Volgens de NRC horen hoofddoekjes er gewoon bij

Wen er maar aan zegt de NRC, want het gaat om vrijheid en blijheid

De zaterdagkrant van 21 juli 2018 van de NRC staat een beetje in het teken van het afscheid van columniste Lamyae Aharouay. Omdat ik er niet zeker van ben of ik haar naam goed schrijf, zoek ik die elke keer op. In haar vaste en laatste column schreef ze dat ze stopt omdat ze het zat is overal een mening over te hebben. Weinig geloofwaardig want in  haar eerstvolgende tweet nam ze minister Blok te grazen vanwege diens uitspraken over de grenzen aan de multiculturele samenleving.

Vandaag neemt ze werkelijk afscheid in een artikel onder de kop:  ‘Hoe ik een dikke huid kreeg’. Daarin betoogt ze dat voor veel lezers de inhoud van haar columns niet kon opwegen  tegen haar hoofddoek. Het artikel begint met een citaat uit een van mijn blogs. “Alles aan haar is fout. Boven haar column staat haar portret. Vanonder een somber gekleurde hijab kijkt ze de lezer aan met haar minzame blik haar superieure glimlach en alleswetende ogen.” Mijn blog ging niet over haar hoofddoek, maar  over de inhoud van een van de columns die ze schreef. In haar opsomming over reacties van lezers, er waren er die vanwege haar columns hun abonnement opzegden, vertelt ze dat er ook lezers waren die zich stoorden aan haar hoofddoek en die haar portret niet in overeenstemming konden brengen met de figuur die uit haar intelligente proza naar voren treedt.

Nu waren die columns, om Pechtold maar eens te citeren van de oppervlakkigheid van een surfplank en zonder vast beginsel. Wel een duidelijke agenda. Pegida mocht niet demonstreren, de Friezen die een bus met demonstranten tegen hielden, moesten zwaar worden gestraft, maar demonstraties voor de multiculturele samenleving deugden wel allemaal. In haar columns behartigde ze de belangen van het gekleurde en anders-religieuze deel van de multiculturele samenleving. Wie in haar bio duikt, vindt een hardcore islamiste die hoofddoekjes het toppunt van feminisme vindt. Wat mij betreft lijdt ze aan narcistische zelfoverschatting als ze schrijft dat ‘de hoofddoek mijn hoofd bedekt, maar niet mijn hersens afknelt’. Als trouwe lezer van haar columns twijfel ik aan het laatste. De met drogredenen gelardeerde columns wijzen op een tunnelvisie waarbij alles buiten haar eigen belevingswereld buiten beeld valt. Nooit zal ze zich afvragen wat mensen beweegt als ze hoofddoeken niet zien zitten. Dat hoeft ze ook niet omdat voor haar vast staat dat die mensen niet deugen en haar recht op vrije meningsuiting en vrijheid van godsdienst geweld aan doen.

In haar eigen hoofdredactioneel commentaar neemt de NRC het voor haar op, al zou je ook kunnen zeggen dat ze het voor zichzelf opnemen vanwege het aantrekken van een gehoofddoekte columniste.  In ‘Het nieuwe Nederland verdient een plaats in de media’, schrijft de NRC dat een hoofddoek een uitdrukking is van een religieuze overtuiging en daarin is iedereen vrij: “Deze krant is vóór de vrijheid van godsdienst en vóór individuele keuzes”, schrijft de NRC parmantig. Dat is natuurlijk van de oppervlakkigheid van een surfplank, om Pechtold maar weer eens te citeren. Voor de komst van de islam hadden we de afspraak dat het overduidelijk tonen van religieuze of politieke opvattingen in de openbare ruimte ‘not done’ was. Zo hielden we de diversiteit leefbaar en drukten we een ‘samen’ uit. Volgens de NRC is dat inmiddels ‘oude en achterhaalde beschaving’: “De ergernis is wel te begrijpen: onwennigheid, weerzin tegen een bepaalde religie, bezwaar tegen culturele veranderingen” schrijft ze. Even later heet het: “NRC is bovendien van de ‘inhoud’ en vraagt lezers vertrouwde kaders en verwachtingen bij te kunnen stellen. Met z’n columnisten tracht NRC bovendien een afspiegeling te tonen van een divers Nederland. Er zijn meer stemmen relevant dan die van de middelbare witte man die het in deze titel (de NRC, pl) sinds 1828 doorgaans voor het zeggen had”.

Het is duidelijk. De NRC is van de nieuwe beschaving die de oude vervangt. Ik ga daar niet in mee. Een zin als”(en ik haat Godwins, maar het moet even): “NRC is bovendien van de ‘inhoud’ en vraagt lezers vertrouwde kaders en verwachtingen bij te kunnen stellen”, had ze ook in haar beruchte oorlogsverleden*) kunnen schrijven. Je aanpassen aan de nieuwe werkelijkheid zit bij de NRC kennelijk diep in de genen. De NRC had het ook op kunnen nemen voor de oude ‘beschaving’ en op kunnen roepen om uiterlijk religieus vertoon achterwege te laten. Maar nee hoor, de NRC bukt diep voor de islam en roept ons op om de vertrouwde kaders en verwachtingen los te laten. En Pim Fortuyn, de middelbare witte man, had natuurlijk nooit moeten zeggen dat hij de islam een achterlijke religie vond. Voor de NRC geldt vrijheid blijheid. In de nieuwe beschaving mag Lamyae Aharouay leven volgens haar eigen islamitische beschaving en kan tegelijk zoals ze zelf zegt Hollandse zijn.

