Vrijzinnige moslims, bestaan ze?

De website ‘Verenoflood’ publiceerde een van mijn blogs: http://verenoflood.nu/tot-verrassing-lezen-ook-moslims-blog/

Het is er een uit een lange reeks waarin ik de islam op zo goed mogelijke gronden bekritiseer. Ik merkte tot mijn verbazing dat die blogs ook door mijn moslimse vrienden en kennissen redelijk goed worden gelezen en enkele keren zelfs ‘geliket’. Een vriend vertelde me dat hij de meeste blogs kon onderschrijven. Hij zag echter af van ‘liken’ omdat het niet goed zou vallen in zijn meer behoudende islamitische omgeving.

In de commentaren  op mijn blog (en ik ontving ook enkele e-mails) overheerste de opvatting dat moslims samenvallen met het beeld dat men van de islam heeft. Dat beeld over de orthodoxe islam klopt eigenlijk wel. Veel mensen die wat meer van de islam weten doorzien wel dat het beeld dat door islamwoordvoerders wordt uitgedragen als regel niet klopt met de leerstellige opvattingen van de islam. Om de islam in Europa acceptabel te maken wordt door hen veel gelogen over de ware aard van de islam. Ook daarover schreef ik in blogs, bijvoorbeeld deze: http://peterdagboek.blogspot.com/2016/11/onweerlegbaar-bewezen-imams-liegen-er.html

De koran schrijf voor dat je met andersgelovigen geen vriendschap mag sluiten. Dat werd een probleem toen tussen mij en een moslim zich een vriendschap begon te ontwikkelen. Ik weet niet of hij uit gewetensnood een imam geraadpleegd heeft. Zijn onverwachte boodschap op een keer was dat we geen vrienden konden blijven als ik de islam ter discussie bleef stellen. Daarmee eindigde de ontluikende vriendschap. Met degenen die als vrienden en kennissen zijn overgebleven kan ik over religie discussiëren. We zijn het niet altijd eens, maar vaak wel. Onder moslims bestaat er ook kritiek op de wijze waarop de islam zich manifesteert. In eigen kring kunnen ze dat meestal niet uiten. In de gesprekken valt de naam van Rumi (1207-1273) nogal eens. Een vluchteling die uiteindelijk in het huidige Turkije belandde en bekend werd als soefi-dichter die een humane versie van de islam propageerde. Hij is niet de enige die voorstander was van een humane interpretatie van de islam. Avicenna en Averroës zijn daar ook goede voorbeelden van, maar beiden werden vervolgd, verbannen en hun boeken moesten worden verbrand. Ondanks de officiële afwijzing van hun opvattingen vormen ze voor een deel van de moslims een belangrijk voorbeeld.

Vrijzinnigheid wordt tot op de dag van vandaag niet beloond binnen de islam. De eenheid van de leer is heilig. Afwijking wordt gezien als een vorm van wanorde en het veroorzaken van wanorde verdient volgens de koran de doodstraf. Vrijzinnige moslimdenkers zijn nauwelijks te vinden in islamitische landen. Als regel zijn ze gevlucht naar Amerika of Europa en een enkeling laat uitgebreid van zich horen.

Kun je in Nederland als vrijzinnig moslim leven? Het  kan, er zijn er aardig wat van, maar ze zijn nauwelijks zichtbaar. Volgens de islamitische leer is een vrijdenkende moslim geen moslim meer, het is een afvallige die de doodstraf verdient. Die doodstraf wordt niet vaak meer uitgevoerd in islamitische landen, maar het komt nog regelmatig voor. Moslims in Europa of Amerika hoeven daar geen vrees voor te hebben. Als ze zich echter als vrijzinnige uiten, wacht onherroepelijk uitsluiting. In de koran worden kinderen opgeroepen hun ouders te mijden als die niet volgens de leer denken en leven. De meeste vrijzinnige moslims geven er de voorkeur aan om in sociaal opzicht tot hun etnische gemeenschap te blijven behoren en houden de schijn op.

