Voetballer Özil in de valkuil van bi-nationaliteit

sport of politiek?

De affaire Özil begon toen hij een bezoek bracht aan Erdogan en hem een shirt gaf met een tekst waarin hij zijn respect voor Erdogan betuigde. Later zei hij daarover dat hij de president van het land van zijn ouders wilde eren en dat het hem niet  uitmaakte wie op dat moment president was. Achter zo’n verklaring proef je de pr-consultant die overal een draai aan kan geven.

Waarom Özil daar was weten we niet precies. Daar is geen informatie over te vinden. Dat hij op eigen initiatief bij Erdogan op bezoek is gegaan, lijkt niet voor de hand te liggen. Aannemelijker is dat hij is uitgenodigd en niet kon of wilde weigeren om op die uitnodiging in te gaan. Wilde Erdogan alvast een voorschot nemen op een mogelijke eindoverwinning van Duitsland die tot stand zou zijn gekomen met ‘Turkse’ hulp? We weten het niet, maar onwaarschijnlijk is het niet,

Het bezoek van Özil aan Erdogan viel in Duitsland slecht. Juist in een tijd dat de relatie tussen Turkije en Duitsland gespannen is en dat dit mede te wijten is aan het optreden van Erdogan, rees in Duitsland de vraag: “waar staat die Özil eigenlijk?”. Een terechte vraag. Özil beroept zich op het feit dat hij een vaderland en een moederland heeft. Een standpunt dat tegenwoordig door heel veel migranten wordt verkondigd. In feite zeggen ze daarmee dat ze geen keuze maken en bi-nationaal zijn.

Het zat Die Mannschaft op het WK niet mee en Özil was ook nog een hopeloos uit vorm. De Duitse voetbalbond had zich buiten de discussie over de affaire met Erdogan gehouden en stelde Özil gewoon op. Volgens insiders speelde de affaire echter ook een rol binnen de Duitse selectie en de organisatie daarom heen. Het zou de sfeer verslechterd hebben. Dat geeft brandstof aan al degenen die van mening zijn dat Özil buiten de selectie had moeten worden gelaten en dat de slechte prestatie op het WK te danken is aan de affaire.

Nu Özil zich in niet mis te verstane woorden heeft teruggetrokken uit de selectie, is het Erdogan die nog eens olie op het vuur gooit. Volgens Erdogan heeft Özil daarmee een patriottische daad gesteld die niet genoeg kan worden geprezen. In feite zegt Erdogan: ‘Özil is er echt een van ons, dat heeft hij bewezen. Özil lijkt echter het meest op een kind waarover de gescheiden ouders strijden. Hij is een slachtoffer van de nog steeds toegestane bi-nationaliteit en dat is waar deze affaire eigenlijk over gaat.

De bi-nationaliteit is niet het echte probleem. Het probleem in dit geval wordt veroorzaakt door de standpunten van Turkije (en Marokko). Eens een Turk, altijd een Turk is het standpunt van Erdogan. Je kunt bij wijze van spreken je Turkse paspoort opgeven, maar dan blijf je nog altijd een Turk. Alsof de etniciteit genetisch is en nooit meer tot in het zoveelste geslacht kan worden verwijderd. Erdogan verzet zich ook tegen integratie en beveelt aan dat Turkse kinderen in andere landen tot hun vierde jaar uitsluitend de Turkse taal om zich heen horen. Turkije roept ook Turkse jongeren die in andere landen verblijven op om hun Turkse dienstplicht te vervullen.

Özil wordt gemangeld tussen twee nationaliteiten en kiest na de affaire voor zijn Turkse kant door iedereen en zijn moeder van racisme, gebrek aan respect en gebrek aan steun te beschuldigen. Daarmee maakt hij het alleen nog maar erger en Erdogan is er als de kippen bij om te vertellen dat hij een geweldige patriot is. In de afscheidsbrief van Özil is zijn omgeving te horen. Duitse Turken zien  hem als de toetssteen van hoe Turken in Duitsland worden behandeld. Nog meer olie op het vuur.