Wat Lamyae weigert te zien dat in de oude beschaving een hoofddoek maar al te vaak een signaal is van een beschaving die niet in Nederland past. Wie een hoofddoek draagt omdat de koran dat voorschrijft zal ook andere voorschriften uit de koran serieus nemen. En daar zit het grote probleem. De islamitische leer schrijft voor dat moslims in Nederland moeten accepteren wat overeenkomt met de islam en ervoor moeten strijden om alles wat nog niet overeenkomt met de islam te veranderen. Lamyae Aharouag was in haar columns trouw aan die opdracht. Goed dat ze gestopt is als columniste. Vanaf september gaat ze verder als politiek verslaggever.

De tegenwoordige NRC heeft om Pechtold voor de laatste keer te citeren ‘de diepte van een surfplank’. Dat krijg je als je politiek correct wil zijn en de lezers wil opvoeden.


*) Voor wie daar niet mee bekend is, het volgende. De NRC kwam de oorlog door onder hoofdredacteur Johan Huijts. Die probeerde de kool en de geit te sparen om zo het blad overeind te houden. Na de oorlog kreeg  hij een verbod om gedurende vijf jaar het beroep van journalist uit te oefenen. De NRC kreeg een kort verschijningsverbod opgelegd. Huijts proclameerde dat de krant door kon gaan en "dat zulks kon door zich praktisch te oriënteren op de kennelijk Duitse hegemonie in Europa, in welke 'nieuwe orde' het socialisme het nationalisme zou overwinnen".

Bij het Algemeen Handelsblad was het allemaal veel erger. Om het blad overeind te houden werd joods personeel ontslagen en Duitsgezinde leiding aangesteld die ook antisemitisme toeliet. Bij het blad was sprake van volledige collaboratie. Om onduidelijke redenen werd het Handelsblad veel minder zwaar gestraft dan de de eveneens collaborerende Telegraaf

‘Beschaving’ ingezet ter bestrijding van de waarheid

Wees beschaafd!

Nadat bekend werd dat minister Stef Blok onverbloemd zijn gedachten had geuit over de beperkingen van een multiculturele samenleving, viel schrijvend en sprekend links Nederland over hem heen. Leden van D’66 willen dat hij oprot als hij zijn excuses niet aanbiedt. GroenLinks lijkt op vakantie te zijn, van hen is nog maar weinig vernomen. Voor Klaver zou het een kolfje naar zijn hand moeten zijn om Stef Blok verbaal aan de hoogste boom op te hangen. Klaver is genetisch multicultureel en fundamentalistisch links beschaafd. 

Vriend en vijand zijn het er eigenlijk wel over eens dat Blok zich niet handig (te onverbloemd) heeft uitgedrukt. Maar vooral bij links beschaafden is de boot aan. Dat is verontrustend. Terwijl een groot deel van de bevolking de kern van waarheid in de boodschap van minister Blok ziet, beijvert beschaafd links, dus ook alle media, zich om de waarheid te veroordelen. Dat is verontrustend. Voor hen bestaat de waarheid wel, maar je moet hem anders en vriendelijker uitleggen en zeker niet lomp verwoorden. De waarheid moet bedekt worden met beschaving en beschaving betekent onverdraagzaamheid ten opzichte van harde waarheden.

Van Aartsen, de net afgetreden interim-burgemeester ging het verst. Moslims moeten worden beschermd zoals Thorbecke de katholieken beschermde. Een nogal ongepaste vergelijking. Vanaf de reformatie werden katholieken gewantrouwd en gediscrimineerd omdat ze trouw zouden blijven aan het Duitse Keizerrijk en het Vaticaan. Katholieken mochten niet in overheidsdienst en het katholieke volksdeel verpauperde. Thorbecke maakte daar een einde aan met als gevolg dat het katholieke volksdeel op eigen kracht emancipeerde. Kunnen we zoiets ook van het islamitische volksdeel verwachten? Dat ziet er heel anders uit. Moslims zijn trouw aan de islamitische leer die voorschrijft dat dat de wereld aan de voeten van Allah wordt gelegd. Dat vereist dat ze niet emanciperen, niet integreren of assimileren want dat zou maar ten koste gaan van de taak die moslims in deze wereld hebben. Saoedi-Arabië bepaalt de koers en heeft daar veel geld voor beschikbaar. Waarom zouden ze moeten worden beschermd volgens van Aartsen. Omdat dat het beschaafd is!

