Voor Nederland zijn er genoeg redenen om uit het CO2-Akkoord van Parijs te stappen

Maar een plan B is beter

In het Akkoord van Parijs (2015) is opgenomen dat de landen die het akkoord ondertekend hebben in 2030 hun CO2-uitstoot met veertig procent terugdringen ten opzichte van hun uitstoot in 1990. Gebleken is dat dit voor Nederland een enorme opgave is die veel discussie veroorzaakt. In deze discussie richt ik me op een heel andere kwestie dan de vraag of en door wat of wie de aarde opwarmt.

Wat weinigen zich realiseren is dat de peildatum van 1990 voor de verschillende landen enorme verschillen opleveren. In 1990 stookte men in Polen bijvoorbeeld voornamelijk met kolen en stookolie. Wie in het stookseizoen wel eens in Polen is geweest kent de penetrante geur die over dorpen en steden hing. Sindsdien zijn met behulp van Europese subsidies de ergst vervuilende industrieën (regio Katowice) aangepakt en gaan de huishoudens geleidelijk over op gas. Polen heeft op die manier veel laaghangend fruit om de doelstelling van 2030 te halen en hoeft geen ingrijpende maatregelen te treffen voor die doelstelling zoals Nederland. Als Polen zijn doelstelling gehaald heeft zou je kunnen stellen dat het dan het peil bereikt heeft dat Nederland al in 1990 had.

Het voorbeeld van Polen geeft aan dat bij het Akkoord van Parijs de deelnemende landen zeer verschillende startposities hadden. Nederland heeft de pech dat het in 1990 al redelijk schoon was. In de pleidooien en beleidsnota’s is de nadelige voorsprong van Nederland niet aan de orde gekomen. Het had tot wat relativering kunnen leiden. In plaats daarvan kregen klimaatradicalen als Samsom, Nijpels, Jetten en Klaver alle gelegenheid om hun vergaande plannen voor het voetlicht te brengen en tot inzet van de verkiezingen te maken.

Als Nederland zijn klimaatdoelstellingen wil halen is er inderdaad geen andere keuze dan kolencentrales sluiten, gasloos te worden en op elektrische auto’s over te gaan. De relatieve voorsprong blijkt een ernstig nadeel op te leveren. Bij het Akkoord van Parijs wordt node een inlegvelletje van Rutte gemist waarin bepaald wordt dat landen met een relatieve voorsprong kunnen volstaan met een lagere doelstelling. Nederland kan ook nog, zoals Amerika uit het akkoord stappen omdat het voor Nederland zware lasten oplegt.

Voor de groeiende onrust onder de bevolking is door de VVD en het CDA begrip getoond. Dat levert niet veel op. Beide partijen zijn gehouden het klimaatakkoord uit te voeren omdat het op initiatief van Jetten en Klaver in het coalitieprogramma is opgenomen. Ze hebben het uitgeruild om hun eigen wensen in het coalitieakkoord te krijgen. Op die manier is een beleid waarvoor weinig draagkracht aanwezig is toch regeringsbeleid geworden.

Bij het D’66 van Jetten speelt het vrij worden van islamitische olie en Russisch gas een rol. Er is dus ook sprake van geopolitiek beleid. Dat kan ook worden teruggezien bij Amerika dat inmiddels zelfvoorzienend en zelfs exporteur is geworden van aardolie en gas. Het is ook te zien bij de Scandinavische landen die nagenoeg zelfvoorzienend zijn geworden.  Dit soort overwegingen spelen zeker mee in het Nederlands beleid, zeker nu de winning van eigen gasvoorraden moet worden opgegeven. Het zijn echter geen overwegingen die zouden moeten leiden tot een alarmistische aanpak. In de geopolitieke wereld zijn voornemens al een heel krachtig signaal.

Het op de terugdringing van CO2 gebaseerde beleid kan worden verlaten. Het kan vervangen worden door een duurzaamheidsbeleid dat wel geleidelijkheid, innovatie en haalbaarheid als basis heeft. Daarover zouden links en rechts overeenstemming moeten moeten kunnen vinden met een plan B dat het huidige klimaatakkoord  vervangt.. 

Ongemakkelijke gevoelens bij afloop asieldrama

In Nieuwsuur van zaterdagavond (08-09-2018) meldde de parlementair correspondent tussen neus en lippen door dat de moeder had gedreigd zichzelf iets aan te doen als haar kinderen op het vliegtuig naar Armenië zouden worden gezet. Vanmorgen was daarover in de media nog niets te vinden. Die dreiging was het laatste duwtje dat Staatssecretaris Harbers noopte om gebruik te maken van zijn discretionaire bevoegdheid. Wie wil de zelfmoord van een desperate  en labiele moeder op zijn geweten hebben? De gok dat het bij een dreiging zou blijven schiep ook het risico dat het slecht kon aflopen. Dat zou koren zijn geweest op de molens van het mediacircus dat zich gesteund door een aantal BN’rs al tegen de rechtsgang gekeerd hadden. De dreiging van de moeder werkte als morele chantage en schiep een situatie waaruit de Staatssecretaris zich niet zonder mogelijke schade kon bevrijden.

