                                                                     

Als je de Volkskrant niet hebt, is er vandaag een doorslaggevende reden om die bij het boodschappen doen mee te nemen. Ik ga nog een stap verder. Als je de boodschappen gister al hebt gedaan en aan een pyamadag bent begonnen, mis je een spraakmakend artikel waarin heel veel op zijn plaats valt. Ik beloof je dat het meer dan de moeite waard is om er toch op uit te gaan.  Je kunt echter ook proberen het artikel ‘Meerderheidscultuur verdient ook alle steun’ online te lezen.

De intro boven het artikel vat de inhoud al aardig samen. “Kosmopolieten houden er een dubbele moraal op na, betoogt Ruud Koopmans. De culturele identiteit van minderheden willen ze beschermen, terwijl die van de meerderheid wordt weggezet als bedenkelijk nationalisme.” De Volkskrant laat er één citaat uitspringen: Het verdedigen van nationale culturele tradities afdoen als populisme of racisme wakkert verdere radicalisering alleen maar aan”.

Voor de Volkskrantse hogepriester van het politiek correcte denken, Bert Wagendorp, heb ik nog een citaat waar hij, bij voorkeur op last van de hoofdredacteur, dit weekend op mag (moet) mediteren: “Terwijl het verlangen van minderheden om hun cultuur te behouden en aan de volgende generatie door te geven door de politieke en culturele elites als hoogst legitiem en begrijpelijk wordt gezien, worden dezelfde verlangens van nationale meerderheden met begrippen als spruitjeslucht, tokkies, populisme of racisme in het verdomhoekje geplaatst”. Het is een mooie samenvatting van de teneur die de columns van Wagendorp kenmerkt. Als ik hem hier in de schijnwerper zet, portretteer ik niet alleen hem, maar alle ‘Wagendorpen’ van deze wereld en dat zijn er veel. Van Peter R. de Vries tot Geert Mak en hun spreekstalmeester Jeroen Pauw, zal ik maar zeggen.

Het artikel laat me ook denken aan de vriendin die ik al menig keer heb geciteerd: “Identiteit is wat minderheden wél, en Nederlanders niet mogen hebben”. Dat was geloof ik nadat Maxima had verklaard dat de Nederlandse identiteit niet bestaat. Maar je kunt er ook heel anders tegen aan kijken. Koopmans verwijst naar de Canadese filosoof Will Kymlicka: “Immigranten hebben volgens Kymlicka het recht om in hun eigen cultuur te leven vrijwillig opgegeven door naar een ander land te emigreren”. Dat hebben bijvoorbeeld de vele Nederlanders gedaan die naar Australië of Canada emigreerden. De tweede generatie spreekt geen Nederlands meer, houden meer van rugby of ijshockey dan schaatsen en de heimweewinkeltjes waar nog drop en speculaas ingeslagen kan worden, hebben het steeds moeilijker omdat de eerste generatie langzaam uitsterft.

Nederland met zijn multicultureel beleid heeft echter de touwtjes uit handen gegeven en laat zich nu op de kop zitten door minderheden. Daar krijg je radicalisering en Wildersen en Trumps van die politieke munt slaan uit de dubbele cultuurmoraal van de kosmopolieten, zegt Koopmans. Die wijt de situatie aan de lafheid van de politieke en culturele elite. Om zich te rechtvaardigen ging die de meerderheid wegzetten als niet deugend. Geert Wilders had die moed wel. Die durft als enige prominente politicus de dingen bij de naam te noemen en dat is tevens het geheim van zijn succes, aldus Koopmans. Hij verklaart op een afdoende manier de wortels van de polarisatie en roept op om de meerderheidscultuur meer gewicht te geven. Het is een pleidooi voor integratie.

De enige kritiek die ik op het artikel heb is het gebruik van de term ‘kosmopolieten’. Die dekt de lading niet. Er zijn ook ‘harmoniedenkers’ die we als ‘gutmenschen’ aanduiden en de calvinistische aanhangers van het politiek correcte geloof die iedere afwijking hardhandig afstraffen.

Het is ook jammer dat Koopmans de islam buiten zijn bespreking laat als enige stroming die zich uitdrukkelijk tegen integratie keert en onvoldoende wordt tegengesproken. De afgelopen week hadden we weer de nodige incidenten in dat verband. Een meldpunt dat homohaat rechtvaardigde omdat het een uiting van religie was en parlementslid Marcouch (PvdA) die vindt dat aanhangers van de PVV geen politie-agent kunnen worden. Het werkt polarisatie en discriminatie in de hand en de oplossing van DENK is dat er discriminatiepolitie moet komen. Een pleidooi dat ‘islamofobie’ strafbaar gesteld moet worden zoals de islam wil, heb ik nog niet van ze gehoord. Daar kunnen we echter op wachten als we niet eindelijk eens als meerderheid durven roepen: ‘je kunt kiezen, integreren of gediscrimineerd worden’ en integreren doe je zo! . 