De in moslimgemeenschappen heersende sociale controle is nagenoeg onverbiddelijk. Wie waarneembaar afwijkt, bijvoorbeeld met de ramadan, verliest zijn reputatie als betrouwbare moslim. Wie betwijfelt of er vrijzinnige moslims zijn, heeft enig recht van spreken. Hierboven heb ik verklaard waarom ze nauwelijks zichtbaar zijn. Ze zijn er echter en ik heb ze zowel aangetroffen onder diepgelovigen als onder nauwelijks gelovigen.

Er zijn twee schuldigen voor het feit dat vrijzinnige moslims niet of nauwelijks uit de kast komen. Dat zijn op de eerste plaats de partijmoslims, waaronder veel imams. Ze zijn vaak meer partijdig dan gelovig. De islam wordt door hen onder alle omstandigheden verdedigd, het belang van de islam en de belangen van moslims staan bij hen voorop. Ze zijn partijdig en staan niet open voor kritiek. Ze houden de moslims bijeen omdat het een belang van de islam is. De ‘partijdigen’ behoren ook tot de bestuursfluisteraars die de belangen van de islam en moslims bepleiten bij de lokale en landelijke overheid en bij alle instituties waarmee moslims te maken hebben.

De landelijke overheid is de tweede schuldige. De vrijzinnige moslims zijn bij de overheid niet in beeld. De overheid accepteert de als regel orthodoxe islam en houdt daarmee de onderdrukking van vrijzinnige moslims in stand. Binnen de islam bestaat er geen vrijheid van godsdienst voor de vrijzinnigen. De overheid laat dat zo alsof het niet anders kan. Het is de hoogste tijd dat Aboutaleb  iets aardigs gaat zeggen over vrijzinnige moslims. Bijvoorbeeld dat ze tot de toekomst van Nederland horen. Maar ik vrees dat we nog lang kunnen wachten. Ook Aboutaleb moet balanceren tussen acceptatie in eigen kring en zijn Nederlanderschap. Hij is echter de eerst aangewezene om te vertellen dat partijmoslims kunnen oprotten. Van Marcouch is dat, als de echte partijmoslim die hij is, niet te verwachten. Die had nooit burgemeester mogen worden.

Ik sluit af met een mopje dat ik als vraag kreeg voorgelegd van een jongere uit Teheran die hier op familiebezoek was. Zijn vraag was: “In welk islamitisch land wonen er geen moslims?” Ik wist het antwoord meteen: “Iran”, het land dat veel vrijzinnige moslims kent die de orthodoxe en in hun ogen Arabische islam meer dan zat zijn.

De ‘Dikke error’ van NRC-columnist Bas Heijne

                                                                                             

Ik ga er met gestrekt been in

Drie moslimactivisten met pet en baard zijn afgebeeld op de voorpagina van de NRC van dit weekend. De kop er boven roept: “We zijn er: wen er maar aan”. Op de pagina’s 22 tot en met 25 krijgen moslimactivisten Abou Hafs, Nourdeen Wildeman en Salaheddine ruimschoots de gelegenheid om ons te vertellen waar we maar aan moeten wennen.

Dat is eigenlijk gauw verteld. Alle drie zijn geschoold in het overvloedig hanteren van jij-bakken, verwijten ons het hanteren van een dubbele standaard, vinden dat moslims harder van zich moeten afbijten en noemen moslims als Marcouch, Aboutaleb en Elforkani ‘huisslaaf of assimilatieslaaf. “Mijn strategie”, zegt Abou Hafs, “is de strategie van het gestrekte been”. De NRC is nog steeds erg van de twee kanten van de medaille laten zien en zelf neutraal te blijven. Even verderop ten behoeve van het evenwicht een uitvoerig tweepagina’s groot interview met de joodse schrijver György Konrád die laat optekenen:

“Iedereen die niet goed integreert, is geneigd zich tegen zijn omgeving te keren”.

De uitspraak van Konrád kan worden opgevat als antwoord op de drie malcontenten met hun agressieve jij-bakken en hun beledigingen van geloofsgenoten die een gematigder versie van de islam voorstaan. Net als de heren van DENK keren ze zich tegen integratie en preken een harde versie van de islam.