Helpers en belangenbehartigers

Nadat de moeder in een van de laatste fasen van het drama had laten weten dat ze haar verzet tegen de uitwijzing van de kinderen zou staken, reisde een afvaardiging van helpers en belangenbehartigers af naar Jenervan om de aankomst en opvang van de kinderen voor te bereiden. Al snel bleek dat die intentie een afleidingsmanoeuvre was voor het werkelijke doel. Al snel maakten ze duidelijk dat er geen school bereid was om de kinderen op te nemen. Ze vonden ook een psychiater die bereid was om te verklaren dat de moeder gezien haar labiliteit niets in de opvang van de kinderen kon betekenen zodat dezen in een weeshuis zouden moeten worden geplaatst. Dat stond in schrille tegenstelling tot de informatie van de Staatssecretaris die in overleg met de Armeense overheid een meer dan veilige opvang kon garanderen.

Het gebeurde is een voorbeeld van veel andere gebeurtenissen die veel vragen oproepen bij de acties van de helpers en belangenbehartigers. Hoewel ze voortdurend ontkennen actief betrokken te zijn en het initiatief voortdurend bij de kinderen en de moeder leggen, is op zijn minst de schijn gewekt dat ze de feitelijke regie voerden en een aantal gebeurtenissen in scène hebben gezet zoals het onderduiken en later weglopen van de kinderen. Ze vielen de rechterlijke uitspraken niet rechtstreeks aan. In plaats daarvan hebben ze met succes getracht om publicitair de overhand te krijgen. Dit zette de Staatssecretaris eveneens op achterstand. Die is immers gebonden aan allerlei regels, waaronder de bescherming van de privacy van de betrokkenen, waardoor hij niet vrij was om relevante informatie te gebruiken. De helpers en belangenbehartigers bonden zich niet aan dat soort regels. Voor hen heiligde het doel de middelen.

Op zaterdag bleek ineens dat de kinderen in Nederland verblijvende grootouders hebben. Kennelijk paste het de helpers en belangenbehartigers niet om dat relevante feit in het geding te brengen. Daar klopt dus iets niet, maar het is onduidelijk wat dat is.

Het is te hopen dat bij de afwikkeling de overheid zal onderzoeken hoe ze schaakmat werd gezet en of daarbij sprake is geweest van wetsovertredingen (obstructie).

BN’rs en mediacircus

Columnisten, schrijvende en vooral de pratende media waren actief in de beïnvloeding van de publieke opinie. In feite was hier sprake van een mediacratie die de rechtsgang negeerde en met emotioneel beladen argumenten kwam. Dit kan je kinderen niet aandoen, was de heersende opinie bij de media. Dieptepunten waren de emotionele uitval van Pauw in het gelijknamige programma, de beschuldiging van hysterische Peter R. de Vries die degenen die zouden willen ingaan op het verzoek tot hulp door de politie NSB’rs (landverraders!) noemde en de interventie van de kinderombudsman Kalverboer. Naast de activiteiten van de helpers en belangenbehartigers is dit een van de meest verontrustende verschijnselen in de hele affaire. Alsof de helft van Nederland zijn gezonde verstand kwijt was, maakte ze van de kinderen martelaren die van hun lot gered moesten worden. In Nieuwsuur meldde de Burgemeester van Amersfoort dat hij zelf ook kinderen in die leeftijd had en zich niet kon voorstellen dat die zoiets zou overkomen.

Net als bij de affaire Mauro won de emotie het van het gezonde verstand, werd relevante informatie genegeerd en werd de affaire door velen aangegrepen om te bewijzen hoe nobel en ruimdenkend ze waren. Tegenstand was nauwelijks zichtbaar, maar wel aanwezig. Bij Geenstijl werd er bijna een record gebroken in het aantal reacties die,  op enkele na, volstrekt negatief waren.

Rechters deugen kennelijk niet

Talloze rechterlijke uitspraken werden in de lange loop van deze affaire beproefd en gehandhaafd. Ze bleken met zorgvuldigheid tot stand te zijn gekomen. Dat was ook niet anders te verwachten in deze met heisa gevulde affaire. Een columnist van de NRC kwam tot de conclusie dat asielrecht naar zijn aard onvoldoende was toegesneden op kinderen. Dat kan gezien worden als het zoveelste drogredenatie in deze kwestie. Het asielrecht is al zo vaak op dit punt beproefd dat er voldoende jurisprudentie is ontstaan over het asielrecht van kinderen.

Een verontrustend aantal mensen blijkt echter bereid om een zorgvuldig te achten rechtsgang in diskrediet te brengen als ze daarmee hun imago als redder kunnen oppoetsen. Wat ze niet door hebben is dat ze voortdurend zijn gemanipuleerd door een georkestreerde en selectieve berichtgeving die door de media werd gesteund. De media als bewakers van de democratie hebben gefaald en hebben zich laten verleiden tot een vorm van populisme waarvan ze juist beweren die te bestrijden. Ze hebben burgerlijke ongehoorzaamheid aangemoedigd in een kwestie die meer publiciteitswaarde dan gezond verstand bevatte.