Beschaving is in feite een set van regels, van normen en waarden die het ons mogelijk maakt om met elkaar te verkeren omdat het de scherpe randjes van onze instincten en overlevingsdrang afvlakt. Er lijken verschillende soorten van beschaving te bestaan. De beschaving veroorzaakt door angst bijvoorbeeld die mensen dwong om fatsoenlijk en netjes te zijn. Dat kan ver gaan. Het kan uiteindelijk leiden tot gedrag om anderen niet boos te maken. De gevolgen daarvan zijn prachtig beschreven in het verhaal over Herr Biedermann die tot het gaatje ging en uiteindelijk zijn huis in vlammen zag opgaan nadat hij de inbrekers van lucifers had voorzien. De moraal van dit verhaal is dat netjes en fatsoenlijk blijven tot je ondergang kan leiden.

Er is ook het soort beschaving die fundamenteel is. “Laten we beschaafd blijven”, zegt de fundamentalist die daarmee soms situaties met morele chantage onder controle krijgt, maar vaker moet toezien dat de ander geen gehoor geeft aan die oproep. Er is ook de beschaving van de optimist die iedereen verzekert dat alles goed komt. Het soort (linkse) beschaving waar we nu mee te maken hebben is de opgelegde beschaving die ons dwingt te accepteren wat we eigenlijk niet willen. Het is de fundamentalistische beschaving die uit angst wordt geaccepteerd. Wie wil er nu voor racist, xenofoob of islamofoob worden uitgemaakt. Van Aartsen gaat nog een beschavings-stap verder. Moslims moeten worden beschermd. Dat moeten ze ook, maar dan tegen de orthodoxe islam die ze de toegang tot het paradijs ontzegt als ze niet doen wat de orthodoxe islam voorschrijft. Ook moslims zijn bang en kiezen daarom voor de islamitische beschaving die niet te rijmen valt met die van Europa.

Moslimse scribenten doen na de uitspraken van Blok allemaal een beroep op de beschaving die uitblinkt in tolerantie. Dat is eigenlijk onthutsend, maar wordt  gesteund door links dat fundamenteel beschaafd is. Links vindt dat je de multiculturele samenleving op een beschaafde manier moet accepteren ook al dwingt de realiteit tot minder tolerantie. Voor links bestaat wat niet zichtbaar wordt helemaal niet. Als in Denemarken imams betrapt worden op een dubbele standaard, hoeft dat voor links in Nederland nog niet te gelden. Als volkswijken verpauperen door de heterogene samenstelling van de bevolking vindt links altijd weer een moslimse buurman die aardig is voor een oud vrouwtje. De beschaving van links is de beschaving van superioriteit en daarom onbeschaafd. Jan modaal, de hardwerkende Nederlander, de autochtone bewoners van volkswijken: ze zijn (bijna) allemaal onbeschaafd, xenofoob en islamofoob volgens links dat de islam op zijn wenken bedient. De PvdA heeft er de prijs voor betaald, maar durft nog niet minder beschaafd te zijn.

Autochtone beschaving is dat je elkaar niet in de steek laat en de waarheid en realiteit respecteert en accepteert. Als dat onder druk komt te staan omdat een deel van de Nederlandse bevolking er de voorkeur aan geeft om beschaafd tolerant te zijn ten opzichte van wat niet te tolereren valt, moet het volk maar in opstand komen. Vooralsnog kunnen ze dat blijven doen bij verkiezingen. Verkiezingen vormen een prima gelegenheid om beschaafd te laten zien dat er grenzen zijn aan de multiculturaliteit en dat die eigenlijk al overschreden zijn. Oh, en neem je alvast voor om de SP te mijden. Die bukt voor fundamentele beschaving omdat ze lokaal zo graag in linkse colleges wil zitten.

De uitspraken van minister Stef Blok passen in een patroon

Op een besloten conferentie sprak minister Blok vrijuit over zijn denkbeelden met betrekking tot de multiculturele samenleving en de grenzen daarvan. Iemand heeft daar een opname van gemaakt  en openbaar gemaakt. Deining alom. In een geconditioneerde reflex verwierp links Nederland zijn uitspraken en vond dat Blok zich moest schamen. Eerder vroeg fractievoorzitter Dijkhoff zich al af of oorlogsvluchtelingen niet moeten worden teruggestuurd zodra het land weer veilig is. Geen ophef. Trump liet bij zijn bezoek aan Europa weten dat het  met de omarming van de multiculturele samenleving haar toekomst op het spel zette. Ophef alom. Ondertussen hebben al aardig wat Europese landen zich afgekeerd van het Europese verwelkomingsbeleid van vluchtelingen. Dat begon bij de Visegradlanden, Oostenrijk kiest min of meer hun zijde. Italië is de toestroom van vluchtelingen zat, Denemarken zet in op een straf integratiebeleid, Engeland wil grip krijgen op de stroom van migranten, Franse intellectuelen maken zich zorgen om de islam, Nederland heeft Wilders en gisteren vroeg Martin Sommer zich in de Volkskrant af of gezien de bestaande situatie mensenrechten nog wel van deze tijd zijn en ziet dat ze door velen als bedreiging worden gezien.

Zien we een kantelmoment?