Het gemak waarmee Europese landen zich hebben neergelegd bij de weigering van Turkije en Marokko om hun elders verblijvende onderdanen te bevrijden van hun nationaliteit, wreekt zich hier. De Nederlandse regering heeft aangekondigd dat ze in de toekomst geen bi-nationaliteit meer wil accepteren. Iedereen moet kiezen waar hij bij wil horen, Dat werd de hoogste tijd. Een autochtone Nederlander kan wettelijk niet tegelijk twee paspoorten hebben. Wie kiest voor een paspoort van een ander land, verliest automatisch zijn Nederlanderschap. Dat zou internationaal de standaard moeten zijn. In het integratiebeleid is die keuze ook van belang.

Özil is een slachtoffer, maar ook iemand die van twee walletjes wil eten en boos wordt als dat niet wordt geaccepteerd. Met zijn beschuldiging van racisme heeft hij zich om in voetbaltermen te spreken volkomen buiten spel gezet. Het doelpunt dat hij had willen maken met zijn beschuldigingen wordt breed afgekeurd, maar niet door de Turken in Duitsland. Die vinden de 'Scheissrechter' partijdig.

Verwant blog: de migratieval voor Nederturken

Juist Nederland zou de Koerden moeten steunen

                                                                   

Koerden maken zich op voor het referendum

Na de val van het Ottomaanse rijk na de eerste wereldoorlog trokken de nieuwe bestuurders, Engeland en Frankrijk, wat lijntjes om het enorme gebied onder te verdelen. Die verdeling vormt nog steeds de kaart van het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Internationale belangen, ook Rusland was betrokken bij de ontmanteling van heet Ottomaanse rijk, waren van grote invloed bij het trekken van die lijntjes. De regio waar de krijgshaftige Koerden leefden werd geen nieuwe staat. De regio werd opgeknipt en verdeeld tussen Turkije, Irak en Iran. De reden daarvoor zou de angst voor een machtig Koerdistan zijn geweest.

Het trekken van die lijntjes in 1916 is ook het begin geweest van de vrijheidsstrijd van de Koerden. Anders dan de Turkse Koerden kregen de Iraakse Koerden internationale steun toen Saddam Hoessein het met gifgas al te bont maakte om de Iraakse Koerden onder de duim te houden. De Amerikanen stelden een no-fly-zone in boven Noord-Irak en openden daarmee de mogelijkheid voor de Koerden om zichzelf te organiseren.

De Iraakse Koerden kregen na de tweede Golfoorlog een ruime bevoegdheid om zichzelf te besturen, de relatie met de Iraakse overheid bleef echter gespannen. In die situatie wil de Koerdische regering Barzani de banden met Irak volledig doorsnijden en een eigen onafhankelijke staat vormen. Een referendum moet daartoe de weg openen.

Nederland vocht een tachtigjarige oorlog uit om zich te bevrijden van de Spaanse overheersing en het Heilige Roomsche Rijk. Het verklaarde zich in 1581 middels het Plakkaat van Verlatinghe onafhankelijk. Het zou nog even duren voor het echt zover was. Half Europa bemoeide zich ermee. Het zou nog tot de Vrede van Münster (1648) duren tot Nederland erkend werd als zelfstandige staat. Die geschiedenis zou in Nederland sympathie moeten wekken voor de vrijheidsstrijd van de Koerden. Nederland zou zich internationaal moeten inspannen om het recht op onafhankelijkheid van de Koerden te bepleiten.

Wie de kranten van de laatste dagen over het Koerdische referendum (gepland op 25 september 2017) leest, krijgt niet de indruk dat in Nederland de eigen heroïsche vrijheidsstrijd herinnerd wordt. Nederland lijkt zich aan te sluiten bij het internationale geopolitieke opvatting dat de tijd nog niet rijp is voor een onafhankelijk Koerdistan. Een te betreuren houding van een land dat zelf ook niet wachtte op internationale instemming om zichzelf onafhankelijk te verklaren.

Internationaal worden spanningen gevreesd omdat Turkije en Irak hebben laten weten zich te zullen verzetten  tegen een onafhankelijk Koerdistan. Dat is te begrijpen. Als er een onafhankelijk Koerdistan tot stand komt zullen de Turkse Koerden die gelegenheid aangrijpen om zich daarbij aan te sluiten. Hetzelfde geldt voor Iran. 