Politieke consequenties

De moeder heeft recht op gezinshereniging nu de kinderen verblijfsrecht is toegekend. Dat is de eerste consequentie. Het politiek bestel is verzwakt, dat is de tweede consequentie. Het aan de regering deelnemende D’66 beweerde aanvankelijk volkomen achter de staatssecretaris te staan. Al twitterend liet ze doorschemeren dat ze zich achter de coulissen inzette voor een goede oplossing. Nadat die door de dreiging van de moeder tot stand was gekomen, liet ze blijken tevreden te zijn met het resultaat. Dat verzwakt de interne samenhang van de coalitie die er toch al niet zo goed voorstaat. De derde consequentie betreft het kinderpardon dat nu wind in de zeilen heeft gekregen. Tussen Mauro en de twee Armeense kinderen zijn inmiddels honderden kinderen zonder ophef uitgezet. Zij hadden de pech dat ze het zonder een coalitie van media, BN’rs, helpers en belangenbehartigers moesten doen. Daardoor is willekeur ontstaan. Waarom zij niet en de Armeense kinderen wel. De helpers en belangenbehartigers hebben er geen misverstand over laten bestaan dat een kinderpardon voor ongeveer 300 kinderen in dezelfde omstandigheden hun doel is. Daar is ook bescheiden politieke steun voor op links. Het is te verwachten dat dat alle naar een kinderpardon strevende krachten zich zullen verenigen om bij het kabinet een kinderpardon af te dwingen.

Genade voor recht, emotie tegen gezond verstand, zo manipuleer je de democratie en het onafhankelijke recht. De democratie verliest, het rechterlijk gezag verliest, de regering verliest. De affaire zal nog wel wat staartjes krijgen.

Update: in de loop van zondag bevestigden de Telegraaf en RTL dat de moeder met een suïcide gedreigd had. Voorts werd bekend dat de Staatssecretaris wegens ernstige bedreigingen moest onderduiken.

Kalifaatkinderen

kinderen in vluchtelingenkampen

De regering RutteIII heeft besloten geen actief beleid te voeren in het terughalen van de zogenaamde kalifaatkinderen. Het had strakker gekund. Een besluit om terugkeer onwenselijk te achten is uitstekend te beargumenteren.

Het zijn vooral de achtergebleven grootouders die al een paar jaar actief zijn om de regering te bewegen zich in te zetten voor het terughalen van die kinderen. Dat is wel en niet begrijpelijk. Het niet begrijpelijke deel is de aanname dat een groot aantal van die kinderen getraumatiseerd is en later problemen zal geven. Grootouders lijken zich daar geen zorgen over te maken, maar het gaat om ouders die ook al niet in staat waren om te voorkomen dat hun eigen kinderen radicaliseerden. Dat ze daar nooit aanleiding toe zouden hebben gegeven is niet erg geloofwaardig. De kiemen van radicalisering liggen in het gezin en met name in de houding ten opzichte van de Nederlandse samenleving. Degenen die naar IS zijn vertrokken erkennen als regel de Nederlandse overheid niet en wijzen de liberale cultuur in Nederland af. Leven zoals men in de (geïdealiseerde) tijd van Mohammed leefde is hun ideaal.

Actief terugkeerbeleid is ook onrechtvaardig. Dankzij IS zitten honderdduizenden kinderen in vluchtelingenkampen. Nu Nederlandse kalifaatkinderen ook in dat soort kampen zitten heeft minister Grapperhaus ineens gewetensbezwaren: “Ik vind het verschrikkelijk dat die kinderen zich in dit soort gebieden bevinden, zij horen niet in zo’n kamp te zitten.” Zei hij in een uitzending van Pauw. Selectieve verontwaardiging lijkt het, omdat het om kinderen gaat met minstens één ouder met een Nederlands paspoort. Die ouders hebben hun paspoort echter letterlijk of figuurlijk weggegooid omdat ze de voorkeur gaven aan het leven in het kalifaat en aan de strijd voor de extreme islam.

Voorstanders van de terugkeer doen beroep op juridische gronden. Kinderrechten (Kalverboer), en mensenrechten (D’66) gelden ook voor kalifaatkinderen en hun ouders, betogen ze. Dan is er natuurlijk ook nog de Bergrede die mensen beweegt om zich het lot van ieder slachtoffer aan te trekken. De ChristenUnie is daarom voor terugkeer. De kinderen zijn slachtoffers, daar hoeft geen misverstand over te bestaan. Maar wie zich het lot van ieder slachtoffer aantrekt, verliest het zicht op grenzen die aangeven dat die zorg niet altijd even noodzakelijk of verstandig is. Het is vooral een probleem van ‘zielige’ grootouders en een verantwoordelijkheid van de ouders van kalifaatkinderen. Terugkeer naar Nederland is niet de enige mogelijke oplossing. Andere oplossingen kunnen worden overwogen zoals het gebruik maken van het tweede paspoort om zich met de kinderen in een islamitisch land te vestigen.

Andere oplossingen worden door de betrokkenen echter niet overwogen. Alleen al vanwege de zorg en inkomenshulp is het niet deugende Nederland toch het ideale land. Het is een taboe om daarover te praten en dat levert een hoop hypocrisie op.

Ook vanuit de islam zal veel informele druk worden uitgeoefend om de kinderen terug te halen. Binnen de islam ziet men ze meer als hún kinderen dan als Nederlandse kinderen. Zodra die kinderen terug zijn zal diezelfde islam zich inspannen voor gezinshereniging, want het is een mensenrecht en kinderrecht dat ouders en kinderen kunnen samenleven. Natuurlijk kunnen ze dat ook in hun tweede paspoortland, maar dat is weer zielig. Daar hebben ze lang niet van die goede voorzieningen dan Nederland heeft.