Nederland dient zich te realiseren dat zachte (laffe) heelmeesters diepe wonden maken. De groeiende aanhang van de PVV is het zichtbare teken van de wond die velen voelen.

Over een Turk die we hard nodig hebben en een Nederlander die mag webblijven

                                                               

Celal Altuntas behoort tot de 'nieuwe realisten'

Ik lees de Volkskrant en de NRC en snoep via Google Nieuws vaak uit het Parool, Trouw en het AD. Ik ben een uitgesproken liefhebber van de papieren krant. Je kunt hem een tijdje wegleggen en weer oppakken.  Ze zijn beter en veelzijdiger dan vaak wordt beweerd. Mijn enige kritiek op Nederlandse kranten is dat ze bij omstreden onderwerpen neutraal en vaak ook politiek correct blijven. Een regelmatige terugkeer van het thema dat Celal Altuntas vandaag in de Volkskrant aansnijdt, mis ik bijvoorbeeld. Daarvoor moet je te rade bij de alternatieve digitale media. Zelfbeschuldigende opinie-artikelen als van Philip Huff in de NRC (Witte man, verander liever je gedrag) van gisteren, zijn helaas veel minder zeldzaam.

“Als je je kinderen naar het huidige Sinterklaasjournaal laat kijken, ben je een racist”.

Zo eindigt ongeveer het artikel van Philip Huff, een Nederlandse schrijver die in Amerika woont. Het is een reactie op een eerder artikel van Rob Woumans die sommige opiniemakers verweet te strijden tegen een zelf geconstrueerde vijand.  Dat Huff in Amerika woont lijkt me in dit geval van belang. Daar is ‘racisme’ een heel wat reëler issue dan dat het in Europa is. Nagenoeg alle oudere Amerikanen hebben de vernederende behandeling van Afro-Amerikanen meegemaakt en zijn getuige geweest van de marsen die Martin Luther King organiseerde en van de gedreven preken die hij hield (I have a dream…). Is het ‘racisme’ blijf ik me afvragen of heeft het meer te maken met het universele verschijnsel dat minderheden worden onderdrukt zoals de Koerden bijvoorbeeld in Iran, Irak en Turkije of de Kopten in Egypte, om maar een paar voorbeelden te noemen.  Philip Huff beoordeelt de Nederlandse situatie vanuit Amerikaans sentiment en vergeet dat Barak Obama het bewijs is dat de Afro-Amerikaanse interpretatie wel wat nuances behoeft. Ondertussen vraag ik me af wat de NRC heeft bewogen om zo’n idioot artikel als van Philip Huff een plaats te geven in de krant. Je kunt de Amerikaanse situatie niet als een matrix over Nederland leggen. Er zijn genoeg  andere geluiden die méér aandacht verdienen, bijvoorbeeld:

“Hoezo hebben moslims/migranten in Nederland geen kans en ruimte om succes te boeken? Er zijn er genoeg die aan de top zitten.”

Het is een citaat uit het artikel (Volkskrant vandaag) van Celal Altuntas, ook al een schrijver, maar heel wat nuchterder dan de verdwaalde Huff.  Het is min of meer een vervolg op zijn recente arikel “Wees geen slachtoffer, maar doe er zelf wat aan” (lezen!)

Daar kreeg hij veel reacties op uit met name minderheidsgroepen. “Je bent een kontlikker van de Hollanders”, is een aardige samenvatting van wat hij uit kringen van allochtonen naar zijn hoofd kreeg. Altuntas buigt niet voor de kritiek en geeft lik op stuk: “De vraag moet zijn: zie je Nederland als veilige haven en zo ja, wat doe je dan om die haven nog veiliger te maken?”.  Zijn verwijt is dat veel migranten wel hier wonen, maar mentaal nog in hun thuisland verblijven met de schotel als navelstreng. Altuntas verwoordt een visie die ook de mijne is en die ik al eens heb samengevat onder het motto: ‘integreren of gediscrimineerd worden’.  Als ik het zeg, komt er een stroom van kritiek van ‘nette’ Nederlandse mensen, Als Altuntas het zegt, komt die stroom uit de hoek van allochtonen. Hij is een verrader in hun ogen. Maar het enige wat ze hem kunnen verwijten is dat hij hun verhalen doorprikt.

Graag méér ‘Altuntas’ in de kranten. Hij is een uitstekende vertolker van het 'nieuwe realisme'.
Je suis Altuntas!

