De dubbelzinnigheid van D’66-voorman Alexander Pechtold

In de NRC van 9 november 2016 werd de reactie op de verkiezingsuitslag in Amerika als volgt vermeld:

“Het kan een wake-upcall zijn”, zegt Alexander Pechtold (D’66) die “echt beroerd” is van Trumps overwinning maar ook “extra motivatie” voelt om te zorgen dat “angst en verdeeldheid” geen kans krijgen in Nederland.

Heel alert is D’66 wel. Op facebook trof ik hun advertentie met de tekst:

“Wie zwijgt, stemt toe, Wie opstaat, bouwt mee, Stop het populisme, Steun het optimisme, Nu is het moment.”

Clintoniaanser kan het bijna niet, al is het net wat minder erg dan Rutger Bregman die in zijn column op de Correspondent onder de titel: Laat dit in vredesnaam een wake-up call zijn, schrijft: “Dit is het slechtste jaar voor de democratie sinds, ja sinds wanneer eigenlijk, 1933?”.  

Ik heb Pechtold nog wel eens horen zeggen dat de kiezer altijd gelijk heeft, maar voor de afgetekende overwinning van Trump geldt dat deze keer kennelijk even niet. De Amerikaanse kiezers die voor Trump kozen hebben ongelijk, ze zijn populistisch en dragen bij aan angst en verdeeldheid.

Angst

Als er één bang lijkt te zijn, is dat wel Alexander Pechtold. D’66 is onder zijn leiding verbouwd van een bestormer van het vastgelopen democratisch bestel,  tot een belangenbehartiger voor de kiezer die het wat beter heeft getroffen dan de modale kiezer, nog steeds verreweg de grootste groep kiezers in Nederland. Alles wat de D’66-kiezer als zijn belang ziet, wordt door D’66 voorzien van het goedkeurend stempel ‘redelijk’. D’66 draagt er aan bij dat de kloof tussen goed opgeleiden en de rest steeds groter wordt. D’66 wil dat bestrijden door het onderwijs te verbeteren. Dat is natuurlijk een schijnoplossing. Niet voor iedereen is er een universitaire opleiding of HBO-opleiding haalbaar. Waar de VVD de concurrentie met de PVV aangaat en de kiezer voor houdt dat hard werken beloond moet worden, kiest D’66 voor angstzaaien en demoniseren als het om de PVV gaat. Pechtold is de belangrijkste bestrijder van de PVV en dus ook van miljoenen kiezers die in de polls de PVV steunen. Pechtold draagt zo bij aan de verdeeldheid en polarisatie die hij zegt te willen bestrijden.

Verdeeldheid

De modale verdiener en laagverdiener ziet zijn achterstand op de beter betaalden al jaren groeien. Vooral in de publieke en semi-publieke sfeer groeit de omvang van staven ten koste van de uitvoerenden. Het is een van de scheidslijnen die in Nederland groeit. Maar ook zaken als globalisering (waar goed opgeleiden van profiteren en de modale werknemer juist niet), multiculturalisme, politieke correctheid, zorgen voor verdeeldheid waarin D’66 duidelijk positie kiest en zich tegen de groeiende stroom van kiezers keert die daar andere denkbeelden over hebben. D’66 gebruikt (net als GroenLinks) het scheldwoord ‘populisten’. Ze ziet ze als achterblijvers die niet met de moderniteit mee kunnen en daarom boos zijn. Het is een volkomen verkeerde analyse die verdeeldheid veroorzaakt. De verdeeldheid die Pechtold zegt te willen bestrijden, bestrijdt hij met de oproep om te denken zoals D’66 denkt. We moeten optimistischer worden van Pechtold.

Optimisme

Een groeiend aantal kiezers is pessimistisch over de toekomst en ziet het hedendaagse beleid eerder als een bedreiging voor de samenleving dan een winst. Het maar verder uitvloeiend Europese beleid en de met de globalisering samenhangende geopolitieke beleidsargumenten, worden niet gedragen door de modale (en dat zijn de meesten) kiezer. Die heeft zo langzamerhand zijn bedenkingen bij het beleid waarbij de winstkansen voor de Nederlandse economie de belangrijkste drijfveer zijn. Hij ziet dat die ontwikkelingen in belangrijke mate bijdragen aan de uitholling van belangrijke waarden en normen.

Waarden en normen

Ze vormen het weeskind van de politiek die als het er op aankomt liever kiest voor winst en het bijbuigen van waarden en normen als dat noodzakelijk is om de winstkansen te vergroten. De wereld is gevuld met schandalen die grote verontwaardiging oproepen omdat ze een aantasting vormen van levende normen en waarden. Als D’66 het serieus meent met het terugdringen van de verdeeldheid, ligt daar een grote kans. Een meer conservatieve benadering van normen en waarden en de aandacht voor de handhaving van normen en waarden is de belangrijkste trend in het politieke landschap. Ik voorspel dat Pechtold gaat struikelen over zijn beleid van het laatste decennium want, als ik me niet vergis bevinden zich onder zijn aanhang ook weldenkende mensen, die anders dan Pechtold, niet denken dat het redelijk en fatsoenlijk is om alleen maar ja te zeggen als het in het belang is van de beter verdienenden en hun daar aan verbonden inzichten.