Het is tijd voor een ferm besluit. Wie naar het kalifaat is vertrokken, verliest het Nederlanderschap en is hier niet meer welkom, ook niet als ze ‘zielige’ kinderen hebben. Laat ze maar in die vluchtelingenkampen gaan wonen waarin honderdduizenden kinderen dankzij IS gedwongen zijn te verblijven. Moordenaars, verkrachters, stedenvernielers, op de vlucht jagers en hun instemmende aanhang verdienen een lot dat overeenkomt met wat ze anderen hebben aangedaan. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Mensen met een waslijst van misdaden tegen mensenrechten en kinderrechten hebben het recht verspeeld om daar een beroep op te doen. Jammer voor de kinderen die ze hebben, maar dat hadden ze eerder moeten bedenken. Die kinderen vormen echter ook een risico.  De straf moet ook een afschrikwekkend voorbeeld voor anderen worden. Als die straf niet bestaat, kun je je ongeacht je misdaden weer lekker terug laten vallen op de Nederlandse verzorgingsstaat met zijn milde juridisch systeem.

Die kinderen hebben helaas pech gehad, maar dat hebben de honderdduizenden kinderen op de vlucht en in vluchtelingenkampen ook.

Politieleiding klem tussen parlementaire wensen en dagelijkse praktijk

                                                                    

Na de beeldenstorm (1566) kregen de calvinisten het voor het zeggen. Die wisten wel raad met dubbele loyaliteiten. Omdat verondersteld werd dat katholieken trouw zouden blijven aan Rome en het Heilige Roomsche Rijk, werden ze uitgesloten van overheidsambten.

Dat was toen. Vandaag de dag is zoiets ondenkbaar. De voortschrijdende humanisering schonk de mensheid grondwettelijke rechten en mensenrechten. Iemand uitsluiten van een overheidsambt heet nu racisme en discriminatie. Het daarop gebaseerde beleid gaat ver.

Een paar jaar geleden sprak ik een politie-officier die in zijn regio belast was met de de-radicalisatie van autochtone agenten. In zijn waarneming was de gemiddelde agent een racist die PVV stemde. Volgens hem was het een bijna onbegonnen taak om de mentaliteit eruit te stampen.

Die de-radicalisatie is een wens van onze regering en het parlement. Beide gaan er van uit dat de diversiteit een gegeven feit is en zichtbaar moet worden in overheidsambten. Bij de politie levert dat problemen op. Agenten staan aan het front van de multiculturele samenleving en hebben daar hun buik van vol. Beter dan wie ook zien ze waar het mis gaat. Allochtone agenten hebben het niet gemakkelijk bij de politie. Ze zijn cultureel anders geaard. Hun eergevoel en overgevoeligheid voor discriminatie leidt tot conflicten. Hun veronderstelde dubbele loyaliteit maakt ze in de ogen van autochtone agenten minder betrouwbaar.

Die mindere betrouwbaarheid is een feit. Uit recent onderzoek blijkt dat allochtone agenten zich vier keer zo vaak als autochtone agenten schuldig maken aan corruptie en fraude.

Je zou verwachten dat daar conclusies uit worden getrokken. De leiding van de politie moet echter de wensen van de regering en het parlement uitvoeren. In plaats van te zeggen dat uit de praktijk de conclusie kan worden getrokken dat het een moeilijk realiseerbare wens is, kiest de leiding voor een vlucht naar voren:

Er wordt door de politie tegenover de NOS vooral benadrukt hoe er echt absoluut geen onderscheid kan zijn tussen autochtonen en allochtonen ‘want er zijn ook corrupte autochtone agenten’ en het gaat uitsluitend om ‘individuen’.

Sterker nog, met meer allochtonen binnen de politie gaat het juist alleen maar beter worden: “Met meer medewerkers met een migratieachtergrond, ook op leidinggevende plekken, kun je het onderwerp makkelijker bespreekbaar maken. Een Turkse collega zou tegen een andere Turkse collega kunnen zeggen: ‘ik word benaderd’. Ze kunnen elkaar steunen en begeleiden. Daarmee neemt de integriteit alleen maar toe.”

Het is een weigering om de feiten onder ogen te zien. Als het de politieleiding zou lukken om de diversiteit te vergroten, is het voorspelbaar dat dat over een aantal jaren de problemen nog veel groter zullen zijn dan vandaag.

Een moslim is zelden een individu. De islam kenmerkt  zich juist door de onderwerping van het individu aan de collectiviteit. Een moslim wordt door zijn omgeving afgerekend op zijn loyaliteit ten opzichte van etnische groep waartoe hij behoort en ten opzichte van de islam. Wie, zoals de politieleiding, denkt dat dit kan veranderen, sluit de ogen voor de realiteit en de geschiedenis.

De islam en moslims worden beschermd door grondwettelijke rechten en mensenrechten. Als moslim mag je denken dat de islam Europa dient te veroveren. Je mag er echter geen bijdrage aan leveren omdat het strijdig zou zijn met de rechten van anderen. Daartussen zit een groot schemergebied. En het is het schemergebied  waar de dagelijkse realiteit zichtbaar wordt in de vorm van misleiding, leugen, fraude, corruptie die voor de Nederlandse wet onrechtmatig is en vanuit de islamitische waarden, normen en doeleinden gerechtvaardigd.

Het is niet alleen bij de politie zichtbaar, is alle geledingen van de samenleving speelt zich hetzelfde af. De islam is er echter met de hulp van politiek links in geslaagd om degenen die de vinger op de zere plek leggen, af te schilderen als de feitelijke normovertreders.