  

Frans Timmermans kiest de verkeerde preekstoel

                                                                         

Timmermans, hoogste tijd om te gaan preken op de juiste pkaats

Een overvloed aan islam gerelateerd nieuws maakt het soms moeilijk om een keuze uit een veelheid van onderwerpen te maken. De NRC deed gisteren uitvoerig verslag over een Deense documentaire waaruit bleek dat imams, ook die als gematigd bekend staan, aan beleidsmakers en politici iets anders vertellen dan ze intern gelovigen voorhouden. Gebeurt ook in Nederland zegt een deskundige. Ook de motie van Marcouch (PvdA) en Sjoerdsma (D’66) om de islam extra bescherming te geven in het kader van de vrijheid van godsdienst is een onderwerp om op los te gaan, maar uiteindelijk viel de keuze op de preek van Frans Timmermans vandaag omdat die exemplarisch is.

‘Laten we herzuiling voorkomen’ kopt de Volkskrant vandaag boven het artikel dat Frans Timmermans hen aanbood. De man schijnt het druk te hebben. Vliegt van hot naar her en moet voortdurend overleggen met mensen die niet aardig zijn en vergaderen over onderwerpen waar normale mensen barstende hoofdpijn van krijgen. Maar kennelijk vindt Franske gezeten in een vliegtuigstoel nog tijd om een preek te schrijven om de Nederlandse bevolking te vermanen. Preken herken ik op een kilometer afstand. Het gaat altijd over iets waarvan iemand vindt dat we dat moeten of horen na te laten. Tegenwoordig schijnen alleen moslims nog van preken te houden. Hen is nooit iets anders geleerd dan te luisteren naar wat boven hen gestelden te zeggen hebben.

De preek van Timmermans eindigt als volgt: Dat (wat ik hiervoor gezegd heb pl) is geen politiek correct geneuzel, dat is een kwestie van beschaving. Een onderdeel van die beschaving is dat we door schade en schande (verwijzing naar holocaust pl) dat democratie niet de dictatuur van de meerderheid is, maar bloeit als de minderheid zich door de meerderheid beschermd weet.

We moeten dus de (islamitische) minderheid beschermen. Het gaat om hetzelfde als waarom de motie Marcouch/Sjoerdsma vroeg. Het zal wel toeval zijn.

Moeten we de islam beschermen omdat het beschaafd en democratisch is? Moeten we de imams beschermen die tegen (Deense) beleidsmakers en politici een ander verhaal over de islam ophangen dan ze intern hun gelovigen voorhouden. Dacht ik niet. Democratie is dat we elkaar de les lezen om zo de normen en waarden te beschermen. Als dat nodig is mag het er best hard aan toegaan.

Timmermans had beter een preek kunnen afsteken vanaf de mimbar (preekstoel) in een moskee of op het DENKplein. Het islamitisch verzet tegen integratie en het zich afzetten tegen de westerse beschaving leidt tot verpaupering van grote groepen moslims. In plaats van daar de juiste conclusies uit te trekken blijft de islam hardnekkig volhouden dat de verpaupering het gevolg is van racisme en discriminatie. Zo worden moslims tegen hun gastland opgezet.

De preek van Timmermans is exemplarisch. Hij staat voor de preken dat bijna dagelijks over ons wordt uitgestort en allemaal op hetzelfde neerkomen: graag een beetje respect voor de islam en die zielige moslims. Als ze boos worden is dat uw schuld.

Waar blijven de donderpreken gericht op moslims? Daar moet je voor naar de alternatieve media en die worden door onze ‘beschaafde predikers’ net zo hard gediscrimineerd, gemarginaliseerd en gestigmatiseerd als waar de islamisten over klagen. Timmermans en de zijnen zouden we moeten verbannen naar de mimbar. Daar, in de moskeeën, is de plaats waar men de sleutel voor de oplossing van problemen in handen heeft. Daar in het etnocentrisch en islamocentrisch gebedshuis moet de oproep klinken: integreren of gediscrimineerd worden, aan u de keuze!

Iedereen bevriest als er ‘racisme’ wordt geroepen

                                                                 

In het verblindend licht van de racisme-beschuldiging  bevriezen we

Het ging vanmorgen meteen al fout toen ik de Volkskrant van de mat pakte en de voorpagina zag. Mijn verzetshouding was al tot grote hoogte gegroeid toen ik de krant op de keukentafel uitspreidde met het vaste voornemen om me niet door de Volkskrant de oren te laten wassen.

En het ging zo goed. Gisteravond was ik redelijk tevreden over de genuanceerde wijze waarop het NOS-journaal inging op de ophef die was veroorzaakt door een rapper die een keer tegen een politiecontrole aanliep. Als hij even had nagedacht zou hij het begrepen hebben, want actieve controles van de politie dienen ook zijn eigen veiligheid. Maar nee. Het narcistische jongetje riep ‘racisme’ en bracht daarmee het hele land in beweging.