Het is de gerenommeerde columnist Bas Heyne die het evenwicht verstoort in een column die over ‘discriminatie- en racismeroeper’, de rapper Typhoon gaat. Terecht signaleert Heijne dat de VVD de gepolariseerde samenleving op twee fronten bedient met good cop van der Steur en bad cop Zeilstra. Kennelijk is het Heijne ontgaan dat ook de NRC (zie hierboven) twee kanten van de gepolariseerde samenleving bedient.

Heijne ergert zich enorm aan misdaadverslaggever John van Heuvel die in de Telegraaf een artikel de kop “Misbruik van de racismekaart” meegaf.  “Van den Heuvel presenteert zich als de man van de praktijk –tegenover de onwerkelijke, abstracte, politiek correcte principes van gelijkheid voor de wet, staat de streetwise ervaring van de mensen die met hun poten in de modder staan. Maar die abstracte principes zijn er nu juist om guilt by association tegen te gaan….”

Toe maar. Heijne beschuldigt hier, met een verwijzing naar een drogredenering, iedereen die in bepaalde situaties denkt: klopt dit wel? Rapper Typhoon is aangehouden, maar hij kreeg niet op een hatelijke manier schuld aangesmeerd zoals de bedoeling is van deze drogredenenering.. Heijne past hier een drogredenering op een verkeerde wijze toe. Dat is zijn eerste fout. In zijn verdere betoog maakt hij nog twee andere fouten. Als argumenten voert hij aan dat de Zwolse politie de fout zelf toegaf en dat er een buitensporige uitstroom van allochtone politieagenten is vanwege de verziekte cultuur en structurele discriminatie.

Klopt dat wel? De nieuwe chef politie Erik Akerboom moest in een televisie-optreden de nodige moeite doen om subtiel afstand te nemen van de door zijn minister gretig aanvaarde Zwolse schuldbekentenis en het daarnaast voor zijn korps op te nemen. Daar gaat je nuance, Bas Heijne. Ook de zinnen waarin hij de korpscultuur afbrandt, verdienen nuance. Heijne laat de slachtofferkant zien. Allochtone agenten wijten wat hen overkomt aan ‘discriminatie’. Er is echter een andere kant van de medaille. Allochtone agenten zijn opgegroeid in een andere omgangscultuur. Ze vatten die harde politiecultuur te persoonlijk op. Op een afstand zag ik hoe vier allochtone jongeren op dezelfde manier in de bouw met zijn harde cultuur struikelden.

Bas Heijne doet wat hij anderen verwijt. Hij polariseert, hij verabsoluteert principes om zijn gelijk te halen en kiest voor één kant van de medaille om dat gelijk te bevestigen.

Rapper Typhoon is gewoon een beledigd jongetje dat zijn nationale bekendheid gebruikt om zijn ‘vernedering’ te veralgemeniseren. Bas Heijne bekijkt het vanuit zijn studeerkamer en verdwaalt in een 'dikke error'. De NRC zou hem moeten dwingen het werk van Nicolai Sennels, de Deense gevangenispsycholoog of dat van Konrád te lezen. Daar wordt de NRC beter van.

Aboutaleb brengt zijn koppensnellerij als ultieme deugd

                                                                   

Na het Nieuwsuur van gisteravond bedacht ik deze kop en had het vaste voornemen om Aboutaleb vandaag in mijn blogboek hard en uitgebreid aan de kaak te stellen. Begonnen in de journalistiek en voorlichting  weet hij hoe de hazen lopen en is hij geschoold in retoriek. Nadat hij verklaard had dat hij het niet tegen Diederik Samsom zou opnemen verklaarde hij tot drie keer toe dat hij ‘zo niet in elkaar zat’. Twee keer te veel om geloofwaardig te zijn, vond ik. Over die zin had hij vooraf goed nagedacht, want de boodschap aan Diederik was: vertrek. Toen ik vanmorgen de krant opensloeg zag ik dat de Volkskrant me al voor was geweest, al gebruikte die er veel voorzichtigere woorden voor. De PvdA moet volgend jaar DENK verslaan, ik gun ze daarom hun Aboutaleb en zeg er verder niks meer over.

