'Tweederangs burgers' stuwden de PVV naar de overwinning

                                                                   
 

‘Tweederangsburgers’ stuwden de PVV naar de overwinning!

Linkse politici zetten ze al jaren weg als xenofoob, islamofoob, racist, fascist en sprekend vanuit de onderbuik. Ze werden niet alleen gedemoniseerd en geïntimideerd, maar ook genegeerd. Linkse politici creëerden een groep van ‘tweederangsburgers’ die niet serieus hoefde te worden genomen. Ze waren de schandvlek van de Nederlandse samenleving omdat ze onderdak zochten bij de meest gehate politicus van Nederland, bij de PVV van Wilders. Hun stem was als een opgestoken middelvinger naar de kartelpartijen die geen oplossingen vond voor hun problemen.

Bij de partij van de Arbeid was het dedain voor de PVV stemmende burger altijd het grootst. De partij is daar zwaar voor gestraft. De arbeider, veelal wonend in huurwijken droeg de zwaarste lasten van de door de PvdA gestimuleerde multiculturele samenleving die zou slagen als er inclusie was. Tegelijkertijd stootte de PvdA de arbeider van zich af. De inclusie was bestemd voor nieuwkomers. De PvdA is door zijn samengaan met Groenlinks gered van verdere afkalving. De gecombineerde lijst deed het vooral goed in de studentensteden. Dat vormt een aanwijzing dat veel van de hoger opgeleiden een thuis vonden in het gezamenlijke programma van de gecombineerde lijst. Waarschijnlijk speelt het klimaat daarin de belangrijkste rol, want de belastingplannen van PvdA/GrL zijn nou niet bepaald gunstig voor de goede salarissen die hoger opgeleiden verdienen. Die kopen een huis in een mooie wijk om aan de ellende in de huurwijken te ontkomen.

De reacties vanuit Links op de grote winst van de PVV werd door iemand omschreven als huilstruikerij. Daar kan ik me wel in vinden. De pathetische reactie van Timmermans op de uitslag werd gedeeld door heel wat andere linkse partijen en linkse organisaties zoals Amnesty en Greenpeace. Ook door de NOS waar men behoorlijk bang is voor een forse ingreep in het omroepstelsel en de forse subsidies voor deze club. De toon is alarmistisch alsof de toekomst op het spel staat. De huilstruikerij gaat gepaard met forse verklaringen over hoe zij zich gaan inzetten voor de democratie, de rechtsstaat en de inclusie. We zullen het maar wijten aan de schrik over de uitslag, maar het gejammer slaat nergens op. Democratie, rechtsstaat en inclusie zijn niet in gevaar. Daarover heeft Wilders (de nieuwe Orban volgens Links) al de nodige beloften gedaan en als de PVV in de regering zou komen, zullen de coalitiepartners voldoende weerstand bieden. Nederland gaat niet ten onder. Nederland zal veranderen en daarvoor was het de hoogste tijd.

Links heeft veel boter op het hoofd. Nadat de PVV zijn gedoogsteun aan het kabinet Rutte had ingetrokken omdat ze het snijden in sociale voorzieningen te ver vond gaan, schoof de PvdA als redder des vaderlands aan in een volgend kabinet dat bekend zal blijven staan om de forse ingrepen in de sociale voorzieningen waarbij vooral de ‘tweederangsburgers’ werden getroffen. Links bleef een probleem tot en met het laatste kabinet Rutte waarin D’66 een dwingende rol speelde die de VVD nagenoeg onherkenbaar maakte.

De huilstruikerij heeft hypocriete ondertonen. Links is niet sterker geworden in de verkiezingen. Maar Links blijft wel sterk in allerlei instituties waar zeker de PVV het mes in wil  zetten. Zoals een van de omroepbazen al verkondigde dat als ze het omroepbestel gaan aanpakken dat duizenden banen gaat kosten. Ook NGO’s en de culturele instellingen voelen zich bedreigd. Al die forse uitspraken over bedreigd Nederland spiegelen de angst voor verlies. Het Linkse kartel dat altijd een gewillig oor vond bij de linkse politici vreest het ergste.