Had mevrouw Simons daar op zitten wachten? Geflankeerd door twee ‘Denkers’ schoof ze aan bij de ophef om haar eigen racisme-leed voor de toegesnelde pers te etaleren.

De Volkskrant maakte het vervolgens weer een heel klein beetje goed. Op pagina 24 krijgt de nog weinig bekende schrijver Celal Altuntasde gelegenheid om wat olie op de golven te werpen. Hij vindt het zorgelijk dat Sylvana Simons de strategie ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’ toepast. En: ‘niet alleen Nederlanders, ook Turken en Marokkanen uiten zich racistisch tegenover andere groepen’. In zijn verdere betoog toont hij aan dat niemand zich er op kan beroepen geen vooringenomen beelden van andere groepen te hebben. Het is universeel dat we discrimineren.

Dat artikel van Celal Altuntas had wat mij betreft op de voorpagina gemoeten. Het is de juiste aanpak om de ophef wat tot bedaren te brengen. 

Maar ja, de Volkskrant moet kranten verkopen en denkt er kennelijk niet over na dat ze met de uitvergroting van een mini-gebeurtenis op de voorpagina bijdraagt aan het verder opstoken van het vuurtje dat door de schrijver Celal Altuntas zowel ‘multiculturele crisis’ als ‘discriminatiecrisis’ wordt genoemd. Boven ons gestelden als Rutte, Asscher en Samson dragen niet bij aan een gezonde kijk op de zaak. Impliciet of expliciet stellen ze rapper Typhoon in het gelijk, al blijft de bijval voor mevrouw Simons (geen vriend van) uit.

Het is een bekend verschijnsel dat wanneer de politie een verdachte het vuur aan de schenen legt, deze ondanks zijn onschuld zal bekennen. Als je er bij de Nederlandse bevolking maar blijft inhameren dat ze racisten zijn, zal een groot aantal daarvan de neiging hebben om te ‘bekennen’ en op zoek gaan naar voorbeelden die dat bevestigen. Rutte, Asscher en Samsom doen dat bijvoorbeeld en zijn zo als rolmodellen het baken voor de ‘gewetensvolle’ maar niet erg nadenkenden onder ons die met triomfgevoel door de ‘racismeroepers’ op het schild worden gehesen.

Bij een ernstige beschuldiging (en racisme is dat) bevriezen de meeste mensen want je reputatie wordt er ernstig door aangetast. Die bevriezing schakelt het gezonde verstand uit. Het beïnvloedt je gedrag. Je kunt gaan overcompenseren door te bewijzen dat je geen ‘racist’ bent door op jouw beurt een fanatieke racismebestrijder te worden..

In Engeland (o.a. in Manchester en Nottingham) heeft de angst om van racisme of discriminatie beschuldigd te worden geleid tot het wegkijken bij grote schandalen. In feite gebeurt dat ook al in Nederland. In het licht van de schijnwerpers bevriezen we als konijntjes, meten ons schuld aan en zien voorbij aan het feit dat de ‘racismeroepers’ geen haar beter zijn dan degenen die ze beschuldigen. Zo wordt een subversief standpunt ten onrechte dominant.

Maar gelukkig hebben we op pagina 23 Celal Altuntas nog voor degenen die zich niet gek willen laten maken. We discrimineren allemaal, en allemaal worden we gediscrimineerd. In een ander blog wil ik daar nog eens uitgebreid op ingaan.

Rapper Typhoon moet worden aangeklaagd wegens smaad

                                                                       

Het opgeheven vingertje van rapper Typhoon

Er is in korte tijd al veel over gezegd en geschreven. Dat zou een goede reden zijn om het onderwerp in mijn blogboek te mijden. Het is echter een te mooi onderwerp. Het leent zich om duidelijk te maken hoe gekleurde BN’rs hun positie gebruiken om de waarheid geweld aan te doen door de racismekaart te trekken en zo mensen op het verkeerde been te zetten.

Eerst maar wat de rapper, onder meer bekend van zijn optreden op Koningsdag,  schreef:

“Voorheen kon ik er nog boos om worden, nu ga ik er al vanuit dat ik word aangehouden en word ik juist rustig als het weer blijkt dat etnische profilering het motief is. Het is triest. Ik kies ervoor dit nu te delen omdat dit niet een op zichzelf staand iets is. Het is niet alleen de politie, dit is een dikke error in de NL'se samenleving. Eerste stap naar verandering is toegeven dat racisme/discriminatie/onderscheid nog steeds onderdeel van onze cultuur is. We zijn er nog lang niet! #etnischeprofilering #awereness #nederland #racisme #gelijkheid" 

Ophef alom. De politie reageerde met een persbericht en Diederik Samsom, fractievoorzitter van de PvdA liet weten dat het zo niet langer kan en anders moet. Ook Jesse Klaver van GrL huilde een duit in het zakje om zich te verbinden met zijn achterban en deze gerust te stellen.  In het persbericht schreef de politie onder meer:

Districtschef Arjan Mengerink: 'Dat vinden wij belangrijk want de politie moet te allen tijde staan voor neutraliteit. Wij mogen niet selecteren op uiterlijk of afkomst en daarom vonden wij het belangrijk om deze kwestie direct op te helderen. 