Trump heeft zijn waarschuwing niet teruggenomen. Dat hoeft hij ook niet. Hij kan er niet toe gedwongen worden. Stef Blok kan wel gedwongen worden en kwam dan ook ijlings terug op zijn uitspraken. Ze waren slechts bedoeld als prikkelende statements in een interne discussie en achteraf niet zo verstandig, zei hij. Erg geloofwaardig is dat niet en het parlement zal hem daarover wel de oren willen wassen, Pechtold voorop. Dat een minister van een regering waarvan D’66 onderdeel is, zoiets zegt, is een zeer ernstige inbreuk op het door D’66 voorgestane beleid. En daar zit een probleem. Net als GroenLinks vindt D’66 niet dat onze genetische uitrusting problemen heeft met vreemdelingen, zoals Blok zei. Beter dan Suriname noemen (politiek onhandig) had Blok kunnen verwijzen naar het voormalige Joegoslavië dat langs etnische en religieuze lijnen uit elkaar is gevallen.

Rechts Nederland is voor realisme en links Nederland kiest voor wensbeleid, om maar eens wat te generaliseren. Gedachten als die van Blok leven breed in de samenleving. Velen maken zich zorgen om de problematiek van het multiculturalisme en de islam. In de projectie van de huidige situatie naar de toekomst wordt een exponentiële toename van de problemen verwacht. Trump benoemde ze. Links Nederland ziet de problemen ook wel, maar tilt er niet al te zwaar aan. De instroom van migranten is het probleem niet, zegt men bij links. Het probleem ligt bij de ontvangende samenleving. Minister Blok is nu een onderdeel van geworden van al die mensen die vinden dat het niet erger moet worden dan het nu al is. Met het klimaat beleid is dat gelukt. De discussie over de integratie- en migratieproblematiek is vooralsnog echter een oneindige. Als rechts op dat terrein wat zegt of oppert, slaat links terug. De polarisatie houdt de samenleving gevangen in politiek correct wensdenken waarbij de bevolking van de ontvangende samenleving genetisch moet worden geherprogrammeerd zodat ze lief en tolerant wordt ten opzichte van vreemdelingen en de portemonnee trekken. Het Zweedse model.

Naar verwachting zal echter ook in Nederland de zaak gaan kantelen. De uitspraken van Blok en Dijkhoff vormen signalen dat in de politiek het realisme groeit en links zal niet nog jaren kunnen volhouden dat realisme een bewijs van xenofobie en racisme is waarvan de samenleving moet genezen. Het Europese beleid ten aanzien van migratie is al gekanteld. Europese grenzen gaan dicht. Het Nederlandse regeringsbeleid tendeert naar de opvatting dat hooguit twintig procent van alle vluchtelingen dat ook werkelijk is. Het migratiebeleid is gekanteld, het integratiebeleid nog niet.

In een ander blog verwees ik naar de situatie in Polen. Voor de eerste wereldoorlog was in Polen nog slechts 68 procent autochtoon Pools. Rusland, Hongarije en Pruissen begonnen in de door hen bezette gebieden integratiebeleid waar vooral allochtonen zich tegen verzetten. Het integratieprobleem is allesbehalve nieuw in Europa.

Het kan geen jaren meer duren voor de uitspraken van de Rotterdamse Burgemeester Aboutaleb beleid worden. Als het je hier niet bevalt, als je niet mee wil doen, rot je maar op. Maar daarvoor zullen we ons eerst nog moeten bezinnen op mensenrechten, zoals Martin Sommer aanbeveelt. Universele mensenrechten (en vluchtelingenrechten) hebben een lokale uitleg nodig omdat ze anders grenzeloos zijn.

Hoeveel roodharigen zijn er te zien op televisie?

De roodharige Thijs Belmonte vertrok in 2013 naar Syrië 

Ja, hoeveel roodharigen zijn er eigenlijk te zien in allerlei programma’s op televisie. En om de vraag uit te breiden: hoeveel zitten er in de regering, parlement, zijn burgemeester of wethouder, zitten in de hoogste echelons van bedrijven en ministeries, staan voor de klas, op de preekstoel, zijn journalist of toneelspeler?

Het moet moeilijk zijn voor roodharigen om de eigen identiteit te vinden met zo weinig zichtbare en belangrijke rolmodellen. In de überblonde serie ‘Dokter Deen’ is er welgeteld één roodharige aanwezig. Hij speelt de zielige barkeeper die niet altijd de juiste dingen zegt, verliefd wordt op paarden en regelmatig bij de dokter op het spreekuur verschijnt vanwege zijn hypochondrie. Die roodharige mag nooit dokter Deen redden van een of andere narigheid, Hij wordt afgeschilderd als dumbo. De überhollandse serie bevestigt hier het vooroordeel dat je aan roodharigen helemaal niets hebt. Ze zijn nog net goed genoeg om in een dienende functie voor de überblonden een biertje te tappen.

Het ergste is dat er geen vereniging, instituut, politieke partij, of leerstoel bestaat die het voor de bleekhuidige roodharigen opneemt. Er vindt geen belangenbehartiging plaats om hem kansen te geven en discriminatie weg te nemen. Er is geen diversiteitsbeleid dat hem een plaats onder de zon geeft. In de jaarlijkse troonrede wordt hij niet genoemd, er worden geen boeken over zijn lot geschreven, er zijn geen buitenlandse mogendheden die het voor hen opnemen. Er is geen buitenland waar hij onder zijns gelijken kan zijn. De media negeren de roodharigen alsof ze niet bestaan. Alleen als ze een zielige dumbo nodig hebben casten ze een roodharige.