Nu D’66 in het nieuwe kabinet de plaats gaat innemen van de PvdA, voorspel ik dat het alleen maar nog erger zal worden. Wegkijken, relativeren, jij-bakken, worden de norm en islamofobie het vergrijp.

Marcough mag ongestraft zeggen dat alle PVV’rs bij de politie ontslagen moeten worden. Daar kun je zelfs nog burgemeester mee worden. Als je zou zeggen dat islamitische allochtonen beter bij de politie geweerd zouden moeten worden, zit je volstrekt fout in het huidige beleid. Zover is het al gekomen. Islamisten sturen het beleid in de door hen gewenste richting.

Gaan we wachten op een door de islam uit te voeren beeldenstorm en de invoering van shariapolitie? Nu nog een boze droom, maar over pakweg 15 jaar een mogelijkheid waar rekening mee moet worden gehouden.

Ex-moslims met een bullshit detector

                                                                         

In de Volkskrant van vandaag (7 december 2016) mag Alexander Pechtold zich in hoger beroep beklagen over een tegen hem gerichte, maar niet echt gemeende, doodsbedreiging op internet. Er zijn grenzen en deze is ook de mijne. Op mijn lijstje van walgelijke politici staat Pechtold echter helemaal bovenaan. Hij is één van de hogepriesters van politiek correct Nederland die vanuit hun ivoren toren neerkijken op  het volk dat onfatsoenlijk genoeg is om op de PVV te stemmen. Dat mag van hem eigenlijk niet. En ‘niet mogen’ is het bruggetje naar het onderwerp van vandaag.

Binnen de islam mag je niet afvallig worden. En in Nederland, het land van de religieuze vrijheid, vindt een grote meerderheid van de hier levende moslims dat uit de islam stappen niet mag. In de Volkskrant van vandaag komen twee ex-moslims aan het woord die de islam achter zich hebben gelaten en daar een prijs voor betalen. Anbar (een schuilnaam) draagt uit veiligheidsoverwegingen nog wel een hoofddoek. Ze voelt zich in de Nederlandse samenleving niet beschermd. Ze houdt rekening met fysiek geweld als haar afvalligheid in bredere kringen bekend wordt. “Geloofsafval wordt niet geaccepteerd. Ik ben bang dat ik ook weinig bescherming van de politiek zal krijgen. Zo’n aanval zal worden gezien als een incident. Er zal begrip zijn voor de culturele context. Hoogstens rolt er een taakstrafje uit.”

Zo ziet Nederland eruit voor een ex-moslima die, zoals haar wordt voorgehouden ‘tegen God’s wil ingaat’. Ayman Ghoujal, de tweede geïnterviewde, is een Syrische vluchteling die zich geschokt voelt over hoe orthodoxe moslims in Nederland met hun intolerantie de baas kunnen spelen als ze daar de gelegenheid toe krijgen. Hij verwijst naar zijn ervaringen in twee asielcentra waar atheïsten en homo’s het zwaar hebben. “Ik had niet kunnen bevroeden dat ze zelfs in een vrij land als Nederland zoveel macht zouden hebben”. Hij is nog niet fysiek bedreigd, maar wel vaak verbaal aangevallen: ‘dat ik dood moet, omdat ik een afvallige ben’. Als vrijdenker weet hij dat hij ook in Nederland achterom moet blijven kijken.

Het staat niet op zich. De Volkskrant berichtte al eerder over het toenemend geweld in islamitische landen tegen ongelovigen. Het Humanistisch Verbond is een campagne gestart tegen de oproep in Pakistan en Bangladesh om atheïsten op te sporen en te doden en wil dat er ook in eigen land meer aandacht wordt besteed aan de positie van ‘ongelovigen’. Het Humanistisch Verbond lijkt wat dit onderwerp betreft heel wat actiever te zijn dan de christelijke kerken die maar blijven oproepen om vluchtelingen welkom te heten en nauwelijks aandacht besteden aan de benarde positie van christenen in islamitische landen en de benarde positie van christelijke vluchtelingen in Nederlandse asielcentra.

Het wordt voor mij en velen anderen steeds onbegrijpelijker dat de intolerante islam die uit is op de vernietiging van andere religies (vele koranverzen als bewijs!) onbeperkt mag genieten van de privileges die de vrijheid van godsdienst met zich meebrengt. De islam misbruikt ze en houdt ons ter misleiding verzoenende teksten voor. De ex-moslima Anbar spuugt daarop. “Islam kent geen dwang, wordt vaak gezegd. Maar dat klopt niet. Daar hebben we het vaak over. Als je uitgaat van vrije keuzes, kunnen daar geen consequenties aan worden verbonden”. Haar bullshitdetector doorgrondt de inconsequenties die de islam kent. ‘In godsdienst is geen dwang’ staat er in de koran, maar er zijn genoeg verzen te vinden die het tegendeel bewijzen. Zo moet je bijvoorbeeld je ouders verstoten als die niet rechtgelovig zijn.

De islam staat ook geen integratie toe. Economische participatie is de grens. Het betekent dat de islam in Nederland haar aanhangers actief afhoudt van integratie. Al het geld en de menskracht die in integratie worden gestopt verdwijnen in een put zonder bodem. Er zijn moskeeën die subsidie aanvragen voor integratie-activiteiten en die ook krijgen. Als je onderzoekt hoe dat wordt besteed, komt het vaak neer op de opvatting dat integratie niet meer betekent dan dat de Nederlandse samenleving de orthodoxe islam accepteert. De omgekeerde integratie is de feitelijke campagne van de islam en zien we als boodschap ook bij de parlementariërs van DENK.

