Ex-moslims met een bullshit detector

                                                                         

In de Volkskrant van vandaag (7 december 2016) mag Alexander Pechtold zich in hoger beroep beklagen over een tegen hem gerichte, maar niet echt gemeende, doodsbedreiging op internet. Er zijn grenzen en deze is ook de mijne. Op mijn lijstje van walgelijke politici staat Pechtold echter helemaal bovenaan. Hij is één van de hogepriesters van politiek correct Nederland die vanuit hun ivoren toren neerkijken op  het volk dat onfatsoenlijk genoeg is om op de PVV te stemmen. Dat mag van hem eigenlijk niet. En ‘niet mogen’ is het bruggetje naar het onderwerp van vandaag.

Binnen de islam mag je niet afvallig worden. En in Nederland, het land van de religieuze vrijheid, vindt een grote meerderheid van de hier levende moslims dat uit de islam stappen niet mag. In de Volkskrant van vandaag komen twee ex-moslims aan het woord die de islam achter zich hebben gelaten en daar een prijs voor betalen. Anbar (een schuilnaam) draagt uit veiligheidsoverwegingen nog wel een hoofddoek. Ze voelt zich in de Nederlandse samenleving niet beschermd. Ze houdt rekening met fysiek geweld als haar afvalligheid in bredere kringen bekend wordt. “Geloofsafval wordt niet geaccepteerd. Ik ben bang dat ik ook weinig bescherming van de politiek zal krijgen. Zo’n aanval zal worden gezien als een incident. Er zal begrip zijn voor de culturele context. Hoogstens rolt er een taakstrafje uit.”

Zo ziet Nederland eruit voor een ex-moslima die, zoals haar wordt voorgehouden ‘tegen God’s wil ingaat’. Ayman Ghoujal, de tweede geïnterviewde, is een Syrische vluchteling die zich geschokt voelt over hoe orthodoxe moslims in Nederland met hun intolerantie de baas kunnen spelen als ze daar de gelegenheid toe krijgen. Hij verwijst naar zijn ervaringen in twee asielcentra waar atheïsten en homo’s het zwaar hebben. “Ik had niet kunnen bevroeden dat ze zelfs in een vrij land als Nederland zoveel macht zouden hebben”. Hij is nog niet fysiek bedreigd, maar wel vaak verbaal aangevallen: ‘dat ik dood moet, omdat ik een afvallige ben’. Als vrijdenker weet hij dat hij ook in Nederland achterom moet blijven kijken.

Het staat niet op zich. De Volkskrant berichtte al eerder over het toenemend geweld in islamitische landen tegen ongelovigen. Het Humanistisch Verbond is een campagne gestart tegen de oproep in Pakistan en Bangladesh om atheïsten op te sporen en te doden en wil dat er ook in eigen land meer aandacht wordt besteed aan de positie van ‘ongelovigen’. Het Humanistisch Verbond lijkt wat dit onderwerp betreft heel wat actiever te zijn dan de christelijke kerken die maar blijven oproepen om vluchtelingen welkom te heten en nauwelijks aandacht besteden aan de benarde positie van christenen in islamitische landen en de benarde positie van christelijke vluchtelingen in Nederlandse asielcentra.

Het wordt voor mij en velen anderen steeds onbegrijpelijker dat de intolerante islam die uit is op de vernietiging van andere religies (vele koranverzen als bewijs!) onbeperkt mag genieten van de privileges die de vrijheid van godsdienst met zich meebrengt. De islam misbruikt ze en houdt ons ter misleiding verzoenende teksten voor. De ex-moslima Anbar spuugt daarop. “Islam kent geen dwang, wordt vaak gezegd. Maar dat klopt niet. Daar hebben we het vaak over. Als je uitgaat van vrije keuzes, kunnen daar geen consequenties aan worden verbonden”. Haar bullshitdetector doorgrondt de inconsequenties die de islam kent. ‘In godsdienst is geen dwang’ staat er in de koran, maar er zijn genoeg verzen te vinden die het tegendeel bewijzen. Zo moet je bijvoorbeeld je ouders verstoten als die niet rechtgelovig zijn.