De Volkskrant, die ik nog steeds het vertrek van NausicaaMarbe verwijt, had vanmorgen wel een column van Elma Draaijer waarin de schrijfster nogal relativerend was over de ophef die mevrouw Simons over zich heen kreeg. Fijntjes wees ze op wat Hirsi Ali wat dat betreft overkwam in een tijd dat internet nog niet de nationale borreltafel was. Lezen die column! 

Nog blijer werd ik van een wat ouder artikel uit trouw dat ik vandaag tegenkwam. “Meisjesbesnijdenis heeftwel degelijk met de islam te maken”, luidt de kop boven het artikel ( ). De strekking van het essay is dat genitale verminking is islamitische landen veel breder verspreid is dan tot nu toe wordt toegegeven. In het best schokkend essay wordt geconcludeerd dat het om een pre-islamitisch gebruik gaat. Dat is ook wat ik denk. In de niet zo bijster humane tribale cultuur is een vrouw die er geen pap meer van lust een geschenk aan de toekomstige schoonzoon die er waarschijnlijk ook meer voor betaalt. Zo'n vrouw kijkt niet om naar vrijers. De schrijver, Maurice Blessing, doceerde sharia aan de UvA. Mijn eerste opwelling was: goh, een UvA-docent die nog niet beneveld is door de daar aanwezige politieke correctheid. Maar toen ik het nalas zag ik pas de ‘verleden tijd’ van doceerde. In het essay krijgen een aantal blanke autochtone ontkenners behoorlijk op hun kop en mede daarom is het een belangwekkend essay. Van harte aanbevolen!

De post-WO2- ideologie is begonnen aan haar neergang

Daar heb ik maar een tussenkop voor gemaakt want die stelling verklaart veel. De ‘verrechtsing’ die in de hele Westerse wereld steeds zichtbaarder wordt, is een reactie (en correctie) op de onhoudbaarheid van het denken van na de tweede wereldoorlog. De universele mensenrechten, de Europese mensenrechten, asielrecht, humaan strafrecht, etc., kwamen voort uit dat denken. Al die rechten worden uitgebuit tot ver voorbij de grens waarvoor ze ooit bedoeld waren. Er is ook sprake van verabsolutering van het post-WO2-denken, maar eigenlijk moeten we constateren dat men er een put mee wilde dempen nadat het kalf al verdronken was. ‘Dat nooit weer’ was het thema waarop al die rechten werden geformuleerd. Sinds het ontstaan van die ideologie is de ‘zwakke mens’ volgehangen met rechten. Wie dat een precies wil nagaan moet maar een op een rijtje zetten welke rechten iemand die illegaal onze grens oversteekt en nadat hij asiel heeft aangevraagd allemaal heeft. Inmiddels wordt met allerlei kunstgrepen geprobeerd de toevloed van asielzoekers te stremmen, maar de systeemfout zit natuurlijk in het asielrecht zelf. Het is nu nog net iets te heilig om aan te pakken, maar geloof me dat zal niet zo lang meer duren.

De verrechtsing die door links zo hysterisch becommentarieerd wordt en goed is voor ziljoen Godwins, bevat een boodschap die nog onvoldoende begrepen wordt. Al die rechten gaan zo langzamerhand te ver, kunnen niet meer begrepen worden met gezond verstand en werken uit in ons nadeel. Verrechtsing is daar een correctie op en zo lang dat niet goed wordt begrepen zal die doorgroeien en zich harder uiten. De migratieproblematiek en de islamproblematiek zijn de belangrijkste triggers voor deze ontwikkeling.

Platform van islamitische organisaties produceert jij-bak als onderzoek

                                                                           

Hopelijk nemen Fokke en Sukke het me niet kwalijk dat ik hun cartoon gebruik

   

De ophef over mevrouw Simons is nog niet overgewaaid. Politiek correct Nederland maakt zich zorgen over het ‘asociale’ internet en uitingen van racisme en discriminatie daar. Racisme is een verouderd woord. Dat zouden we nog maar zeer omzichtig moeten gebruiken. Discriminatie is alom tegenwoordig en in bepaalde gevallen (als het gaat om niet-geïntegreerden) kan ik dat niet als iets verwijtbaars zien.

