Mama’s van Halal: “Diversiteit is een feit. Deal with it”

                                                                    

Bij de PvdA geldt de tolerantie voor minderheden niet voor mensen die daar anders over denken

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Dat ben ik niet van plan. Ik zal me tegen de Islam verzetten totdat die Europees is. Verder heb ik een grandioze hekel aan hoofddoeken. Dat kun je lang niet overal hardop zeggen. Maar nu de Volkskrant vandaag (5 december 2016) de ‘meiden van halal’ die nu ‘mama’s van halal’ heten, uitvoerig in beeld brengt, is dat voor mij brandstof voor mijn weerzin tegen hoofddoeken. Ik moet ze niet, om het nog maar eens hardop te zeggen.

Een vader van twee knappe moslima’s, moet ze ook niet: “een echte moslim gaat bescheiden en onopvallend door het leven en met een hoofddoek om vestig je juist de aandacht op je. Dat hoort niet”, is zijn mening. Zo zijn er trouwens heel veel meer. Ze zijn op straat niet meer te onderscheiden en zo hoort het wat mij betreft ook. In Nederland geldt de afspraak dat we niet met onze religie te koop lopen. Zo hebben we de religieuze diversiteit verdraagbaar en hanteerbaar gemaakt. ‘De dames van Halal’ gaan in de Volkskrant uit van een heel ander soort diversiteit. Hun standpunt is ‘wij zijn anders’, voor ons moslima’s gelden de afspraken in Nederland niet. “Je hebt ons maar te accepteren”, laten ze in het interview optekenen. Nou, mooi niet, wat mij betreft.

Een aantal decennia geleden was de hoofddoek in islamitische landen nagenoeg verdwenen. 

Vooral jonge vrouwen droegen ze niet meer. Het tij keerde echter. Onder invloed van de Moslimbroeders en Iraanse Ayatholla’s, kreeg de islamitische identiteit weer nadruk. Nobelprijswinnaar V.S. Naipaul documenteerde in zijn boek “Among The Believers”(1981), de opkomst van die identiteit. Vooral jongeren die de stand van zaken in hun land vanwege corruptie en tribalisme niet meer konden verkroppen, zagen de oplossing in islamisering. Het werd de slogan van de Moslimbroeders: ‘Islam is de oplossing’. En zo werd een nieuwe utopie geboren. IS is haar meest consequente vorm.

De ‘geboorte’ van de hoofddoek staat in de koran beschreven. In mijn interpretatie werd Mohammed, vrouwenliefhebber en eigenaar van een harem met bloedmooie vrouwen, de onbescheiden blikken van andere mannen zat en verordonneerde zijn vrouwen om zich decenter te kleden. De Korantekst inspireerde me ooit tot een blog met de titel: ‘Hoofdoekjes van jaloezie’. Moslimgeleerden die uitgingen van de hitsige natuur van mannen, maakten er van dat vrouwen zich zodanig dienden te kleden dat mannen er niet hitsig van werden. Fanatici bouwden dat uit tot de boerka en verboden ook een zichtbare blote enkel. Een van de resultaten van dat beleid zien we terug bij vluchtelingen. Een niet decent geklede vrouw is voor hen een hoer die besprongen mag worden.

In het interview geven de ‘mama’s van halal’ toe dat toen ze nog ‘meiden van halal’ waren, hun grote bek niet werd geschraagd door kennis, inzicht en levenservaring. Af en toe riepen ze maar wat. “En als je zo jong bent, denk je nog echt dat je de waarheid in pacht hebt” en “Ik heb vooral spijt van de manier waarop we de discussie voerden. We luisterden niet”. Volgens mij denken ze dat nog steeds dat ze de waarheid in pacht hebben en luisteren ze nog steeds niet. De groeiende weerstand tegen de islam, is aan hen niet besteed. Ze varen mee op de golven die werden veroorzaakt door de opvatting van het establishment dat de Nederlandse identiteit niet bestaat en minderheden wel recht hadden op hun eigen identiteit. De halaldames verwoorden dat zo: “We zijn niet de enigen: je ziet dat die bewustwording onder minderheden steeds sterker wordt – dat je trots mag zijn op je roots, dat je best een ander geloof mag aanhangen en dat je niet hoeft te assimileren.” Het is in feite dezelfde mantra als de voorlieden van DENK roepen: “Wen er maar aan”.

De Nederlandse tolerantie voor verschillen in religieuze opvattingen, houdt wat mij betreft halt bij de islam en haar publieke manifestaties. Iedere keer als ik een hoofddoekje zie bekruipt me een gevoel van weerstand. Als korankenner denk ik dan: als je een hoofddoek draagt omdat de koran dat volgens jou voorschrijft, hoe zit dat dan met al die andere voorschriften uit de koran waar ik de rillingen van krijg. Om maar een min of meer onschuldig voorschrift te noemen: een moslim mag niet bevriend zijn met andersgelovigen en moet zijn relaties met andersgelovigen tot het zakelijke beperken. Maar daar zal  je de hoofdoekdragende ‘Mama’s’ nooit over horen. De islam is vrede, is hun mantra. Het is een leugen, want je zal maar van de PVV zijn of islamcriticus. Dan geldt de vrede even niet. Wie de islam aanvalt mag gedood worden, staat er in de koran. De voorbeelden kennen we allemaal. Het hoofddoekje als publiek symbool van de islam is voor mij een symbool van agressie en intimidatie.

Ook Nederland is een leugen aan het worden. Om de minderheden te accepteren wordt beroep gedaan op de oer-Hollandse tolerantie. Maar die geldt even niet voor iedereen die er wat anders over denkt. Dan wordt je overdekt met scheldwoorden en moslims doen daar hard aan mee.

