De Nederlandse politie ‘deugt heel erg niet’, als je etnocentrisch interpreteert

                                                                                                 

Schuldig aan etnocentrisch interpreteren

De politie deugt niet. Dat vindt vandaag mevrouw Harriet Duurvoort in haar wekelijkse column in de Volkskrant. Haar meningen blinken uit in voorspelbaarheid. Vorige week nam ze het op voor mevrouw Simons. Haar visies blinken uit in etnocentrisch denken en zijn voorspelbaar.

Van de Volkskrant snap ik soms weinig. Dat tweederde van deNederlandse bevolking geen probleem ziet in etnisch profileren heb ik vandaag in de krant niet kunnen vinden. Dat het vandaag 6 juni is en dus een herdenkingsdatum van D-day, een toch niet onbelangrijk feit in de Europese geschiedenis, zit verstopt in een bijdrage op afdeling  Opinie & Debat. Wel tig (9!) pagina’s om het verscheiden van Muhammad Ali te memoreren. De voorpagina opent er mee en ook Grunberg is in zijn ‘voetnoot’ van mening dat hij er niet omheen kan. Wat zegt dat over een krant. Dat die gemaakt wordt door plus-veertigers voor plus-vijftigers?

Vandaag begint ook de Ramadan, de plicht voor moslims om de zelfbeheersing te trainen en gedachten en daden aan de armen te wijden. Op een eerder dagblog over ramadan heb ik inmiddels een mooi vervolg. Ik ontmoette een moslimstelletje dat met dedain over de ramadantraditie sprak. Ze vonden beiden dat de traditionele manier van ramadan vieren niet te combineren valt met het werk in Nederland. Na drie dagen voel je je gammel en dan moet je er nog zevenentwintig. Het is een uitputtingsslag. Ze hadden er wat op gevonden. Ze leven de dertig ramadandagen zuinig en sober. Het geld wat ze zo over houden, schenken ze aan een arm gezin. Petje af!, want ze moeten het ook nog opnemen tegen de sociale dwang in hun omgeving.

 Maar dan die mevrouw Harriet Duurvoort. Eigenlijk een nogal idiote column. Ze begint met de constatering dat het een mazzeltje is om vrouw te zijn want dan heb je eigenlijk geen last van ‘etnisch profileren’. Eigenlijk heeft ze het dus over ‘half etnisch profileren’. Daar kan wiskundig nog het nodige van worden afgetrokken. Het betreft met name jonge mannen. Dus neem ik de vrijheid om de volgende stap te nemen en te spreken over ‘kwart etnisch profileren’. Als ik dan nog een dure auto in het geding breng, blijft er ook van dat kwart nog nauwelijks iets over. Maar de politie heeft nog een lange weg te gaan, constateert Duurvoort.

Duurvoort bracht mij op de gedachte van een ander fenomeen: ‘etnocentrisch interpreteren’. Dat schoot me te binnen toen ik pas iemand sprak die in dat ‘kwart-profiel’ valt. “Als ik mijn kameraden moet geloven, moet Nederland een minstens een miljoen agenten tellen”, was zijn verhaal. “Ongelooflijk zo vaak als ze zijn aangehouden”. Eigenlijk is dat geen ‘etnisch interpreteren’, maar ‘etnocentrisch aandikken’.

Politie-agenten zijn mensen. Maar ongeveer eenderde van de Nederlandse bevolking, en Duurvoort hoort daarbij,  vindt dat ze bovenmenselijk dienen te zijn. Wat ik mis zijn de verhalen over de vaak bovenmenselijk moeilijke taak van onze dienders. Als er één groep met hun poten in de modder van de multiculturele samenleving staan, zijn zij het wel. Ze worden nogal eens gepest, gesard en uitgedaagd door lichtgetintiërs. Daarbij tonen ze de nodige zelfbeheersing alsof ze al jaren ramandan-training achter de rug hebben. Maar het lijkt een taboe om het over zulke dingen te hebben te hebben. In de etnocentrische interpretatie zijn het racistische hufters. Daar mogen we het dan weer wel over hebben.