Internet heeft zichtbaar gemaakt wat vroeger bij borreltafels en theekransjes te horen was. Roddel heeft een aantal functies. Het bevestigt de gewenste norm, het geeft groepsbinding en oefent in de vorm van sociale controle druk uit op norm-afwijkers. De taal die in roddelcircuits gebezigd wordt is vaak net zo venijnig als op internet te zien is. Neem van mij aan dat nergens de sociale controle zo sterk is als in islamitische gemeenschappen.

Ik heb de facebookpagina waarop men mevrouw Simons op 6 december wil uitzwaaien, gesteund. Ludieke actie, al ben ik ook niet zo gecharmeerd van wat ik daar aan reacties tegenkom. Maar ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, leerde ik een van een advocaat, en een hoogleraar kan in nette bewoordingen vernietigender veroordelen dan een grofgebekte stratenmaker. Mijn steun kwam in dit geval voort uit de waarneming dat het om een georganiseerde tegenreactie ging. Meer dan veertigduizend adhesiebetuigers maakten mevrouw Simons duidelijk dat ze wat hen betreft normen overschreed en haar dat op die manier duidelijk wilden maken.

De islam in Nederland is veel beter georganiseerd om structureel de normovertredingen vanuit haar perspectief op propagandistische aan de orde te stellen. Het NOS-journaal van gisteren bevatte een onderwerp waarin ‘islamofobie’ aan de orde werd gesteld. Aan de hand van een onderzoek van SPIOR (StichtingPlatform Islamitische Organisaties Rijnmond) werd kenbaar gemaakt dat discriminatie en islamofobie in met name Rotterdam toeneemt.

Over die presentatie is duidelijk goed nagedacht. Burgemeester Aboutaleb werd bereid gevonden om

‘spin’ te geven aan de boodschap. Dat levert altijd meer journalistieke belangstelling op dan wanneer er geen bekende persoon aanwezig is. Aboutaleb liet zich daarvoor gebruiken en dat hij belijdend moslim is maakte het extra pikant. De presentatie namens SPIOR werd verzorgd door een keurig geklede heer en een autochtone bekeerlinge met een zwarte hijab (een hijab gaat net een stapje verder dan een hoofddoekje en bedekt ook de hals volledig). De boodschap was duidelijk. Ook autochtone Nederlanders kunnen moslim zijn en dit is een autochtone moslima die de conclusies van het onderzoek ondersteunt. Voor de NOS was er een interview beschikbaar waarin een moeder mocht vertellen dat zij en haar dochter in de tram door voetbalsupporters waren aangevallen en van hun hoofdoek beroofd. Mag niet natuurlijk, maar het betrof een incident dat niet representatief is voor de situatie als geheel. Bekend is dat hoofddoekdraagsters te maken krijgen met afkeurende blikken en het op de arbeidsmarkt moeilijk hebben. Daar heb ik hetniet echt moeilijk mee. Zo maken veel mensen duidelijk dat het buiten hun normen valt. En precies daar verzet de islam zich tegen. “Wen er maar aan”, zeggen de gewiekste jongens van DENK.

Ik zie het onderzoek als een jij-bak (kijk eens wat jullie zelf doen). Jijbakken is een bekende strategie van moslims. Het is een vorm van verbale jihad. In dit geval zouden we het eigenlijk moeten hebben over wat onder meer vrouwen, homo’s, joden aan bejegening door moslims ervaren. Welke universiteit gaat dat eens onderzoeken in Rotterdam, waar de aangiftebereidheid onder autochtonen lager is dan bij de tot aangifte gestimuleerde moslims en moslima’s. En, worden de Turkse scheldpartijen tegen Ebru Umar ook onderzocht!

                                                                                                                                

Discrimineren moet!