De geboorte van een onafhankelijk Nederland zou een geschiedenisles moeten zijn. Een volk dat de eigen onafhankelijkheid nastreeft, is uiteindelijk niet tegen te houden. De onderdrukking van dat vrijheidsstreven brengt alleen maar grote kosten met zich mee. De Irakese Koerden betaalden die onder het regiem van Saddam Hoessein. De Turkse Koerden lijden nog steeds onder de onderdrukking door het Turkse regime.

De onafhankelijkheid van de Koerden is uiteindelijk niet tegen te houden. De wereld kan er voor kiezen om die te ontmoedigen, er wordt dan echter gekozen voor een situatie waarin slachtoffers blijven vallen en wrede onderdrukking aanhoudt. Het is daarom beter te kiezen voor wat uiteindelijk toch onvermijdelijk is. In de internationale gemeenschap zou de rol van Nederland kunnen bestaan uit een pleidooi voor een Groot-Koerdistan. Een pleidooi waartoe haar eigen geschiedenis verplicht.

De band tussen Turkije en Saoedi-Arabië wordt nog te weinig onderkend.

                                                                     

De twee gezichten van Erdogan

         

Vorige week gaf het Amerikaanse Congres documenten vrij waaruit bleek dat de Saoedische overheid op zijn minst informeel was betrokken bij het faciliteren van de vliegtuigkapers die het drama van ‘nine-eleven’ veroorzaakten. Er was weinig ophef over dat onderwerp in de media. Het wahabitische Saoedi-Arabië kan als regel op een respectvolle bejegening van de media rekenen.  Het verbaast me ook iedere keer weer hoe dat land Amerika voor zijn karretje weet te spannen en de kooltjes uit het vuur laat halen. De Saoedische strijd tegen het ketterse Iran en de ketterse sjiieten elders ontwrichten het Midden-Oosten al voor langere tijd. De Saoedische steun aan het agressieve salafisme zorgt overal in de wereld voor onrust. Saoedi-Arabië lijkt een nieuwe partner te hebben gevonden in het Turkije van Erdogan.

De ontwikkelingen in Turkije kunnen worden begrepen vanuit de missie van Erdogan om het land in soennitische zin islamitischer te maken. Alles wat hem daarbij in de weg staat moet worden uitgeschakeld. De na de coupe in gang gezette zuiveringen richten zich met name op de aanhangers van de Gülen-beweging die een gematigde en piëtistische islam voorstaat.

In de koran is terug te vinden dat ‘wanorde’ als de grootste vijand van de islam wordt gezien. Met ‘wanorde’ wordt iedere uiting bedoeld die niet in de lijn is met de officiële versie van de islam en met het regime dat daar uitvoering aan geeft. Saoedi-Arabië is een goed voorbeeld van de wijze waarop ‘wanorde’ wordt bestreden. Volgens de officiële islamitische leer dienen mensen die schuldig zijn aan het veroorzaken van wanorde gedood te worden. Dat is ook precies waar Erdogan nu naar lijkt te streven met zijn voornemen om de islamitische doodstraf weer in te voeren.

Er is meer dat wijst op nauwere samenwerking met Saoedi-Arabië. Naast de interne zuiveringen lijkt ook het buitenlandbeleid van Turkije steeds meer op dat van Saoedi-Arabië. Dezelfde vijanden, alles wat niet soennitisch is, en dezelfde vrienden. Turkije heeft een dubbelzinnige rol in de omgang met IS en heeft lang de grenzen aan beide zijden opengelaten om mensen die Syrië ontvluchtten een onbelemmerde toegang tot Europa te verschaffen.

De nauwere band tussen beide landen heeft niet alleen geopolitieke redenen. Ook de verspreiding van de salafistische islam lijkt een rol te spelen. De afwijzing van de piëtistische en puriteinse islam van de Gülenbeweging staat een andere vorm van islamisering van Turkije voor dan het meer politiek georiënteerde en intolerante salafisme. Erdogan lijkt voor deze stroming te hebben gekozen.