De roodharige Victor Droste is tot zes jaar veroordeeld

Het begint al bij de geboorte. Als het kopje verschijnt roept de verloskundige verschrikt “ohjee een rooie!”. De ouders schrikken eveneens, maar nemen zich voor van hem evenveel te houden als van hun blonde kindjes. Als peuter begrijpt hij nog niet alles, ook niet als oma zegt: “toch jammer van dat rode haar”. Tegen de tijd dat hij kleuter is weet hij: “ik ben anders dan de rest” en dan moet het echte leven nog beginnen. Dat begint als regel op de basisschool. Het rode haar wordt een mikpunt van de bully’s en hun aanhang. Ze maken hem duidelijk dat hij er eigenlijk niet bij hoort, dat hij minder en zwakker is en op niemand kan rekenen. Hij staat er alleen voor en de beste strategie is om zo onopvallend door het leven te gaan wat met een rode haarkleur nog niet meevalt. Zijn onderwijzer zal minder hoge verwachtingen van hem hebben en vermoedelijk is het aantal analfabeten onder roodharigen hoger dan gemiddeld.

De roodharige begint met weinig zelfvertrouwen aan het vervolgonderwijs. Juist in die fase begint de identiteitsvorming van belang te worden. De roodharige hoort echter nergens bij en heeft als hij hersens heeft geen andere uitweg dan nar of nerd te worden. Hoe hij ook zijn best doet, hij heeft weinig kansen. Zelfs op een boekhoudbureau hebben ze liever een blonde medewerker. De roodharige gaat liever niet bij de politie, het leger of de brandweer omdat het daar vol zit met bully’s die hem onbeschaamd vragen of zij  geslachtshaar ook rood is en dat dan wel willen zien.

Het leven van de roodharige wordt gevuld met stress en stressvermijding. Hij is vaker ziek en belandt nog al eens op de bank bij de psychiater. Die geeft hem kalmeringsmiddelen om de stress te dempen, wat kan hij anders doen. Veel roodharigen gebruiken allerlei middelen om hun sproeten te verbergen en hun haar blond te verven. Wat aan de buitenkant gerepareerd kan worden, kan aan de binnenkant echter niet. Hij wordt nooit beoordeeld op wat hij kan, maar altijd weer op hoe hij eruit ziet. Zijn trouwste vriend zal een hond zijn. Wie gaat er nou een biertje drinken met een rooie. Dat leidt alleen maar tot situaties waarin je niet weet wat je moet doen. Wat moet je bijvoorbeeld doen als een gespierde blonde je rooie vriend begint te treiteren. Dat risico loop je liever niet.

Het leven is zwaar voor een rooie. Je familie kan al tien eeuwen op Nederlandse bodem vertoeven, maar er echt bij horen is niet van toepassing. Je leven is nog zwaarder dan dat van de gemiddelde migrant. Die kan altijd nog terugvallen op zijn gemeenschap die uitsluiting veroordeeld en iedereen die anders is een racist noemt. Dat kan een rooie niet. De rooie heeft als regel een bleke huid die eerder verbrandt dan bruin wordt. Voor de gekleurde migrant is hij een typisch voorbeeld  van een bleekscheet en dat laten ze hem weten ook.

Laten we lief zijn voor roodharigen en andere minderheden met kleuraspecten,
anders worden ze terrorist of terroriseren ons als columnist.

Vrijzinnige moslims, bestaan ze?

De website ‘Verenoflood’ publiceerde een van mijn blogs: http://verenoflood.nu/tot-verrassing-lezen-ook-moslims-blog/

Het is er een uit een lange reeks waarin ik de islam op zo goed mogelijke gronden bekritiseer. Ik merkte tot mijn verbazing dat die blogs ook door mijn moslimse vrienden en kennissen redelijk goed worden gelezen en enkele keren zelfs ‘geliket’. Een vriend vertelde me dat hij de meeste blogs kon onderschrijven. Hij zag echter af van ‘liken’ omdat het niet goed zou vallen in zijn meer behoudende islamitische omgeving.

In de commentaren  op mijn blog (en ik ontving ook enkele e-mails) overheerste de opvatting dat moslims samenvallen met het beeld dat men van de islam heeft. Dat beeld over de orthodoxe islam klopt eigenlijk wel. Veel mensen die wat meer van de islam weten doorzien wel dat het beeld dat door islamwoordvoerders wordt uitgedragen als regel niet klopt met de leerstellige opvattingen van de islam. Om de islam in Europa acceptabel te maken wordt door hen veel gelogen over de ware aard van de islam. Ook daarover schreef ik in blogs, bijvoorbeeld deze: http://peterdagboek.blogspot.com/2016/11/onweerlegbaar-bewezen-imams-liegen-er.html