Bassam Tibi die in zijn boeken de politieke islam in de verhouding tot Westelijke normen en waarden analyseert is bekend geworden om zijn uitspraak: ‘Of Europa wordt islamitisch, of de islam wordt Europees!’. Dat laatste is natuurlijk de oplossing die voor iedereen wenselijk is en ik heb dat al menig keer bepleit. Nederland zou wat mij betreft hier het voortouw moeten nemen, maar het zou een gezamenlijk Europees project moeten worden.

Ik eindig weer met Alexander Pechtold. Hij vindt het niet leuk om bedreigd te worden. Dat snap ik. Maar hoe actief is hij, en hoe actief is zijn partij, als het gaat om bedreigingen die van de orthodoxe islam uitgaan. Ik tref ze dagelijks aan op Facebook. Alexander Pechtold schijnt ze niet te zien, die wordt pas wakker als een malloot hem bedreigt en dan is Leiden ineens in last. Ex-moslims zullen wel doorhebben dat niet alleen de islam bullshit is. Dat geldt ook voor het Nederlandse integratiebeleid.

De dubbelzinnigheid van D’66-voorman Alexander Pechtold

In de NRC van 9 november 2016 werd de reactie op de verkiezingsuitslag in Amerika als volgt vermeld:

“Het kan een wake-upcall zijn”, zegt Alexander Pechtold (D’66) die “echt beroerd” is van Trumps overwinning maar ook “extra motivatie” voelt om te zorgen dat “angst en verdeeldheid” geen kans krijgen in Nederland.

Heel alert is D’66 wel. Op facebook trof ik hun advertentie met de tekst:

“Wie zwijgt, stemt toe, Wie opstaat, bouwt mee, Stop het populisme, Steun het optimisme, Nu is het moment.”

Clintoniaanser kan het bijna niet, al is het net wat minder erg dan Rutger Bregman die in zijn column op de Correspondent onder de titel: Laat dit in vredesnaam een wake-up call zijn, schrijft: “Dit is het slechtste jaar voor de democratie sinds, ja sinds wanneer eigenlijk, 1933?”.  

Ik heb Pechtold nog wel eens horen zeggen dat de kiezer altijd gelijk heeft, maar voor de afgetekende overwinning van Trump geldt dat deze keer kennelijk even niet. De Amerikaanse kiezers die voor Trump kozen hebben ongelijk, ze zijn populistisch en dragen bij aan angst en verdeeldheid.

Angst

Als er één bang lijkt te zijn, is dat wel Alexander Pechtold. D’66 is onder zijn leiding verbouwd van een bestormer van het vastgelopen democratisch bestel,  tot een belangenbehartiger voor de kiezer die het wat beter heeft getroffen dan de modale kiezer, nog steeds verreweg de grootste groep kiezers in Nederland. Alles wat de D’66-kiezer als zijn belang ziet, wordt door D’66 voorzien van het goedkeurend stempel ‘redelijk’. D’66 draagt er aan bij dat de kloof tussen goed opgeleiden en de rest steeds groter wordt. D’66 wil dat bestrijden door het onderwijs te verbeteren. Dat is natuurlijk een schijnoplossing. Niet voor iedereen is er een universitaire opleiding of HBO-opleiding haalbaar. Waar de VVD de concurrentie met de PVV aangaat en de kiezer voor houdt dat hard werken beloond moet worden, kiest D’66 voor angstzaaien en demoniseren als het om de PVV gaat. Pechtold is de belangrijkste bestrijder van de PVV en dus ook van miljoenen kiezers die in de polls de PVV steunen. Pechtold draagt zo bij aan de verdeeldheid en polarisatie die hij zegt te willen bestrijden.

Verdeeldheid

De modale verdiener en laagverdiener ziet zijn achterstand op de beter betaalden al jaren groeien. Vooral in de publieke en semi-publieke sfeer groeit de omvang van staven ten koste van de uitvoerenden. Het is een van de scheidslijnen die in Nederland groeit. Maar ook zaken als globalisering (waar goed opgeleiden van profiteren en de modale werknemer juist niet), multiculturalisme, politieke correctheid, zorgen voor verdeeldheid waarin D’66 duidelijk positie kiest en zich tegen de groeiende stroom van kiezers keert die daar andere denkbeelden over hebben. D’66 gebruikt (net als GroenLinks) het scheldwoord ‘populisten’. Ze ziet ze als achterblijvers die niet met de moderniteit mee kunnen en daarom boos zijn. Het is een volkomen verkeerde analyse die verdeeldheid veroorzaakt. De verdeeldheid die Pechtold zegt te willen bestrijden, bestrijdt hij met de oproep om te denken zoals D’66 denkt. We moeten optimistischer worden van Pechtold.

Optimisme

Een groeiend aantal kiezers is pessimistisch over de toekomst en ziet het hedendaagse beleid eerder als een bedreiging voor de samenleving dan een winst. Het maar verder uitvloeiend Europese beleid en de met de globalisering samenhangende geopolitieke beleidsargumenten, worden niet gedragen door de modale (en dat zijn de meesten) kiezer. Die heeft zo langzamerhand zijn bedenkingen bij het beleid waarbij de winstkansen voor de Nederlandse economie de belangrijkste drijfveer zijn. Hij ziet dat die ontwikkelingen in belangrijke mate bijdragen aan de uitholling van belangrijke waarden en normen.