De psychologische profielen die van Erdogan op de sociale media te vinden zijn, sturen ons in een verkeerde richting. Het optreden van Erdogan dient mede geïnterpreteerd te worden vanuit zijn sociaal culturele omgeving die een sterk tribale inslag heeft. In de tribale cultuur is wie niet voor je is, je vijand. In dit verband kan Erdogan het best gezien worden als de stamleider van de Turken die een politieke islam voorstaan en weinig bezwaren hebben tegen de invoering van de sharia.

Verwacht mag worden dat de laatste restanten van het seculiere Turkije van Atatürk zullen verdwijnen en dat iedereen die niet tot de ‘stam’ van Erdogan behoort (zoals de Koerden en Alewieten al overkwam) gedegradeerd zal worden tot tweederangsburger die het verdient gediscrimineerd te worden. De echo daarvan is ook in Nederland zichtbaar geworden. Er is door Erdogan-aanhangers opgeroepen om Turken die voor Gülen zijn economisch te boycotten en sociaal te isoleren. Erdogan-Turken die hier een bestaan genieten op basis van het beleid van culturele diversiteit beroepen zich wel op rechten, maar negeren de plichten. Geen tolerantie voor ‘onder-Turken’.

Na het Marokkaanse drama lijkt zich nu ook een Turks drama te ontwikkelen. SP-kamerlid Ulenbelt heeft er duidelijk genoeg van. “Als je Erdogan top vindt, Turkije je ‘vaderland’ is, je hier rotzooi schopt, dan vertrek je of we zetten je uit”. Dat laatste is makkelijker gezegd dan gedaan, maar zijn uitspraak vormt wel een bewijs dat de stemming in Nederland aan het veranderen is. Zelfs de Volkskrant schetste vanochtend (pagina 6-7) een beeld van in Nederlands wonende Turken die na gastarbeiders eigenlijk gastprofiteurs zijn geworden omdat ze behalve met de sociale voorzieningen, helemaal niets met Nederland hebben.

De dader van Nice past in een profiel, let op ‘losers’ en ronselaars

                                                                       

Een van de meest merkwaardige ontwikkelingen in de nasleep van de aanslag in Nice is het losmaken van de dader van de islam en hem typeren als een eenzame verwarde man. Gisteren kwam ik mensen tegen wiens enige zorg het was dat de aanslag de polarisatie zou kunnen doen toenemen. Volgens hen is dat te wijten aan de onderbuikgevoelens waar een groot deel van de Nederlandse bevolking aan lijdt. Daarom moeten islam en moslims in bescherming worden genomen en het populisme worden bestreden.

Maar eerst even over de mislukte (uitgelokte?) coupe in Turkije. Die heeft de wantrouwige cynicus in mij klaar wakker gemaakt. De aanval op het parlement in Ankara lijkt me net iets te veel op de Rijksdagbrand van 1933 die Hitler en de zijnen de legitimatie verschafte om de vijanden van het regime aan te pakken en de Machtigingswet er door te drukken die een einde maakte aan de democratie.  Als ik gelijk heb zullen Erdogan en de zijnen de gelegenheid benutten om op grote schaal hetzelfde te doen. De erfenis van Atatürk zal op de vuilnishoop van de geschiedenis terechtkomen. Seculiere Turken zullen het moeilijker krijgen en gezien worden als vijanden van het regime. Aanhangers van de Gülenbeweging zullen verder worden aangepakt en het leger zal gezuiverd worden van mensen die niet achter de regering staan. Turkije ontsloeg vandaag 2745 rechters. Turkije is op weg naar een éénpartij-staat. Erdogan en aanslagplegers willen hetzelfde: overheersing door de islam.

Terug naar Nice. Deskundigen in praatprogramma’s vertellen hoe moeilijk het is om aanslagen te voorkomen. Geradicaliseerden zijn bekend en worden in de gaten gehouden. Ze zijn zichtbaar. Dat geldt niet voor de talloze jongeren waaruit ronselaars aanslagplegers rekruteren. Als een analyse wordt gemaakt van de daders van voorgaande aanslagen, ontstaat er een duidelijk profiel. Kleine criminelen die zich weinig aan de islam gelegen laten liggen, hun omgeving teleurgesteld hebben en tot de ‘losers’ kunnen worden gerekend. Voor hen hebben de ronselaars een grandioze oplossing in petto. De gramschap van Allah over hun mislukte leven kan worden opgelost door een volle aflaat in de vorm van een daad die Allah behaagt. Zoek ze in de leeftijdscategorie van 20 tot 35 jaar. Vermeng de rancune over hun mislukte leven met haat voor de bevolking van Europa en voor de Europese normen en waarden. Daar moet wraak op worden genomen.  Nice is in symbolische zin een perfect doel. Het decadente Nice aanvallen op de herdenkingsdag van de Franse revolutie past geheel in de manier waarop islamisten denken. In deze zin bekeken kan de dader ook worden gezien als een slachtoffer.