De politie gaat de rapper excuus aanbieden.

Voor mij hoeft dat helemaal niet. Ik vind het zelfs onzin. Als het aan mij ligt zou de rapper moeten worden aangeklaagd wegens smaad. Het risicoprofiel dat de politie gebruikt, bevat de woorden: jong, dure auto, getint uiterlijk. Dat is een logisch profiel. Surinamers en Turken zijn ongeveer twee keer zo crimineel als autochtonen en bij Marokkanen en Antillianen is dat ongeveer vier keer zo veel als bij autochtonen. Criminele rolmodellen die de blitz maken met een dure auto, verdienen extra aandacht van de politie. Maar die zit er ook wel eens naast. Zoals bij deze rapper. Dan mag je best sorry zeggen en hem verder een goede reis wensen. Zo doet de politie zijn werk.

Waar gaat rapper Typhoon in de fout. Uit de drie kenmerken isoleert hij het ‘getint’ zijn en buigt dit om in ‘etnisch profileren’. Dat een falikante leugen en een unfaire beschuldiging. Het is smaad. Een oudere Marokkaan of Antilliaan in een bescheiden auto, wordt er niet uitgepikt voor controle op basis van het risicoprofiel dat voor de rapper gold.

De beschuldiging aan de politie dat hij het slachtoffer is van etnische profilering, klopt niet. De rapper verbindt zijn persoonlijke ervaring met racisme en discriminatie en noemt dat ‘een dikke error in de Nederlandse samenleving’. Toch lijkt hij er mee weg te komen als bekende Nederlander die geliefd is bij de Oranjes. De politie neigt naar ‘damagecontrol’ en de PvdA gebruikt de zaak om te laten zien dat ze heus wel opkomen voor de gekleurde medemens.

Het impliciete doel van de rapper –minder aanhoudingen van jonge getinte mannen in een dure auto- lijkt haalbaar nu hij veel bijval krijgt. De politie zal zich terughoudender opstellen, bang als ze is voor de beschuldiging van racisme en discriminatie. Dat bij jonge getinte mannen met een te dure auto de kans op een crimineel bestaan groot is, verdwijnt als waarheid onder de ophef en het vloerkleed van de politieke correctheid.

Grote kans dat de rapper ook nog op de thee zal worden gevraagd door de Oranjes

Niemand luistert echt naar Sylvana?

                                                                 

Ze gebruikt 'racisme' als wapen

       

De kop komt uit de Volkskrant van vandaag. Het vraagteken heb ik er aan toegevoegd. Het artikel dat de kop draagt is van de hand van de filosoof Stephan Huijboom. Uit het brede palet van kritiek op mevrouw Simons selecteert hij een patroon dat volgens hem dominant is in de discussie. Het betreft de kritiek op haar weigering om stelling te kiezen in het Armeense genocidedebat. Niks aan de hand, legt de filosoof ons uit. Ook de PvdA en Rutte bewandelden die diplomatieke weg al eerder en daar ontstond geen ophef over. In het verloop van het artikel prijst hij DENK voor het weer op de kaart zetten van ‘racisme’ nu ‘links’ het er op dat punt bij laat zitten.

Het is niet de eerste keer dat ik me afvraag hoe de redactie van Opinie & Debat bijdragen selecteert. Deze is volstrekt onder de maat. Het is een doelredenering en die constatering is ongeveer het ergste verwijt dat een filosoof kan overkomen. Hem kan worden verweten dat hij niet op zoek is naar de waarheid, maar er een construeert. De redactie draagt zo bij aan het vergroten van de verwarring door slecht beargumenteerde beweringen toe te laten waarin appels en peren worden vergeleken. Mevrouw Simons is geen minister-president die op diplomatie is aangewezen, noch een politieke partij die vanwege de Turkse kiezersgunst de waarheid in het midden laat. Een ethische beschouwing over de keuzes die Rutte en de PvdA hebben gemaakt zou een aanzienlijk interessanter artikel hebben opgeleverd, want die keuzes vormen een onderdeel van het probleem waar we mee zitten. De waarheid wordt steeds afhankelijker van belangen en het vermijden van gekwetstheid bij diegenen die de waarheid niet wensen te erkennen.

Huijboom (nogal omstreden) juicht het toe dat ‘racisme’ weer op de kaart wordt gezet. Natuurlijk mag hij dat, maar een beetje onderbouwing zou aardig zijn geweest. Hij veronderstelt ‘racisme’ als vanzelfsprekend en sluit zich zo aan bij hoogleraarse Halleh Ghorashi (UvA) die in dezelfde Volkskrant al eerder mocht beweren dat Nederland racistisch is.