De islam staat ook geen integratie toe. Economische participatie is de grens. Het betekent dat de islam in Nederland haar aanhangers actief afhoudt van integratie. Al het geld en de menskracht die in integratie worden gestopt verdwijnen in een put zonder bodem. Er zijn moskeeën die subsidie aanvragen voor integratie-activiteiten en die ook krijgen. Als je onderzoekt hoe dat wordt besteed, komt het vaak neer op de opvatting dat integratie niet meer betekent dan dat de Nederlandse samenleving de orthodoxe islam accepteert. De omgekeerde integratie is de feitelijke campagne van de islam en zien we als boodschap ook bij de parlementariërs van DENK.

Bassam Tibi die in zijn boeken de politieke islam in de verhouding tot Westelijke normen en waarden analyseert is bekend geworden om zijn uitspraak: ‘Of Europa wordt islamitisch, of de islam wordt Europees!’. Dat laatste is natuurlijk de oplossing die voor iedereen wenselijk is en ik heb dat al menig keer bepleit. Nederland zou wat mij betreft hier het voortouw moeten nemen, maar het zou een gezamenlijk Europees project moeten worden.

Ik eindig weer met Alexander Pechtold. Hij vindt het niet leuk om bedreigd te worden. Dat snap ik. Maar hoe actief is hij, en hoe actief is zijn partij, als het gaat om bedreigingen die van de orthodoxe islam uitgaan. Ik tref ze dagelijks aan op Facebook. Alexander Pechtold schijnt ze niet te zien, die wordt pas wakker als een malloot hem bedreigt en dan is Leiden ineens in last. Ex-moslims zullen wel doorhebben dat niet alleen de islam bullshit is. Dat geldt ook voor het Nederlandse integratiebeleid.

De dubbelzinnigheid van D’66-voorman Alexander Pechtold

In de NRC van 9 november 2016 werd de reactie op de verkiezingsuitslag in Amerika als volgt vermeld:

“Het kan een wake-upcall zijn”, zegt Alexander Pechtold (D’66) die “echt beroerd” is van Trumps overwinning maar ook “extra motivatie” voelt om te zorgen dat “angst en verdeeldheid” geen kans krijgen in Nederland.

Heel alert is D’66 wel. Op facebook trof ik hun advertentie met de tekst:

“Wie zwijgt, stemt toe, Wie opstaat, bouwt mee, Stop het populisme, Steun het optimisme, Nu is het moment.”

Clintoniaanser kan het bijna niet, al is het net wat minder erg dan Rutger Bregman die in zijn column op de Correspondent onder de titel: Laat dit in vredesnaam een wake-up call zijn, schrijft: “Dit is het slechtste jaar voor de democratie sinds, ja sinds wanneer eigenlijk, 1933?”.  

Ik heb Pechtold nog wel eens horen zeggen dat de kiezer altijd gelijk heeft, maar voor de afgetekende overwinning van Trump geldt dat deze keer kennelijk even niet. De Amerikaanse kiezers die voor Trump kozen hebben ongelijk, ze zijn populistisch en dragen bij aan angst en verdeeldheid.

Angst

Als er één bang lijkt te zijn, is dat wel Alexander Pechtold. D’66 is onder zijn leiding verbouwd van een bestormer van het vastgelopen democratisch bestel,  tot een belangenbehartiger voor de kiezer die het wat beter heeft getroffen dan de modale kiezer, nog steeds verreweg de grootste groep kiezers in Nederland. Alles wat de D’66-kiezer als zijn belang ziet, wordt door D’66 voorzien van het goedkeurend stempel ‘redelijk’. D’66 draagt er aan bij dat de kloof tussen goed opgeleiden en de rest steeds groter wordt. D’66 wil dat bestrijden door het onderwijs te verbeteren. Dat is natuurlijk een schijnoplossing. Niet voor iedereen is er een universitaire opleiding of HBO-opleiding haalbaar. Waar de VVD de concurrentie met de PVV aangaat en de kiezer voor houdt dat hard werken beloond moet worden, kiest D’66 voor angstzaaien en demoniseren als het om de PVV gaat. Pechtold is de belangrijkste bestrijder van de PVV en dus ook van miljoenen kiezers die in de polls de PVV steunen. Pechtold draagt zo bij aan de verdeeldheid en polarisatie die hij zegt te willen bestrijden.