De ‘tweederangsburger’ is opgestaan. Uit ervaring heeft die weinig op met het ophemelen van de multiculturele samenleving en met de vereiste inclusie. In de huurwijken weten ze al beter. Van verrijking van de samenleving is nauwelijks sprake. De eenheid in verscheidenheid is een niet ingeloste belofte. Het zijn leugens waar de ‘tweederangsburger’ in toenemende mate niet meer gelooft. De Scandinavische sociaaldemocratische partijen hebben hun vergissingen ingezien. Nu hier nog. Links moet uithuilen en daarna opnieuw beginnen. De pathetische kreet van Timmermans “wij sluiten niemand uit” is een holle. Nergens anders dan in de huurwijken doorzien ze dat gemakkelijk. Naar hen werd en wordt nog steeds niet geluisterd bij Links dat met prioriteit Nederland op de onderwerpen klimaat en migratie het beste jongetje in de Europese klas wil maken.

 

Hosanna Jesse !

                                                                    

GroenLinks heb ik nooit een onsympathieke club gevonden. Hun hardnekkige inzet voor mooie doelen en hun sobere integriteit gaven hen, wat mij betreft, het recht op een plaats in het politieke spectrum. Die sympathie is sinds het verschijnen van Hosanna Jesse Klaver aan het slijten en de draai ten opzichte van het Oekraïne-referendum maakt een definitief einde aan mijn sympathie.

Het raadgevend referendum was een gezamenlijk initiatief van PvdA, D’66 en GroenLinks. Draaikonterij valt van de eerste twee wel te verwachten, maar dat nu ook GroenLinks afstand neemt van haar initiatief, valt me zwaar tegen. Het wekt ook enig wantrouwen bij me op.

In de Volkskrant van vandaag (19-12-2016) laat Klaver ‘berustend’ weten: “Zo werkt democratie”. Alsof de uitslag van het referendum niets met democratie had te maken. Hij zou zelf voor ‘nee’ zijn geweest, maar er is geen enkele aanwijzing dat hij op het congres voor die opvatting heeft geknokt. Hij had als Buma kunnen zeggen dat de door Rutte binnengehaalde verduidelijking slechts cosmetisch was. Klaver is teruggefloten door zijn leden, schrijft de Volkskrant. Het is waar, maar tegelijkertijd is de vraag aan de orde hoe dat tot stand is gekomen. Is er iets georkestreerd zodat Klaver op elegante wijze zijn ‘nee’ kon laten overstemmen?

Wat mij wantrouwig heeft gemaakt is de geschiedenis van Liesbeth van Tongeren. Het was bekend dat zij en Klaver elkaar niet zo goed lagen. Dan is er ineens een kieslijstcommissie die weinig geloofwaardige redenen heeft gevonden om het succesvolle fractielid buiten de kieslijst te houden. Jesse Klaver heeft geen vuile handen gemaakt, dat liet hij aan de commissie over. Bij de draai over het Oekraïne-referendum heeft hij geen vuile handen gemaakt, dat liet hij aan de leden over.

Klaver is een politicus geworden in de bedenkelijke zin van het woord. Er rijzen vragen over de transparantie en integriteit en daarmee rijzen er vragen, bijvoorbeeld of de koers die GroenLinks inslaat te maken heeft met het loslaten van principiële standpunten ter wille van het tot stand brengen van een linkse samenwerking? Andere partijen zouden die eis gesteld kunnen hebben.