Ik zou graag de stelling verdedigen dat minderheidsgroepen overgevoelig zijn en de racismekaart als wapen gebruiken om een meer dominante positie in de discussie te verwerven. Het is vals spel. Als mijn buren verderop in de straat zich te buiten gaan aan asociaal gedrag en Jansen heten, mag ik daar onbelemmerd kritisch over zijn. Maar o wee als ze licht of donkergetint zijn. Dan wordt de racismekaart getrokken om zich de kritiek van het lijf te houden. Dat is wat er in het klein, maar ook in het groot gebeurt.

De racismekaart wordt als wapen gebruikt om zelfkritiek te ontlopen en de vaak terechte kritiek is diskrediet te brengen. Het is een lange neus naar de Nederlandse identiteit en verbergt de boodschap: laat ons met rust en verwijt ons niets. Ook het 'zwartepietendebat' is een onderdeel van het streven anderen de wil op te leggen. 

De column van René Cuperus in dezelfde krant (De schok van Oostenrijk) heeft heel wat meer kwaliteit dan het artikel van Huiboom. Ik zit alleen met de laatste zin: “De conclusie: extremisme en alarmisme gedijen als het midden het laat afweten”. Ik weet niet zeker wat hij daarmee bedoelt. Als hij wil zeggen dat het geglobaliseerde wereldbeeld van een middenpartij als D’66 door velen als extreem en bedreigend wordt ervaren, ben ik het helemaal met hem eens.

Naar ‘Sylvana’ (het is een merknaam geworden) kunnen we beter niet luisteren. Wat zij als waar ziet hangt te veel van de omstandigheden af en haar strijd tegen racisme is verdacht. In Nederland zijn degenen die ons van racisme beschuldigen de ambassadeurs van Allochtonië

Platform van islamitische organisaties produceert jij-bak als onderzoek

                                                                           

Hopelijk nemen Fokke en Sukke het me niet kwalijk dat ik hun cartoon gebruik

   

De ophef over mevrouw Simons is nog niet overgewaaid. Politiek correct Nederland maakt zich zorgen over het ‘asociale’ internet en uitingen van racisme en discriminatie daar. Racisme is een verouderd woord. Dat zouden we nog maar zeer omzichtig moeten gebruiken. Discriminatie is alom tegenwoordig en in bepaalde gevallen (als het gaat om niet-geïntegreerden) kan ik dat niet als iets verwijtbaars zien.

Internet heeft zichtbaar gemaakt wat vroeger bij borreltafels en theekransjes te horen was. Roddel heeft een aantal functies. Het bevestigt de gewenste norm, het geeft groepsbinding en oefent in de vorm van sociale controle druk uit op norm-afwijkers. De taal die in roddelcircuits gebezigd wordt is vaak net zo venijnig als op internet te zien is. Neem van mij aan dat nergens de sociale controle zo sterk is als in islamitische gemeenschappen.

Ik heb de facebookpagina waarop men mevrouw Simons op 6 december wil uitzwaaien, gesteund. Ludieke actie, al ben ik ook niet zo gecharmeerd van wat ik daar aan reacties tegenkom. Maar ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, leerde ik een van een advocaat, en een hoogleraar kan in nette bewoordingen vernietigender veroordelen dan een grofgebekte stratenmaker. Mijn steun kwam in dit geval voort uit de waarneming dat het om een georganiseerde tegenreactie ging. Meer dan veertigduizend adhesiebetuigers maakten mevrouw Simons duidelijk dat ze wat hen betreft normen overschreed en haar dat op die manier duidelijk wilden maken.

De islam in Nederland is veel beter georganiseerd om structureel de normovertredingen vanuit haar perspectief op propagandistische aan de orde te stellen. Het NOS-journaal van gisteren bevatte een onderwerp waarin ‘islamofobie’ aan de orde werd gesteld. Aan de hand van een onderzoek van SPIOR (StichtingPlatform Islamitische Organisaties Rijnmond) werd kenbaar gemaakt dat discriminatie en islamofobie in met name Rotterdam toeneemt.