De koran schrijf voor dat je met andersgelovigen geen vriendschap mag sluiten. Dat werd een probleem toen tussen mij en een moslim zich een vriendschap begon te ontwikkelen. Ik weet niet of hij uit gewetensnood een imam geraadpleegd heeft. Zijn onverwachte boodschap op een keer was dat we geen vrienden konden blijven als ik de islam ter discussie bleef stellen. Daarmee eindigde de ontluikende vriendschap. Met degenen die als vrienden en kennissen zijn overgebleven kan ik over religie discussiëren. We zijn het niet altijd eens, maar vaak wel. Onder moslims bestaat er ook kritiek op de wijze waarop de islam zich manifesteert. In eigen kring kunnen ze dat meestal niet uiten. In de gesprekken valt de naam van Rumi (1207-1273) nogal eens. Een vluchteling die uiteindelijk in het huidige Turkije belandde en bekend werd als soefi-dichter die een humane versie van de islam propageerde. Hij is niet de enige die voorstander was van een humane interpretatie van de islam. Avicenna en Averroës zijn daar ook goede voorbeelden van, maar beiden werden vervolgd, verbannen en hun boeken moesten worden verbrand. Ondanks de officiële afwijzing van hun opvattingen vormen ze voor een deel van de moslims een belangrijk voorbeeld.

Vrijzinnigheid wordt tot op de dag van vandaag niet beloond binnen de islam. De eenheid van de leer is heilig. Afwijking wordt gezien als een vorm van wanorde en het veroorzaken van wanorde verdient volgens de koran de doodstraf. Vrijzinnige moslimdenkers zijn nauwelijks te vinden in islamitische landen. Als regel zijn ze gevlucht naar Amerika of Europa en een enkeling laat uitgebreid van zich horen.

Kun je in Nederland als vrijzinnig moslim leven? Het  kan, er zijn er aardig wat van, maar ze zijn nauwelijks zichtbaar. Volgens de islamitische leer is een vrijdenkende moslim geen moslim meer, het is een afvallige die de doodstraf verdient. Die doodstraf wordt niet vaak meer uitgevoerd in islamitische landen, maar het komt nog regelmatig voor. Moslims in Europa of Amerika hoeven daar geen vrees voor te hebben. Als ze zich echter als vrijzinnige uiten, wacht onherroepelijk uitsluiting. In de koran worden kinderen opgeroepen hun ouders te mijden als die niet volgens de leer denken en leven. De meeste vrijzinnige moslims geven er de voorkeur aan om in sociaal opzicht tot hun etnische gemeenschap te blijven behoren en houden de schijn op.

De in moslimgemeenschappen heersende sociale controle is nagenoeg onverbiddelijk. Wie waarneembaar afwijkt, bijvoorbeeld met de ramadan, verliest zijn reputatie als betrouwbare moslim. Wie betwijfelt of er vrijzinnige moslims zijn, heeft enig recht van spreken. Hierboven heb ik verklaard waarom ze nauwelijks zichtbaar zijn. Ze zijn er echter en ik heb ze zowel aangetroffen onder diepgelovigen als onder nauwelijks gelovigen.

Er zijn twee schuldigen voor het feit dat vrijzinnige moslims niet of nauwelijks uit de kast komen. Dat zijn op de eerste plaats de partijmoslims, waaronder veel imams. Ze zijn vaak meer partijdig dan gelovig. De islam wordt door hen onder alle omstandigheden verdedigd, het belang van de islam en de belangen van moslims staan bij hen voorop. Ze zijn partijdig en staan niet open voor kritiek. Ze houden de moslims bijeen omdat het een belang van de islam is. De ‘partijdigen’ behoren ook tot de bestuursfluisteraars die de belangen van de islam en moslims bepleiten bij de lokale en landelijke overheid en bij alle instituties waarmee moslims te maken hebben.

De landelijke overheid is de tweede schuldige. De vrijzinnige moslims zijn bij de overheid niet in beeld. De overheid accepteert de als regel orthodoxe islam en houdt daarmee de onderdrukking van vrijzinnige moslims in stand. Binnen de islam bestaat er geen vrijheid van godsdienst voor de vrijzinnigen. De overheid laat dat zo alsof het niet anders kan. Het is de hoogste tijd dat Aboutaleb  iets aardigs gaat zeggen over vrijzinnige moslims. Bijvoorbeeld dat ze tot de toekomst van Nederland horen. Maar ik vrees dat we nog lang kunnen wachten. Ook Aboutaleb moet balanceren tussen acceptatie in eigen kring en zijn Nederlanderschap. Hij is echter de eerst aangewezene om te vertellen dat partijmoslims kunnen oprotten. Van Marcouch is dat, als de echte partijmoslim die hij is, niet te verwachten. Die had nooit burgemeester mogen worden.

Ik sluit af met een mopje dat ik als vraag kreeg voorgelegd van een jongere uit Teheran die hier op familiebezoek was. Zijn vraag was: “In welk islamitisch land wonen er geen moslims?” Ik wist het antwoord meteen: “Iran”, het land dat veel vrijzinnige moslims kent die de orthodoxe en in hun ogen Arabische islam meer dan zat zijn.