Organisaties al Al Qaeda, IS, maar ook de moslimbroederschap kunnen worden gezien als leveranciers van ronselaars. Het zijn deze activistische bewegingen die uitvoering geven aan de ideologie van de islam die op wereldoverheersing is gericht. Bij onderzoeken in Europa blijkt telkens dat zo’n zestig procent van de in Europa aanwezige moslims deze activistische bewegingen steunen. Daarom zijn de politiek correcte Nederlanders te rekenen tot de naïvisten die de ogen sluiten voor de door de meeste moslims gesteunde ambities van de islam. Door hun veroordeling (onderbuikgevoelens, xenofoob, tokkies, etc.) sinds de jaren tachtig van mensen die het uitbreidend aantal moslims niet als een zegen ziet zijn ze in feite de veroorzakers van de polarisatie.

Veel beter dan de elite voelt het ‘volk’ aan dat er een kloof groeit tussen juridische en morele opvattingen. De islam beroept zich op rechten maar verwijdert zich van morele opvattingen in Nederland. De bescherming die de islam en moslims wordt geboden, verliest aan draagkracht onder de Nederlandse bevolking. Geïntegreerde moslims radicaliseren niet en stellen de islam ook niet boven het Nederlanderschap. De integratie stokt echter en een nieuwe partij als DENK verzet zich zelfs tegen integratie. 

Er moeten drie oorlogen worden gevoerd. Een oorlog tegen de naïvisten, een oorlog tegen de activistische islamisten  en een oorlog vóór integratie.

De vrijheid van meningsuiting is een wapen tegen een teveel aan macht

                                                                         

   

Vandaag debatteert de Tweede Kamer over de situatie van Ebru Umar die zowel Nederlands als Turks onderdaan is. Een dubbel paspoort heeft voordelen, maar er zitten ook risico’s aan vast. Heel wat Nederturken (is dat eigenlijk een nieuw woord?) beseffen dat ook zij op hun woorden moeten passen en zelfs al geregistreerd kunnen staan voor belediging van het Turkse staatshoofd. Bij een bezoek aan het land van oorsprong kan hen hetzelfde overkomen als Ebru Umar overkwam.

De ontwikkelingen in Turkije vormen een bedreiging voor de vele vrijzinnige en seculiere inwoners van Turkije en voor vrijzinnige Turken in Europa. En het gaat verder dan dat. Jan Böhmermann die een satirisch gedicht over Erdogan maakte, wordt, nadat Erdogan aangifte had gedaan, door de Duitse justitie vervolgd voor smaad. Is zo’n smaadgedicht schadelijk voor het aanzien van Erdogan? Mij lijkt van niet. De man roept alleen al smaad over zich af voor de wijze waarop hij in eigen land met de persvrijheid en vijanden van zijn regime omgaat.

Hoe de Tweede Kamer met de situatie van Ebru Umar omgaat, zou de vrijheid van meningsuiting en het belang daarvan als belangrijkste onderwerp moeten hebben. Die vrijheid is de enige manier waarop macht aan banden kan worden gelegd. Vandaag zal de Tweede Kamer ook debatteren over een verwant onderwerp. Op initiatief van onder meer het CDA en D’66 stemt de Tweede Kamer vandaag over een motie om maatregelen te kunnen treffen tegen organisaties en instellingen die (islamitische) haatpredikers een podium bieden. Ook hier is de vrijheid van meningsuiting aan de orde en met name de grenzen daarvan.