                                                                      

Nu niet meteen de haren ten berge laten rijzen, maar eerst uitlezen. Wat mij betreft zou discriminatie verplicht gesteld moeten worden. Onze regering is er eigenlijk al eerder mee begonnen. Wie een beroep op de bijstand doet, krijgt korting als de aanvrager zich niet in de Nederlandse taal verstaanbaar kan maken. Dat is het soort discriminatie dat ik voorsta.

Mijn omgeving kan bevestigen dat als het om mensen gaat, ik volstrekt kleurenblind ben. Sterker nog, ik zou er geen bezwaar tegen hebben als Nederlanders wat verkleuren, want die witheid is soms niet aan te zien. Gelukkig werken Surinamers en Antillianen daar wel aan mee. Ze gaan vaak ‘gemengde’ huwelijken aan en een beter bewijs van integratie is er eigenlijk niet. Dat geldt niet voor Turken of Marokkanen. Die lijken een ‘gemengd’ huwelijk als verraad aan hun stamboom te beschouwen. Nee, ik heb niets tegen kleur, maar wel alles tegen een gebrek aan integratie. Het blijven leven zoals je in je thuisland leefde, stuit mij tegen de borst. Die mensen mogen van mij zwaar gediscrimineerd worden. Het lijkt me het enige gepaste antwoord op mensen die wel de vruchten van de Europese cultuur omarmen als het om een uitkering of de Rechten van de Mens gaat, maar die cultuur verder afwijzen. Om dus heel precies te zijn: ik ben voor discriminatie van mensen die onze cultuur om wat voor reden dan ook afwijzen. Met Aboutaleb zeg ik dan: rot op!

Partij DENK is volgens hun manifest tegen integratie en dat beschouw ik als verdacht. Ze verdedigen het recht van mensen om in hun eigen cultuur te blijven leven. Daar kan ik veel tegen in brengen. Richard Sennet, een Amerikaanse socioloog, laat in zijn boek ‘Respect’ zien dat vasthouden aan je eigen cultuur en het afwijzen van de cultuur van het land van aankomst tot verpaupering leidt. Het Sociaal Cultureel Planbureau publiceerde in 2015 een studie waaruit bleek dat geïntegreerden gelukkiger en gezonder zijn. Maar ik zie het ook in mijn eigen omgeving. Degenen die de stap naar integratie hebben genomen, zien die stap ook beloond in een beter leven.

Bij DENK blijven ze dat ondanks deze bevindingen afwijzen en dat kan niet anders dan gerelateerd zijn aan hun etnische en islamitische agenda. Geïntegreerde mensen verliezen hun nut voor het land van oorsprong en voor de islam. Het is daarom meer dan betreurlijk dat vandaag in de Volkskrant Halleh Ghorashi aan het woord wordt gelaten. De nationale theedrinkadviseuse en hoogleraar ‘diversiteit en integratie’ bij de UvA steunt DENK en de nieuwe aanwinst van die partij in de persoon van Sylvana Simons. Ook Halleh Ghorashi doet net alsof alleen autochtone Nederlanders in hokjes denken en alsof dat verschijnsel onder de diverse etnische groeperingen niet voorkomt. Van haar opvattingen heeft ze een goed lopend bedrijf gemaakt dat vooral overheidsdienaren injecteert met de gedachte dat immigratie een verrijking oplevert. Romantiek als bussinessmodel. De islam spint er garen bij.

Ook de op een na hoogste baas van de Europese Commissie, onze eigen onvolprezen Frans Timmermans,  viel de stap van Sylvana Simons bij en prees die als een stap tegen discriminatie en racisme. Die is dus ook bij Halleh Ghorashi op cursus geweest, net als heel veel andere politici, bestuurders en politiebazen. Oh, en wat u nog even moet weten van Halleh Ghorashi: ze was een van de eersten die Hirsi Ali een mes in de rug stak. De islam kritiseren doe je niet, al gebruikte ze daar een ander smoesje voor.

Discrimineren moet als het om bewijsbare onzin gaat die geen andere bedoeling heeft dan mensen in hun etniciteit en religie op te sluiten.

nb Halleh Ghorashi werd in de Vokskrant van vandaag geïnterviewd en dat leverde de kop op: Nederlanders kunnen niet langer ontkennen racistisch te zijn