Inreisverbod Amerika is geopolitiek beleid en geen moslimban

                                                     

In de Volkskrant van 29 juni 2018 schrijft Brett Stephens dat ‘het inreisverbod VS totaal zinloos is’. In zijn betoog laat hij zien dat de meeste aanslagen die in Amerika hebben plaatsgevonden gepleegd zijn door islamisten die niet afkomstig zijn uit de landen waar het inreisverbod voor geldt. Brett Stephens heeft een punt zou je kunnen zeggen. Als het gaat om het tegenhouden van potentiële terroristen is het beleid weinig effectief. Om terroristen tegen te houden zou het inreisverbod voor alle islamitische landen dienen te gelden, bijvoorbeeld ook voor Pakistan, Tsjetsjenië, Afghanistan, de Palestijnse gebieden en Oezbekistan. Voor die landen en vele andere islamitische landen geldt het inreisverbod echter niet. Er moet dus een andere reden zijn voor het inreisverbod. Dat heeft Brett Stephens (en de Volkskrant) over het hoofd gezien omdat hij niet verder keek dan zijn neus lang is.

Het inreisverbod geldt op dit ogenblik voor Iran, Libië, Noord-Korea, Somalië, Venezuela, Syrië en Jemen. Voor die landen is moeilijk een gemeenschappelijke noemer te vinden. De keuze voor Syrië is te begrijpen, het herbergt nogal wat rebellen en fanatiekelingen die van mening zijn dat het Kalifaat alleen met geweld tot stand kan komen en dat de Westerse wereld gestraft moet worden voor haar inmenging in zaken die alleen moslims aangaan. Datzelfde kan ook wel van Irak worden gezegd. Daar zijn nog steeds gebieden die niet onder controle zijn van de Iraakse regering. Iran is ook begrijpelijk. Hoewel daar nauwelijks terroristen vandaan komen steunt het Iraanse bewind rebellen en terroristen die voor de islamitische zaak opkomen. Venezuela stuurt geen terroristen naar Amerika, daar moeten dus andere beweegredenen voor aanwezig zijn. Het Venezolaanse bewind is nogal anti-Amerika. Ook Noord-Korea is hier een vreemde eend in de bijt. Het land belet haar inwoners uit te reizen, er zullen dus niet veel Noord-Koreanen getroffen worden door het Amerikaanse inreisverbod.

Het zijn niet de zeven staten die getroffen worden door het inreisverbod. Dat zijn de inwoners van die landen die voor studie, familiebezoek, sportuitwisselingen, exporthandel of asiel niet meer welkom zijn in Amerika. De maatregel doet hen pijn en dat geldt in feite overwegend voor de welvarende inwoners van die landen. Iran is daarbij een goed voorbeeld. Het bewind is fel anti-Amerikaans. Bij welvarende families is het echter goed voor hun prestige als de kinderen in Amerika hebben gestudeerd. Die route is nu afgesneden.

Als er gezocht wordt naar een gemeenschappelijke noemer voor de landen waarvoor het inreisverbod geldt, is het de boodschap aan de elite van die landen dat Amerika wil dat er veranderingen komen in de wijze waarop het land al dan niet geregeerd wordt. Het inreisverbod is samen met de economische sancties een boodschap. Tegelijkertijd is het ook een boodschap aan de elite van andere landen dat afhankelijk van de situatie er een dreiging is dat een land aan het lijstje kan worden toegevoegd.

De zeven landen waar het inreisverbod voor geldt vormen in feite het topje van de landen die naar internationale standaarden hun zaken niet op orde hebben. Het verbod dwingt de bevolking van die landen om daarover na te denken en er wat aan te doen als de consequenties ze niet bevallen.

Vandaag 2 juli 2018 brengt de minister-president van Nederland, Mark Rutte, een bezoek aan de President van Amerika. Op de gespreksagenda staat het voorstel om Amerikaanse douaniers toegang te geven tot Nederlandse vertrekhavens, met name Schiphol, zodat de inwoners uit de zeven landen al bij voorbaat in Europa tegengehouden kunnen worden. Nederland is van plan om daarmee in te stemmen en zal daar wel wat voor terug willen vragen. Dat zal niet zo gemakkelijk gaan. Amerika zou graag zien dat Europa het Amerikaanse beleid zou volgen om de betrokken zeven landen verder te isoleren. Het Europese beleid verzet zich daar echter tegen. Europa is meer voor pappen en nathouden zoals Amerika onder Obama deed.

Het presidentschap van Trump laat een ander Amerika zien. Geen nieuw Amerika, maar een Amerika dat al aanwezig was (Reagan) en eindelijk weer de kans heeft om haar visie op de wereld in daden om te zetten. Reagan kreeg het communisme op zijn knieën en Amerika onder Trump heeft onder andere het aanpakken van de militante islam op haar agenda.

Bij de vraag of het Amerikaanse beleid zin heeft, kan vooral gekeken worden naar Iran. Sancties en het inreisverbod doen de bevolking pijn en het Iraanse bewind krijgt daar steeds vaker de schuld van. Insiders zien dat het gezag van de regering tanende is en het is een kwestie van tijd dat de bevolking een andere weg kiest. De Amerikaanse boodschap kan dan ook worden uitgelegd als: ‘doe normaal, dan doen wij dat ook’. De wereld heeft een betere toekomst als Europa in dit verband voluit de zijde kiest van Amerika.