Over die presentatie is duidelijk goed nagedacht. Burgemeester Aboutaleb werd bereid gevonden om

‘spin’ te geven aan de boodschap. Dat levert altijd meer journalistieke belangstelling op dan wanneer er geen bekende persoon aanwezig is. Aboutaleb liet zich daarvoor gebruiken en dat hij belijdend moslim is maakte het extra pikant. De presentatie namens SPIOR werd verzorgd door een keurig geklede heer en een autochtone bekeerlinge met een zwarte hijab (een hijab gaat net een stapje verder dan een hoofddoekje en bedekt ook de hals volledig). De boodschap was duidelijk. Ook autochtone Nederlanders kunnen moslim zijn en dit is een autochtone moslima die de conclusies van het onderzoek ondersteunt. Voor de NOS was er een interview beschikbaar waarin een moeder mocht vertellen dat zij en haar dochter in de tram door voetbalsupporters waren aangevallen en van hun hoofdoek beroofd. Mag niet natuurlijk, maar het betrof een incident dat niet representatief is voor de situatie als geheel. Bekend is dat hoofddoekdraagsters te maken krijgen met afkeurende blikken en het op de arbeidsmarkt moeilijk hebben. Daar heb ik hetniet echt moeilijk mee. Zo maken veel mensen duidelijk dat het buiten hun normen valt. En precies daar verzet de islam zich tegen. “Wen er maar aan”, zeggen de gewiekste jongens van DENK.

Ik zie het onderzoek als een jij-bak (kijk eens wat jullie zelf doen). Jijbakken is een bekende strategie van moslims. Het is een vorm van verbale jihad. In dit geval zouden we het eigenlijk moeten hebben over wat onder meer vrouwen, homo’s, joden aan bejegening door moslims ervaren. Welke universiteit gaat dat eens onderzoeken in Rotterdam, waar de aangiftebereidheid onder autochtonen lager is dan bij de tot aangifte gestimuleerde moslims en moslima’s. En, worden de Turkse scheldpartijen tegen Ebru Umar ook onderzocht!

                                                                                                                                

Allemaal racisten

                                                                   

             

Wie geen kranten leest, en dat zijn er steeds meer, mist veel. Als verwoed nieuwsgaarder lees ik kranten met enige distantie. Nieuws en opinies voeden mijn kijk op de wereld en dat wereldbeeld wordt op zijn beurt weer het filter om nieuws en opinies een plaats te geven.

Soms blijven dingen bij mij doorzeuren. Dat geldt voor het interview (Volkskrant 20 mei) met UvA-hoogleraar ‘Diversiteit en integratie’ (let op de volgorde) de Iraans-Nederlandse Halleh Ghorashi. “Nederlanders kunnen niet langer ontkennen racistisch te zijn”, luidt de kop boven het artikel waarin ze het opneemt voor DENK. Deze hoogleraarse leidt studenten en promovendi op en wordt betaald uit de onderwijsbegroting. Ze geeft half bestuurlijk, politiek en leidinggevend Nederland cursus in theedrinken en inclusief denken. Ook dat levert weer aardig wat geld op waarmee ze docenten kan aanstellen. Ik heb daar moeite mee en behoorlijk ook.

Waarom zijn er geen hoogleraren in Nederland die met minderheidsgroepen gaan theedrinken en hen leren inclusief te denken. Het is éénrichtingsverkeer en Halleh Ghorashi heeft een goed bestaan gevonden in het beschuldigen van de autochtone bevolking en anderen daarin op te leiden. Ik snap haar wel. Het verbindingsmodel dat ze voorstaat werkt niet. Omdat het niet werkt moet er een oorzaak worden gevonden. Die lag natuurlijk voor het oprapen. Racistisch Nederland. In haar boek ‘Culturele diversiteit, Nederlandse identiteit en democratisch burgerschap’ (wel een mond vol, hè) neemt ze het op voor de mislukte PvdA-minister Ella Vogelaar. Ze was de enige die het echt begreep. (pagina 125-126). Nu ga ik speculeren. Het zou wel eens kunnen zijn dat Ghorashi een van de belangrijkste adviseurs is geweest van deze minister en haar mislukking nu aan de verkeerde oorzaken wijt: de racisten.  Ik vermoed dat ik er niet ver naast zit.

De beschuldiging van racisme is een belangrijk wapen geworden in handen van minderheidsgroepen. Ze stuwen de discussie daarmee in een extreme richting waarbij hun slachtofferschap ons voor de voeten wordt geworpen. Het is een gebaar met nogal ongezonde trekjes waaraan een eendimensionale aan ten grondslag ligt. In eigen ziel wordt niet gekeken. Slachtofferisme is het nieuwe hedonisme. Het wakkert polarisatie aan en leidt tot een ernstige vorm van politieke correctheid. Dat laatste ontleen ik aan de column van Derk Jan Eppink in de Volkskrant van vandaag. Hij laat met tal van voorbeelden zien hoe op Amerikaanse universiteiten de zaak uit de hand loopt en voorspelt dat dit ons ook te wachten staat. Een voorbeeld: op een van de muren van een universiteit in Atlanta had een nachtelijke onverlaat de naam ‘TRUMP’ gekalkt. Er volgde een demonstratie van ontstelde studenten die dit als ‘micro-agressie’ zagen. Ze eisten meer 'veilige plaatsen'.Vervolgens veroordeelde de rector van de universiteit de daad als ‘intimidatie’. Over een aantal jaren zullen wij allemaal gedwongen zijn om kritiek in te slikken om uit naam van de tolerantie te zwijgen, voorspelt Eppink.