Het is nog wel iets ingewikkelder. Niet alleen de vrijheid van meningsuiting, maar ook de vrijheid van godsdienst spelen een rol bij het onderwerp ‘haatpredikers’. Elders heb ik al eens betoogd dat de vrijheid van godsdienst alleen toekomt aan religies die in woord en daad de godsdienstvrede onderschrijven. Een religie die dat niet doet zou in Nederland geen faciliterende steun moeten krijgen. Als we uitgaan van de rol van de vrijheid van meningsuiting bij de bestrijding van ongewenste macht, biedt dat een aanknopingspunt voor het weren van haatpredikers. Ze worden in eigen kring nauwelijks bestreden en wie buiten die kring zich actief weert tegen haatpredikers krijgt niet alleen islamisten tegen zich, maar ook politiek correct Nederland.

In de NRC van 17 mei zijn het twee hoogleraren die het opnemen voor de vrijheid van meningsuiting van haatpredikers. Jan Brouwer (RUG) en Jon Schilder (VU) maken zich in een opinie-artikel sterk voor de vrijheid van meningsuiting van dat soort lieden. Hun stelling is dat er alleen ingegrepen dient te worden als ze opvattingen verkondigen die strafbaar zijn. Een nogal zwak argument want de vrijheid van godsdienst biedt nog wel wat meer ruimte dan de vrijheid van meningsuiting. Daar komt bij dat haatpredikers bij hun optreden in Nederland zich rekenschap geven van wat hier wel en niet kan. Ze worden echter uitgenodigd vanwege hun reputatie. Buiten Nederland gaan ze een stuk verder wanneer het gaat om antisemitisme, homohaat en de afwijzing van Europese normen en waarden. Hun reputatie is onder moslims bekend via de schotel en YouTube. Bij het debat in de Tweede Kamer zou dan ook rekening moeten worden gehouden met wat haatpredikers buiten Nederland verkondigen. Haatpredikers doen niet aan bestrijding van ongewenste macht, ze zoeken macht voor opvattingen die volkomen strijdig zijn met onze normen en waarden. Ze keren zich bijvoorbeeld tegen de vrijheid van meningsuiting.

Homo's beschermen en de vrijheid van meningsuiting van haatimams beschermen gaat niet samen betoogden eerder opiniemakers in de NRC.

Turkije-kenner erkent zijn vergissing

                                                                            

De Volkskrant biedt vandaag weer een groot aantal onderwerpen die tot overpeinzingen leiden. De ombudsvrouw wil van het woord ‘allochtoon’ af, terwijl ik het graag zou willen handhaven als aanduiding voor iemand die niet geïntegreerd is. In Magazine een nieuwe columniste die Hayat heet, maar waarvan we de achternaam niet mogen weten. Ze voelde zich vies nadat ze op het advocatenkantoor waar ze werkte als ‘pitchfactor’ werd ingezet, maar dat is ze in Magazine natuurlijk ook. Ze mag daar schrijven omdat dat past in het beleid van de Volkskrant om de multiculturele samenleving zichtbaar te maken. Jonathan van het Reve maakt in de bijlage Vonk furore met zijn onttakeling van het begrip ‘islamofobie’. Je kunt iemand die kritiek heeft op de islam nu eenmaal geen ziekte aansmeren. Toch is dat het beleid van de islamisten en het OIC (Organization Islamic Conference). Jonathan had wat mij betreft wel dieper mogen graven om dat propagandistische beleid aan de kaak te stellen. Er zijn nog heel wat andere islam-gerelateerde onderwerpen te vinden in de Volkskrant van vandaag. Een religie die dagelijks meervoudig het nieuws haalt, terwijl de katholieke kerk het vandaag in de Volkskrant met een artikel moet doen en dat gebeurt niet dagelijks. Islam is een wereldwijde ‘pain in the ass’ en onze media lijken er voor terug te schrikken om dat als zodanig te benoemen.