Waarden en normen

Ze vormen het weeskind van de politiek die als het er op aankomt liever kiest voor winst en het bijbuigen van waarden en normen als dat noodzakelijk is om de winstkansen te vergroten. De wereld is gevuld met schandalen die grote verontwaardiging oproepen omdat ze een aantasting vormen van levende normen en waarden. Als D’66 het serieus meent met het terugdringen van de verdeeldheid, ligt daar een grote kans. Een meer conservatieve benadering van normen en waarden en de aandacht voor de handhaving van normen en waarden is de belangrijkste trend in het politieke landschap. Ik voorspel dat Pechtold gaat struikelen over zijn beleid van het laatste decennium want, als ik me niet vergis bevinden zich onder zijn aanhang ook weldenkende mensen, die anders dan Pechtold, niet denken dat het redelijk en fatsoenlijk is om alleen maar ja te zeggen als het in het belang is van de beter verdienenden en hun daar aan verbonden inzichten.

Dubbelzinnigheid

De dubbelzinnigheid van Pechtold is wat mij betreft onverdragelijk, juist vanwege zijn bijdrage aan het verspreiden van angst en aan de groeiende verdeeldheid. De stroming in het Westen waarvan de verkiezingsuitslag in Amerika een symptoom is, vormt een bedreiging voor de Pechtolds van deze wereld. Ze zien hierin het einde van de beschaving zoals we die kennen (Helen Mees), maar bedoelen eigenlijk dat hun wereld bedreigd wordt. Hun duiding van de Amerikaanse verkiezingsuitslag is arrogant en dubbelzinnig. Terwijl hun uitingen alleen de eigen beschermde wereld betreffen, doen ze het voorkomen alsof het voor de hele wereld geldt. Hun bedreigers heten ‘populisten’, een scheldnaam voor mensen die het anders zien dan het D’66 van Pechtold.

Samsom en Pechtold zeggen het vertrouwen in de kiezer op, wat nu?

                                                                       

van de zwakheid van het huidige politieke bestel

Na verkiezingen hoor je iedere partijleider zeggen dat de kiezer altijd gelijk heeft. Die mantra wordt bij elke verkiezing weer herhaald. Ik heb nooit geloofd dat ze het echt meenden, het is vooral een zelftroost voor partijen die hebben verloren. Na de verkiezingen is de kiezer zijn stem kwijt. Hij heeft niet op een partij gestemd, maar op een verkiezingsprogramma. In Nederland gaan de partijen als eigenaren aan de slag om het partijprogramma te realiseren en sluiten om aan de regering deel te kunnen nemen compromissen die de kiezer lang niet altijd kunnen bekoren. Regeringspartijen krijgen zo bijna een blanco mandaat. Dat zou anders moeten.

Het huidige democratische bestel beschouw ik als versleten en uit de tijd. Een partij die dat al vroeg inzag, D’66, had interessante ideeën voor vernieuwing. Toen Terlouw aantrad werden die opgeborgen in het naaimandje en zijn opvolger Pechtold zette het naaimandje vervolgens op zolder. Alleen al met zijn narcistisch charisma en zijn afkeer van mensen die bij verkiezingen hun vertrouwen aan ‘populistische’ partijen gaven, wist hij de partij weer op de been te krijgen met het Pechtoldisme. Nu er stemmen opgaan voor een referendum over het vertrek van Nederland uit de Europese organisatie, is hij er als de kippen bij om zijn achterban van welbedeelden te bedienen met een ferm ‘nee’. Dat gaan we niet doen, dat is niet in ons belang, zo’n referendum komt er alleen over mijn lijk want het volk is niet te vertrouwen!

Samsom viel hem bij. Hebben we net zo hard gewerkt om Nederland weer op poten te krijgen en dan zal straks zo’n stel tokkies zonder verstand Nederland naar de gallemiezen helpen door voor een Nexit te stemmen. Gaan we niet doen! De partij die in de polls nog maar een mini-partijtje is, maakt zich, nu het nog kan, breed voor een ferm nee. Gaan we niet doen!

Het Oekraïne-referendum lijkt politici, Samsom en Pechtold voorop, maagpijn te hebben bezorgd. ‘Dat nooit weer’, lijken ze te zeggen. Ze drukken daarmee een voorkeur uit voor een technocratisch bestel boven een democratisch bestel. Zo zullen ze dat niet zeggen. We kunnen echter beter kijken naar wat ze willen en doen, dan naar de vage politieke statements waar ze zich achter plegen te verbergen. Alleen nu de  Haagse  en Brusselse macht bedreigd wordt, zijn ze ineens glashelder.

De vertrouwensbreuk die zich aftekent tussen politici en het volk staat al een aantal jaren op de agenda van politieke partijen. Het heeft nooit tot iets van betekenis geleid. In den Haag zijn ze kennelijk bang voor veranderingen die de kiezer meer macht geven. Nu de kiezer (volgens de peilingen) grote interesse blijkt te hebben voor een Europa-referendum, gaan Samsom en Pechtold er dwars voor liggen. Omdat ze geen vertrouwen in de kiezer en een mogelijke uitslag hebben.