Politie-agenten zijn mensen met een hondsmoeilijke taak. Als we niet accepteren dat ook daar af en toe fouten worden gemaakt, stellen we aan hen eisen die zo goed als niemand aan zichzelf zou stellen. Op mevrouw Duurvoort plus éénderde van de Nederlandsebevolking na dan.

De media in Nederland zijn slecht voor mijn gezondheid

                                                                   

Soms kan ik het niet laten. Als via mijn venster op de wereld, ons televisie-apparaat, er weer eens dingen te zien en te horen vallen die me niet bevallen, heb ik de neiging om luid en bozig commentaar te geven. Gisteravond was het weer eens zover. Kijkend naar het programma ‘Kansen pakken, kansenkrijgen’, zat ik aanvankelijk te genieten van het succes van een aantal Nederlanders met een niet-westerse achtergrond. Dankzij de keuzen van hun ouders en hun eigen doorzettingsvermogen waren ze er in geslaagd om hun droom via een goede opleiding en prima baan te realiseren. Ze vormen het bewijs dat het kan en het tegenbewijs dat hen door racisme en discriminatie het succes onthouden wordt. Ik begon pas te fulmineren toen een van hen een leraar Maatschappijleer op een licht gemengde school in zijn klas werd gefilmd. Wat hij zijn klas stond te vertellen was regelrechte indoctrinatie en ik ergerde me nog het meest aan leerlingen die zijn betoog kritiekloos beaamden. (Later leerde ik dat betrokkene Lofti Abdel Hamid heet en regelmatig in de Vokskrant publiceert)

Vanmorgen was het weer raak. In de Volkskrant neemt columniste Harriëtte Duurvoort het op voor haar ‘sister’ Sylvana Simons. ‘Sylvana is integer’ luidt de kop en “Ik zou het toejuichen als Denk de moed had zich op de échte verbinding te richten waar Sylvia het over heeft.”, staat er verderop in haar tekst. Sylvia wordt geportretteerd als een parel tussen de zwijnen, want Duurvoort moet niet veel van Denk hebben. Duurvoort vraagt zich niet af wat Sylvia deed besluiten om in de Denk-trein te stappen. Integendeel, ze schrijft: “Het zou prachtig zijn als Sylvana de wind eronder zou hebben bij Denk”. Een kansloze gedachte natuurlijk. Al bij haar eerste optreden bleek mevrouw Simons het ‘Denk-jargon’ al snel onder de knie te hebben gekregen en had ze even geen mening over de Turkse genocide op Armeniërs. Simons is weliswaar verbaal begaafd, maar laat het intellectueel volstrekt afweten door haar onvermogen kwesties van meerdere kanten te bekijken. Ze kent maar één kant van het verhaal en wil de mensen die op dezelfde manier in het leven staan een stem geven omdat ze niet zouden worden gehoord.

Tja, de mensen die sinds de jaren tachtig van zich lieten horen werden weggezet als racistisch, xenofoob en islamofoob. Denk en mevrouw Simons draaien dat deuntje nog steeds af. Het is allemaal de schuld van de Nederlanders.

DENK vertegenwoordigt vooral mensen die mentaal nog in hunthuisland leven. Die hun schotel als navelstreng gebruiken, die alleen (slecht) Nederlands spreken als het niet anders kan en die de toekomst van hun kinderen in de weg staan omdat ze het aanleren van de Nederlandse taal over laten aan het onderwijs en hun kinderen daarnaast voorzien van negatieve gevoelens over het land waar ze wonen.

Het kan anders. Het programma ‘Kansen pakken, kansen krijgen’ liet dat zien. Ik raakte bijna ontroerd van de ouders die wel inzagen hoe ze hun kinderen verder konden helpen en daar hun levensdoel van maakten.

Laten Denk en mevrouw Simons die verhalen nu eens gebruiken om hun allochtone achterban de goede kant uit te sturen. Dat zal niet gebeuren. Denk is tegen integratie en heeft een islam-agenda. Benieuwd hoe mevrouw Simons zich daar in de toekomst zal uit weten te praten. Integer?, kom mevrouw Duurvoort, u zou beter moeten weten.