GroenLinks laat het ook op een ander terrein afweten. De wijze waarop Klaver voortdurend ‘hosanna’ wordt toegeroepen is niet des ‘Groenlinks’. Klaver lijkt niet vies te zijn van ‘mannetjesmakerij’ en dient zich aan als de geroepene en ‘savior’, de Messias van GroenLinks. Hij heeft daarvoor een adviesbureau in de arm genomen dat hem verbindt met politici als John Kennedy, Justin Trudeau en Bernie Sanders. Het werkt, want de Groenlinksers zijn bereid ‘Hosanna’ te roepen zodra hij onder van Black Eyed Peas geleende tonen het podium beklimt, zijn handen in de lucht steekt en zijn opgerolde mouwen laat zien. Alsof hij de man is die GroenLinks uit de woestijn gaat leiden. De gemesmeriseerde menigte gaat dan uit zijn dak. Het is een vorm van populisme, maar zo mag het natuurlijk niet heten.

Chris Aalbers was ter plekke en maakt melding van Klaver’s retorische talent als hij de zaal toespreekt. “Jesse begint de zaal retorische vragen te stellen. Wiens schuld is dit eigenlijk? Waren de Paarse kabinetten of de vluchtelingen de veroorzaker van het economisme? Is slechte zorg het product van marktwerking of van de islam? Als je er economisch niet op vooruit gaat, komt dat door loonmatiging of door Marokkanen? GroenLinks wil volgens hem geen zondebokken, maar oplossingen.”  De retorische truc die hier wordt toegepast staat bekend als het 'valse dilemma'.

Het is duidelijk waar de empathie van Klaver ligt. Bij de zogenaamde ‘zondebokken’. Er is wel een echte zondebok. Dat is het ‘economisme’. Niet helemaal onterecht, maar om dat tegenover de zogenaamde ‘zondebokken’ te zetten is een retorische truc. Het betoog is dat we ons zorgen moeten maken over het economisme en niet over het islamisme. De islam, de vluchtelingen en migranten valt niets te verwijten. Die groep als ‘zondebokken’ bestempelen, berust echter op een groteske overdrijving. In de Nederlandse discussie wordt die groep slechts zelden als zondebok aangewezen, wel als last of als gevaar. Klaver gaat daar retorisch over heen en zegt in feite: ‘kom op, laten we ons zorgen maken over wat ons echt bedreigt: het economisme.’

Hier dringt Klaver zijn blinde vlek aan GroenLinks op. Het is in dit verband de vraag of de persoonlijke geschiedenis van Klaver te maken heeft met de koers die hij GroenLinks opdringt. Daar zijn wel argumenten voor te vinden. Klaver groeide op als een zoon van een alleenstaande Indische moeder en een verdwenen Marokkaanse vader. Op zich is daar helemaal niets tegen. Maar moeders van kinderen van gemengde etniciteit staan wel bekend als de heftigste bestrijders van racisme en discriminatie. Dat is begrijpelijk. Zij willen hun kinderen beschermen voor een toekomst waarin dat een rol speelt. Naar de Klaver van vandaag kijkend, denk ik dat hij opgegroeid is in een sfeer waarin dat een grote rol heeft gespeeld. Hij lijkt de wereld te bezien door ogen die in zijn opvoeding getraind zijn. Zo kan het persoonlijke politiek worden.

Die politiek is terug te vinden in het citaat hierboven, de afwezigheid voor empathie voor Wilders en de zijnen en in het weglaten van de islam en migratie in het rijtje dat volgens hem de ‘boze mensen’, bezig houdt. Chris Aalbers: “Jesse heeft vooral een boodschap over het opkomende rechtspopulisme. Jesse praatte onlangs met mensen die niet meer op linkse partijen stemmen en naar de PVV zijn overgestapt. Ze hebben volgens Jesse logische zorgen zoals wachtlijsten op de woningmarkt en slechte zorg.”

De selectieve waarneming van Jesse Klaver begint pijnlijk te worden. Zijn ‘messiaanse’ betovering van zijn ‘hosanna’ roepende achterban begint verontrustend te worden. Het begint te stinken bij ‘Groenlinks’. Het stinkt naar een verdachte vorm van populisme. GroenLinks is GroenLinks niet meer.