De islam is voor mij pas acceptabel als die Europees geworden is.

nb. Ik heb internet afgestruind voor een plaatje van Pechtold met de meiden van halal. Niet te vinden en dat lijkt me geen toeval. Wat hij preekt, lijkt niet te mogen worden vereeuwigd, want in de bubbel van het establishment zijn ze ver weg.

Hanneke Groenteman: ‘de kanarie is dood'

                                                                       

In mijn wereld is het goed, daarbuiten is het giftig

In de weekend-NRC (3/4 december 2016) wordt Hanneke Groenteman ondervraagd. Aanleiding is haar medewerking aan de nog uit te zenden serie De kanarie in de kolenmijn. Ze constateert dat de kolenmijn al lang is vergiftigd en de kanarie het loodje heeft gelegd. Ze heeft zorgen over de toekomst van haar kleinkinderen.

Het onderwerp dat in het interview aan de orde wordt gesteld is antisemitisme. “Maar wist u niet dat zulke antisemitische sentimenten onder Marokkanen bestaan? ”, legt de interviewer haar als vraag voor. “Je hebt weten en weten….”, zo begint het antwoord van Groenteman die verder verwijst naar een voor haar huiveringwekkende ervaring met een Marokkaans jongetje in de klas van haar kleinkinderen. Die had geroepen dat joden vervelend hadden gedaan tegen Hitler en dat het niet gek was dat die iets terugdeed. “Het was vooral een voorbeeld van een vergiftigde keukentafel thuis. Met familieleden die dit blijkbaar denken en zeggen. Alsof er ineens een gordijn op een kier gaat en je ongewild een vreemde wereld inkijkt.

“U was destijds een groot voorstander van de multiculturele samenleving. Is dat achteraf een vergissing geweest?”, vraagt de interviewer onbarmhartig. “Ik denk daar veel over na”, zegt Groenteman, “Ik hoor mezelf nog protesteren tegen de plannen om Marokkanen verplicht Nederlands te laten leren. Dan zei ik, net als heel veel anderen: ‘láát ze toch, ze zijn toch al zover van hun vertrouwde wereld vandaan’.” In het verloop van het interview geeft Groenteman toe dat ze het indertijd verkeerd heeft gezien. “Ik verwijt mezelf wel een soort onwrikbaar geloof in de maakbaarheid van de samenleving. En elk geloof maakt blind (…) maakte ook blind voor de schaduwkanten.

‘Je hebt weten en weten’

Na het lezen van het interview, probeerde ik tot me te laten doordringen wat ik nu net had gelezen. Je zou kunnen zeggen dat Groenteman nogal openhartig is over de stand van zaken. Tegelijkertijd moet echter  geconstateerd worden dat we hier met een narcistische egocentrische linkse dame hebben te maken. Pas als het haar zelf overkomt, trekt ze aan de noodrem. Ze heeft al jaren niet geluisterd naar de geluiden uit de samenleving. Die deerden haar niet in haar comfortabele bubbel waar de geluiden uit de samenleving slechts in de verte hoorbaar waren. Ver genoeg om te negeren. Dat ‘haar geloof in een maakbare wereld, haar (net als veel anderen) blind maakte’, is een fraaie verklaring, maar verre van afdoende. Het is de verklaring van een hoogmoedig mens, die geconfronteerd met de realiteit, tot bezinning komt. Het is de houding van een diva die meent dat haar aanvankelijke perceptie de enige juiste en deugdzame was. Het is de arrogantie van iemand uit de culturele elite die pas wijkt als de realiteit als stralen van een koude douche over haar heen valt. Het is de ‘naïviteit’ van iemand die tegen beter weten in het over de ‘maakbaarheid’ van de wereld heeft.

Ze is niet de enige

Als verwoed krantenlezer en nieuwshongerige viel het me afgelopen week op dat ze niet de enige is die ineens de schellen van de ogen zijn gevallen. De posttraumatische stress die de verkiezing van Trump teweeg heeft gebracht, noopte menigeen tot de uitroep dat we nu echt werk van de integratie moeten gaan maken. De elite blijft, maar hoopt met haar krokodillentranen de angst te bezweren voor een ‘opstand der hordes’ die zich in de hele Westelijke wereld aftekent. Het is een tactische wending die wordt ingegeven door de wens (en belang) om de eigen positie te behouden. "We moeten weer verbinden", roepen ze (20 jaar te laat). 

Groenteman gaat nog een stap verder. We leven  op dit moment in een extreem giftige wereld. Reken maar dat we met zijn allen een levensgroot probleem hebben. Daar hoef je geen jood voor te zijn. De kolenmijn is allang vergiftigd”. Voor haar draait het om het antisemitisme, vooral onder migranten. Ze heeft het niet over de polarisatie die ze zelf heeft helpen veroorzaken door consequent de geluiden uit de samenleving te negeren en die te criminaliseren. Er is nog een andere kolenmijn en een andere kanarie. Alleen mensen die geen risico lopen kunnen zich zonder consequenties voor de PVV uitspreken als gevolg van de politiek correcte censuur. Ze heeft in haar ‘blinde geloof’ meegewerkt aan het wegzetten en veroordelen van mensen die al veel eerder riepen dat de kanarie op sterven na dood was. Maar hij is pas dood als la Groenteman dat zelf zegt.

‘De kanarie in de kolenmijn’ wordt vanaf zondag 4 december 19.15, door NPO2 uitgezonden.