Als de kiezer buiten de momenten van verkiezingen wil spreken, hebben ze dat liever niet. Het wantrouwen van het volk ten opzichte van politici, blijkt een tegenhanger te hebben in het wantrouwen van politici in het volk. Er zit maar één ding op. Het volk zal hen een referendum door de strot moeten duwen. Het volk is de baas, niet de politici.

In België en Nederland is een Referendumpartij actief. De kraamkamer van de democratie bevat meerder veelbelovende initiatieven. Met een beetje goede wil moet er met de inzet van het Forum voor Democratie, GeenPijl en vele anderen, waaronder teleurgestelde leden van D’66 en de PvdA, toch kunnen lukken om een Nederlandse Referendum Partij van de grond te krijgen die naar Zwitsers voorbeeld en met andere democratische vernieuwingen het politieke bestel grondig wijzigt. De tijd is er rijp voor en de steun voor vernieuwing schat ik op massaal.

Van de oude partijen is geen initiatief te verwachten. Net al vele anderen heb ik al jaren geen favoriete partij meer. Stemmen is bij mij al jaren een keuze zonder overtuiging. Weinigen voelen zich nog geroepen om lid van een partij te zijn. De fut is er uit. Een grondige vernieuwing van het politieke bestel en van politieke ideeën is waar een meerderheid in Nederland op zit te wachten!

“Het ergste moet nog komen!”

                                                                   

Zalig zijn de sterksten zonder moraal

“You ain’t seen northing yet”, sprak een belangrijk man van een belangrijke Europese denktank in de uitzending van Nieuwsuur en bleef daar onbewogen bij. Ook de interviewende Twan Huys bleef er onaangedaan bij. Als de man verteld had dat we een natte zomer zouden krijgen, hadden we waarschijnlijk meer van Twan’s emoties kunnen zien. De boodschap van de belangrijke man van de belangrijke Europese denktank was dat hun onderzoek liet zien dat het ‘populisme’ nog steeds groeiend was en voor talrijke verrassingen zou kunnen zorgen. Dat moet koren op de molen van Alexander Pechtold zijn geweest. In een paginagrote advertentie laat hij vanmorgen weten dat Nederland op D’66 kan rekenen in de strijd tegen het ‘populisme’. Dat is precies de verkeerde reactie.

Met ‘populisme’ wordt de onvrede bedoeld die gekanaliseerd wordt door partijen die de bestaande orde willen veranderen en hun populariteit danken aan de onverbloemde wijze waarop ze dat agenderen. In Nederland is het vooral D’66 dat de strijd tegen het ‘populisme’ aanbindt. Niet mijn D’66 . Met heimwee denk ik terug aan de tijd dat de partij onder leiding van mensen als Hans van Mierlo en Anneke Goudsmit de bestaande orde wilden veranderen. Als het ze gelukt zou zijn, zouden we in een iets ander en democratischer Nederland leven. Pechtold nam de partij na een historisch dieptepunt over, goot bleekwater over alle mooie principes en vormde de partij om tot een ledenclub van politiek correct Nederland.

“Wordt lid, Juist nu!” tettert de advertentie: “Om Nederland te beschermen tegen de populisten en tegen andere partijen die in hun kielzog meelopen”. Daarmee kiest D’66 voor de polarisatie die de partij anderen verwijt. De als ‘populistisch’ aangeduide partijen maken de onvrede zichtbaar. Ook D’66 zou iets met die onvrede moeten doen. Maar onder leiding van de zelfingenomen voorman wenst de partij de onvrede te negeren, want naar ‘tokkies’ hoef je niet te luisteren. Precies daar zit de vergissing. Ook voor D’66 zal het ergste nog moeten komen.

De bestaande onvrede over de gang van zaken en de twijfel over de koers bestaat ook onder veel mensen met een goede opleiding en een goede baan. Ook hun geluid wordt langzaam maar zeker sterker. Ze weten het beter te verwoorden dan de vaak in ongeremde volkse uitspraken gedaan wordt, maar het komt vaak op hetzelfde neer. Het zijn de gewetensvolle mensen die zich zorgen maken over de grote verdeeldheid op veel terreinen en zien waar het spaak loopt.

Van Christopher Lasch werd kort na zijn dood in 1994 zijn laatste boek “The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy”, gepubliceerd. Lasch, die eerder bekend werd van zijn boek: “The culture of Narcissism” (1974), verdient herlezing omdat zijn onvrede als een vroeg signaal gezien kan worden voor wat nu breder gevoeld wordt. De neo-liberale en neo-kapitalistische cultuur sinds het Reagan/Thatcher-tijdperk heeft een samenleving van concurrerende individuen geschapen. De samenleving is er een geworden van de ‘suvival of the fittest’ en de strijd om zo goed mogelijk te overleven haalt bepaald niet het beste in mensen naar boven. The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy, kan gelezen worden als een voorspelling van de opkomst van het huidige D’66 als een van de partijen van een elite die vanuit de eigen belangen een stempel op de samenleving wil drukken en op narcistische wijze haar tegenstrevers veroordeelt.

Groepen vallen uit elkaar als de leiding niet meer wordt vertrouwd. Zo gaat het ook met samenlevingen. Gewetensvolle mensen dienen een motie van wantrouwen in en willen niet dat het op dezelfde manier verder gaat. De problemen die zichtbaar zijn bij de Engelse Conservatieven en de Labour partij zullen ook bij partijen in Nederland en andere Europese landen zichtbaar worden. “We ain’t seen nothing yet!”