Nederturken zitten vast in de migratieval

Ongeveer driekwart van de in Nederland verblijvende Turken die stemde, stemde voor de voortzetting en versterking van het presidentschap van Erdogan. Dat is royaal meer dan het percentage van de inwoners van Turkije die voor Erdogan stemden.

De meeste Turken in Nederland hebben een Nederlands paspoort. Uitgaande van de sterke aanhang voor Erdogan en de feestvreugde over zijn verkiezing in een aantal Nederlandse steden dient de  conclusie te zijn dat ze het Nederlanderschap overwegend op slechts pragmatische gronden hebben aangevraagd. Het zijn geen Nederlanders en ze zijn ook niet van plan het te worden. Bevreemdend is dat niet. Turkije stelt alles in het werk om ze islamitisch en Turks te houden. Turkije sluit ze op in een mentale kooi

In 1963 werd door de toen nog kleine EU een associatieverdrag gesloten waarin werd vastgelegd dat de in de EU-landen wonende Turken geen verplichting tot inburgering kon worden opgelegd. In 1963 leek dat geen zwaarwegend probleem. Enkele jaren later zouden de eerste Turkse gastarbeiders in Nederland aankomen. Aan inburgering dacht nog niemand, ze zouden toch terug gaan. Die aanname werd doorkruist toen in 1975 onder druk van de olielanden tijdens de oliecrisis Nederland zich verplichtte om gezinshereniging toe te staan. De gezinshereniging kwam er en kreeg een vervolg in de ketenmigratie. Het beperkte aantal Turken groeide als gevolg van de gezinshereniging en ketenmigratie tot ongeveer 400.000 nu. Inburgering kan niet verplicht worden. Met een verwijzing naar het associatieverdrag hebben Turken daarover rechtszaken aangespannen en gewonnen.

Turkije wenst ook niet dat elders verblijvende Turken integreren. Erdogan ziet dat als strijdig met de mensenrechten en de Turkse partij DENK, vertegenwoordigd in het Nederlandse parlement, hanteert hetzelfde uitgangspunt. Het wordt in Turkse moskeeën verkondigd en door Turkse woordvoerders en belangenbehartigers bij de landelijke en lokale overheden bepleit en verdedigd. Diversiteit is goed, want zo leren we van elkaar’, is het credo. Dat getuigt van het nodige opportunisme want het Turkse beleid en de Turkse cultuur keert zich tegen diversiteit. In Turkije worden de Koerdische Turken verturkst en politiek tegen gewerkt. De Turkse regering zet regelmatig het leger in om de Koerdische protesten te onderdrukken. Turkse alevieten worden geminacht omdat ze eigenlijk niet van de echte islam zijn.

Nu Turkije bezig is verder te islamiseren en gekozen heeft voor een autocratisch leiderschap is de tijd aangebroken om de hoop op een toetreding van een democratisch Turkije tot de EU te laten varen en het associatieverdrag uit 1963 op te zeggen. Daarbij zit wel een addertje onder het gras. Turkije chanteert de EU. De afspraak dat Turkije vluchtelingen tegenhoudt die de reis naar Europa willen maken, wordt door Turkije regelmatig in het vizier gebracht met de boodschap dat ze dat verdrag ieder moment kunnen opzeggen. Tot nu toe is het bij dreigementen gebleven. Met het opzeggen van het associatieverdrag kan dan ook beter worden gewacht tot Europa betere voorzieningen heeft getroffen om de vloed van migranten te dempen.

De zorg van Turkije voor de Turkse en islamitische identiteit in de over Europa verspreide diaspora en haar verzet tegen integratie, is in feite een vijandige houding ten opzichte van de Europese landen met een aanzienlijke vertegenwoordiging van Turken. Europese landen gedogen dat inwoners die een paspoort is verstrekt kunnen worden opgeroepen voor Turkse krijgsdienst en gedogen dat Turken massaal deelnemen aan verkiezingen in Turkije. Het Nederlandse en Europese beleid in dit verband is gebaseerd op het accepteren van het kennelijk onvermijdelijke. Die situatie is echter toe aan herziening.

Veel Turken met een Nederlands paspoort zijn in feite schijn-Nederlanders. Velen van hen zouden wel terug willen en verkondigen dat ook regelmatig. Ze zitten echter in een migratieval. Terugkeren betekent immers terugkeren naar een land waar de voorzieningen aanzienlijk slechter zijn en dat houdt ze tegen. Het kunnen profiteren van uitstekende voorzieningen houdt ze hier. Het is een opportunistische houding. Eigenlijk willen ze hier niet leven maar de uitstekende voorzieningen houden hen vast.

Nederland en West-Europa ervaren twee problemen. Het anti-integratiebeleid van de Turkse overheid en de opportunistische houding van de aanwezige Turkse bevolking. Beide zijn niet acceptabel. Beide zijn wel op te lossen. Dat vergt hard en consequent beleid. Het opzeggen van het associatieverdrag is een begin. Het niet meer accepteren van dubbele  paspoorten is een volgende stap. Nederlanders kunnen geen tweede paspoort hebben, waarom anderen dan wel? Voor Turken die hun Turks paspoort willen behouden zou er maar één keuze mogen zijn. Ga terug!