Verdeeldheid

De modale verdiener en laagverdiener ziet zijn achterstand op de beter betaalden al jaren groeien. Vooral in de publieke en semi-publieke sfeer groeit de omvang van staven ten koste van de uitvoerenden. Het is een van de scheidslijnen die in Nederland groeit. Maar ook zaken als globalisering (waar goed opgeleiden van profiteren en de modale werknemer juist niet), multiculturalisme, politieke correctheid, zorgen voor verdeeldheid waarin D’66 duidelijk positie kiest en zich tegen de groeiende stroom van kiezers keert die daar andere denkbeelden over hebben. D’66 gebruikt (net als GroenLinks) het scheldwoord ‘populisten’. Ze ziet ze als achterblijvers die niet met de moderniteit mee kunnen en daarom boos zijn. Het is een volkomen verkeerde analyse die verdeeldheid veroorzaakt. De verdeeldheid die Pechtold zegt te willen bestrijden, bestrijdt hij met de oproep om te denken zoals D’66 denkt. We moeten optimistischer worden van Pechtold.

Optimisme

Een groeiend aantal kiezers is pessimistisch over de toekomst en ziet het hedendaagse beleid eerder als een bedreiging voor de samenleving dan een winst. Het maar verder uitvloeiend Europese beleid en de met de globalisering samenhangende geopolitieke beleidsargumenten, worden niet gedragen door de modale (en dat zijn de meesten) kiezer. Die heeft zo langzamerhand zijn bedenkingen bij het beleid waarbij de winstkansen voor de Nederlandse economie de belangrijkste drijfveer zijn. Hij ziet dat die ontwikkelingen in belangrijke mate bijdragen aan de uitholling van belangrijke waarden en normen.

Waarden en normen

Ze vormen het weeskind van de politiek die als het er op aankomt liever kiest voor winst en het bijbuigen van waarden en normen als dat noodzakelijk is om de winstkansen te vergroten. De wereld is gevuld met schandalen die grote verontwaardiging oproepen omdat ze een aantasting vormen van levende normen en waarden. Als D’66 het serieus meent met het terugdringen van de verdeeldheid, ligt daar een grote kans. Een meer conservatieve benadering van normen en waarden en de aandacht voor de handhaving van normen en waarden is de belangrijkste trend in het politieke landschap. Ik voorspel dat Pechtold gaat struikelen over zijn beleid van het laatste decennium want, als ik me niet vergis bevinden zich onder zijn aanhang ook weldenkende mensen, die anders dan Pechtold, niet denken dat het redelijk en fatsoenlijk is om alleen maar ja te zeggen als het in het belang is van de beter verdienenden en hun daar aan verbonden inzichten.

Dubbelzinnigheid

De dubbelzinnigheid van Pechtold is wat mij betreft onverdragelijk, juist vanwege zijn bijdrage aan het verspreiden van angst en aan de groeiende verdeeldheid. De stroming in het Westen waarvan de verkiezingsuitslag in Amerika een symptoom is, vormt een bedreiging voor de Pechtolds van deze wereld. Ze zien hierin het einde van de beschaving zoals we die kennen (Helen Mees), maar bedoelen eigenlijk dat hun wereld bedreigd wordt. Hun duiding van de Amerikaanse verkiezingsuitslag is arrogant en dubbelzinnig. Terwijl hun uitingen alleen de eigen beschermde wereld betreffen, doen ze het voorkomen alsof het voor de hele wereld geldt. Hun bedreigers heten ‘populisten’, een scheldnaam voor mensen die het anders zien dan het D’66 van Pechtold.

“Het ergste moet nog komen!”