En al bladerend in de Volkskrant vond ik één van de oorzaken van de toenemende polarisatie. NTR-directeur Paul Römer, verklaart aan de hand van het vertrek van hoofdpiet Eric Muiswinkel dat de omroep geen moreel kompas is. We volgen de discussie in het land. “De samenleving moet maar uitmaken of Piet racistisch is”, laat hij optekenen. Het is exemplarisch. Ineens begreep ik hoe opiniërend en politiek Nederland nauwelijks positie meer kiest omdat het tegen hen kan worden gebruikt. Gezond verstand wordt vervangen door veilige neutraliteit.

De samenleving mag het uitvechten. In zulke situaties winnen de slechteriken (en dat zijn niet de 'racisten').

De media in Nederland zijn slecht voor mijn gezondheid

                                                                   

Soms kan ik het niet laten. Als via mijn venster op de wereld, ons televisie-apparaat, er weer eens dingen te zien en te horen vallen die me niet bevallen, heb ik de neiging om luid en bozig commentaar te geven. Gisteravond was het weer eens zover. Kijkend naar het programma ‘Kansen pakken, kansenkrijgen’, zat ik aanvankelijk te genieten van het succes van een aantal Nederlanders met een niet-westerse achtergrond. Dankzij de keuzen van hun ouders en hun eigen doorzettingsvermogen waren ze er in geslaagd om hun droom via een goede opleiding en prima baan te realiseren. Ze vormen het bewijs dat het kan en het tegenbewijs dat hen door racisme en discriminatie het succes onthouden wordt. Ik begon pas te fulmineren toen een van hen een leraar Maatschappijleer op een licht gemengde school in zijn klas werd gefilmd. Wat hij zijn klas stond te vertellen was regelrechte indoctrinatie en ik ergerde me nog het meest aan leerlingen die zijn betoog kritiekloos beaamden. (Later leerde ik dat betrokkene Lofti Abdel Hamid heet en regelmatig in de Vokskrant publiceert)

Vanmorgen was het weer raak. In de Volkskrant neemt columniste Harriëtte Duurvoort het op voor haar ‘sister’ Sylvana Simons. ‘Sylvana is integer’ luidt de kop en “Ik zou het toejuichen als Denk de moed had zich op de échte verbinding te richten waar Sylvia het over heeft.”, staat er verderop in haar tekst. Sylvia wordt geportretteerd als een parel tussen de zwijnen, want Duurvoort moet niet veel van Denk hebben. Duurvoort vraagt zich niet af wat Sylvia deed besluiten om in de Denk-trein te stappen. Integendeel, ze schrijft: “Het zou prachtig zijn als Sylvana de wind eronder zou hebben bij Denk”. Een kansloze gedachte natuurlijk. Al bij haar eerste optreden bleek mevrouw Simons het ‘Denk-jargon’ al snel onder de knie te hebben gekregen en had ze even geen mening over de Turkse genocide op Armeniërs. Simons is weliswaar verbaal begaafd, maar laat het intellectueel volstrekt afweten door haar onvermogen kwesties van meerdere kanten te bekijken. Ze kent maar één kant van het verhaal en wil de mensen die op dezelfde manier in het leven staan een stem geven omdat ze niet zouden worden gehoord.

Tja, de mensen die sinds de jaren tachtig van zich lieten horen werden weggezet als racistisch, xenofoob en islamofoob. Denk en mevrouw Simons draaien dat deuntje nog steeds af. Het is allemaal de schuld van de Nederlanders.

DENK vertegenwoordigt vooral mensen die mentaal nog in hunthuisland leven. Die hun schotel als navelstreng gebruiken, die alleen (slecht) Nederlands spreken als het niet anders kan en die de toekomst van hun kinderen in de weg staan omdat ze het aanleren van de Nederlandse taal over laten aan het onderwijs en hun kinderen daarnaast voorzien van negatieve gevoelens over het land waar ze wonen.

Het kan anders. Het programma ‘Kansen pakken, kansen krijgen’ liet dat zien. Ik raakte bijna ontroerd van de ouders die wel inzagen hoe ze hun kinderen verder konden helpen en daar hun levensdoel van maakten.

Laten Denk en mevrouw Simons die verhalen nu eens gebruiken om hun allochtone achterban de goede kant uit te sturen. Dat zal niet gebeuren. Denk is tegen integratie en heeft een islam-agenda. Benieuwd hoe mevrouw Simons zich daar in de toekomst zal uit weten te praten. Integer?, kom mevrouw Duurvoort, u zou beter moeten weten.