Turkijekenner Erik-Jan Züricher mag vandaag in de Volkskrant vertellen waarom hij zijn Turkse onderscheiding inleverde en waarom hij zich jarenlang vergist heeft in de ontwikkeling van Turkije. “Europa moet vooral kappen met Turkije”, luidt de kop boven het artikel. De strekking is dat de zwakte van Europa dwingt tot een akkoord met het onbetrouwbare en steeds islamitischer wordend Turkije over de vluchtelingenproblematiek. Ik wil het graag met hem eens zijn, maar een Europa dat in staat is dit probleem effectief te regelen is nog lang niet in zicht. Het heeft nauwelijks een andere keuze dan zich te laten chanteren door Turkije dat naar believen die vluchtelingenstroom kan openzetten of afknijpen. In de analyses over Erdogans Turkije blijft Saoedi-Arabië nog te veel uit het zicht. Toch is het overduidelijk dat Turkije een steeds duidelijker rol op zich neemt in de soennitische alliantie dat door Saoedi-Arabië wordt aangevoerd.

Erik-Jan Zürichiger, ooit een fervent bepleiter van het opnemen van Turkije in de Europese Unie, erkent dat hij zich volledig heeft vergist. Ik spreek de hoop uit dat hij de eerste is van een lange reeks van bekentenissen van mensen die erkennen dat ze zich in de ambities van de islam hebben vergist. Daaronder mogen van mij heel wat moslims zijn die erkennen dat ze zich te lang hebben laten leiden door de slinkse propagandistische activiteiten van de islamisten die hier zo uitvoerig beschreven zijn. 

Turkse accountantstudent op tweesprong

Vrij Nederland van 12 mei 2016 bevat in de column 'In Den Haag' een gesprek tussen de columnist Aukje Schrijver en een Turkse accountant in spé, wiens naam niet vermeld wordt. Hij loopt stage bij een gerenommeerd kantoor en had ook nog twee andere aanbiedingen. 

Columnist Aukje vraagt hem hoe hij denkt over de vrijheid van meningsuiting en of hij zich thuis voelt in Nederland. En dan begint het bekende geklaag. Het thuisvoelen wordt je niet gemakkelijk gemaakt. Telkens vragen ze hem weer waar hij vandaan komt, terwijl hij toch gewoon in Den Haag is geboren. Soms, in de trein of metro bijvoorbeeld, wordt hij aangekeken als een potentiële terrorist.

Hij weet niet of hij over tien jaar ook nog in Nederland woont. "Als het zo doorgaat met het in een kwaad daglicht stellen van de hele moslimgemeenschap is hij geneigd om weg te gaan.

Over Turkije en Erdogan is hij meer dan tevreden. Erdogan is een wereldleider die vergeleken kan worden met Obama of Poetin. Ebru Umar was terecht opgepakt, want in Nederland mag je ook niet 'Fuck de Koning' zeggen. Hij denkt dat de Westerse wereld geschokt is door de macht en ontwikkeling van Turkije. Een stevige leider is nodig, kijk maar hoe het Libië verging toen Kadhafi verdwenen was. Chaos! Dan maar liever geen democratie en vrijheid van meningsuiting, dat zijn niet altijd de beste oplossingen voor een land. Turkije hoeft niet bij Europa, het is zelf al machtig genoeg, maar het zou wel meteen het machtigste land van Europa worden. Als hij als Europeaan redeneert, is hij er echter niet voor. De normen en waarden zijn te verschillend, dat gaat niet samen.

In den Haag geboren, maar beslist geen Hagenaar, dacht ik na het lezen. Hij heeft een prima opleiding en goede vooruitzichten als accountant. Maar het zal aan hem gaan knagen. Hij kiest niet wie hij zijn wil, maar overduidelijk is dat zijn identiteit wordt bepaald door het moslim en Turks zijn. Daar ligt zijn loyaliteit. Over vijf jaar zal hij zich ongelukkig voelen in de Nederlandse accountantsomgeving met zijn andere normen en waarden.

Misschien vertrekt hij uiteindelijk naar Turkije. De kans dat hij zich daar thuis voelt, hij spreekt de taal, acht ik eveneens gering. Daar zal hij misschien beseffen dat er meer Nederlandse cultuur onder zijn huid is gekropen dan hij beseft.

Integreren betekent dat je een keuze maakt. Het is een lastige keuze want zijn omgeving zal van hem blijven verlangen dat hij trouw aan Turkije blijft. Zolang migrantengemeenschappen hun oorspronkelijke identiteit blijven koesteren, zullen ze jongeren blijven voortbrengen als deze accountant in spé. Transgrenzers die verdoold raken.