                                                                   

Zalig zijn de sterksten zonder moraal

“You ain’t seen northing yet”, sprak een belangrijk man van een belangrijke Europese denktank in de uitzending van Nieuwsuur en bleef daar onbewogen bij. Ook de interviewende Twan Huys bleef er onaangedaan bij. Als de man verteld had dat we een natte zomer zouden krijgen, hadden we waarschijnlijk meer van Twan’s emoties kunnen zien. De boodschap van de belangrijke man van de belangrijke Europese denktank was dat hun onderzoek liet zien dat het ‘populisme’ nog steeds groeiend was en voor talrijke verrassingen zou kunnen zorgen. Dat moet koren op de molen van Alexander Pechtold zijn geweest. In een paginagrote advertentie laat hij vanmorgen weten dat Nederland op D’66 kan rekenen in de strijd tegen het ‘populisme’. Dat is precies de verkeerde reactie.

Met ‘populisme’ wordt de onvrede bedoeld die gekanaliseerd wordt door partijen die de bestaande orde willen veranderen en hun populariteit danken aan de onverbloemde wijze waarop ze dat agenderen. In Nederland is het vooral D’66 dat de strijd tegen het ‘populisme’ aanbindt. Niet mijn D’66 . Met heimwee denk ik terug aan de tijd dat de partij onder leiding van mensen als Hans van Mierlo en Anneke Goudsmit de bestaande orde wilden veranderen. Als het ze gelukt zou zijn, zouden we in een iets ander en democratischer Nederland leven. Pechtold nam de partij na een historisch dieptepunt over, goot bleekwater over alle mooie principes en vormde de partij om tot een ledenclub van politiek correct Nederland.

“Wordt lid, Juist nu!” tettert de advertentie: “Om Nederland te beschermen tegen de populisten en tegen andere partijen die in hun kielzog meelopen”. Daarmee kiest D’66 voor de polarisatie die de partij anderen verwijt. De als ‘populistisch’ aangeduide partijen maken de onvrede zichtbaar. Ook D’66 zou iets met die onvrede moeten doen. Maar onder leiding van de zelfingenomen voorman wenst de partij de onvrede te negeren, want naar ‘tokkies’ hoef je niet te luisteren. Precies daar zit de vergissing. Ook voor D’66 zal het ergste nog moeten komen.

De bestaande onvrede over de gang van zaken en de twijfel over de koers bestaat ook onder veel mensen met een goede opleiding en een goede baan. Ook hun geluid wordt langzaam maar zeker sterker. Ze weten het beter te verwoorden dan de vaak in ongeremde volkse uitspraken gedaan wordt, maar het komt vaak op hetzelfde neer. Het zijn de gewetensvolle mensen die zich zorgen maken over de grote verdeeldheid op veel terreinen en zien waar het spaak loopt.

Van Christopher Lasch werd kort na zijn dood in 1994 zijn laatste boek “The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy”, gepubliceerd. Lasch, die eerder bekend werd van zijn boek: “The culture of Narcissism” (1974), verdient herlezing omdat zijn onvrede als een vroeg signaal gezien kan worden voor wat nu breder gevoeld wordt. De neo-liberale en neo-kapitalistische cultuur sinds het Reagan/Thatcher-tijdperk heeft een samenleving van concurrerende individuen geschapen. De samenleving is er een geworden van de ‘suvival of the fittest’ en de strijd om zo goed mogelijk te overleven haalt bepaald niet het beste in mensen naar boven. The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy, kan gelezen worden als een voorspelling van de opkomst van het huidige D’66 als een van de partijen van een elite die vanuit de eigen belangen een stempel op de samenleving wil drukken en op narcistische wijze haar tegenstrevers veroordeelt.

Groepen vallen uit elkaar als de leiding niet meer wordt vertrouwd. Zo gaat het ook met samenlevingen. Gewetensvolle mensen dienen een motie van wantrouwen in en willen niet dat het op dezelfde manier verder gaat. De problemen die zichtbaar zijn bij de Engelse Conservatieven en de Labour partij zullen ook bij partijen in Nederland en andere Europese landen zichtbaar worden. “We ain’t seen nothing yet!”