Dubbelzinnigheid

De dubbelzinnigheid van Pechtold is wat mij betreft onverdragelijk, juist vanwege zijn bijdrage aan het verspreiden van angst en aan de groeiende verdeeldheid. De stroming in het Westen waarvan de verkiezingsuitslag in Amerika een symptoom is, vormt een bedreiging voor de Pechtolds van deze wereld. Ze zien hierin het einde van de beschaving zoals we die kennen (Helen Mees), maar bedoelen eigenlijk dat hun wereld bedreigd wordt. Hun duiding van de Amerikaanse verkiezingsuitslag is arrogant en dubbelzinnig. Terwijl hun uitingen alleen de eigen beschermde wereld betreffen, doen ze het voorkomen alsof het voor de hele wereld geldt. Hun bedreigers heten ‘populisten’, een scheldnaam voor mensen die het anders zien dan het D’66 van Pechtold.

Asscher maakt van machteloosheid een deugd

                                                                            

“Zwarte Piet is zwart, daarom noemen we hem Zwarte Piet”. Dat was het realistische commentaar van onze minister-president Rutte. Maar in de discussie over de kleur van de medewerkers van de Sint, heeft hij geen enkel gezag. De uitkomst van de discussie wordt bepaald in de Grachtengordels van de grote steden en in het Gooi. Nu RTL heeft besloten dat ze alleen roetveegpieten in het gezelschap van de goedheiligman laat zien, lijkt dit de maat te worden waarmee tegemoet wordt gekomen aan een kleine minderheid die een onschuldig symbool misbruikt om Nederland zijn relatief bescheiden slavernijverleden in te peperen.

De roetveegpiet is een gênante oplossing waarbij in de ogen van het anti-ZwartePietfront wat vegen roet de blanke supremacy van de witte mens nog steeds laat zien. Ook de nieuwe generatie gelovige kinderen zal er van in de war raken. Levend in huizen zonder schoorsteen dwong hun ouders ze te vertellen dat Zwarte Piet een sleutel heeft die op alle sloten past. Nu moeten ze de uitleg weer aanpassen vanwege de vraag hoe de nieuwe Zwarte Piet dan aan zijn roetvegen komt.

‘Laten we een de minderheid tegemoet komen, dat kunnen we aan’, liet Lodewijk Asscher (PvdA) via het programma DWDD weten en gaf daarmee aan dat hij van zijn machteloosheid een deugd wilde maken. Dom en dat niet alleen omdat hij daarmee weer een aantal potentiële PvdA-stemmers buiten de Randstad kwijt raakt. Het is niet de eerste knieval die de PvdA maakt voor de eisen uit de multiculturele wereld en dat heeft de PvdA-aanhang buiten de Randstad al behoorlijk uitgedund.

Het was dus politiek onverstandig van Asscher om zich met deze discussie te bemoeien. Het was echter nog heel wat onverstandiger van deze beoogde politiek leider van de PvdA om machteloosheid als deugd te verkopen. Zesentachtig (86) procent van de inwoners van Nederland wenst Zwarte Piet te behouden, ziet daar geen racisme in en wenst ook niet te wijken voor de bezwaren van een kleine minderheid. Dat is een percentage dat een politicus zonder al te grote schade ronduit kan verdedigen. Die kans liet Asscher schieten en hij koos voor de zes procent die in Zwarte Piet een symbool van racisme ziet.

Misschien ziet Asscher het persoonlijk anders, maar hij koos er voor om publiek zijn machteloosheid in deze discussie om te zetten in een laffe deugd. Hij gunt een agressieve minderheid met dubieuze claims een overwinning en roept ons op om zijn voorbeeld te volgen. Hij had kunnen zeggen dat het projecteren van racisme op de figuur van Zwarte Piet hem niet verstandig leek. Dat zou van moed en leiderschap hebben getuigd.

De felheid waarmee de discussie over de kleur van Zwarte Piet wordt gevoerd kan gezien worden als een teken dat het over heel wat meer gaat dan kleur als steen des aanstoots. Het gaat in feite om de vraag hoe Nederland met minderheden omgaat, hoe Nederland tegen integratie aankijkt en hoeveel respect van nieuwkomers mag worden verwacht voor de tradities en cultuur van het land waarin ze terecht zijn gekomen. Dat is in feite het grote onderwerp dat de bevolking van Nederland bezig houdt en waarin ze zich machteloos voelt omdat de politiek correcte media, politiek correcte menswetenschappers en de politiek correcte politici de beleving van minderheden serieuzer nemen dan verstandig is omdat het hen dwingt de bezwaren van het grootste deel van de bevolking te veroordelen vanwege ‘onderbuikgevoelens’ en ‘populisme’.

Ook de linkse Asscher heeft een onderbuik en die vertelt hem dat het in zijn kringen veiliger is om politiek correct te zijn. Hij leeft en ademt in een omgeving die zich politiek correct ideologisch heeft afgescheiden van een grote meerderheid onder de bevolking. Het is de kring die minderheden een wijde toegang geeft voor hun wensen en bezwaren en de belangen die daar achter zitten.

De politiek correcte meute dwingt ons te leven met ‘waarheden’ die door het gezonde verstand niet meer worden herkend. Het gezonde verstand wordt begraven onder ideologisch opgetuigde waarheidsconstructies ten behoeve van minderheden. Als een minister oproept om dat maar te aanvaarden en dat als deugd verkoopt, is dat de publieke begrafenis van het gezonde verstand. Het veroorzaakt machteloosheid onder een groot deel van de bevolking die niet mee mag doen omdat alleen politieke correctheid deugt en we politici hebben die de moed missen om hun gezond verstand te gebruiken.

Impliciet geeft Asscher toe dat Zwarte Piet een racistisch symbool is en plaats moet maken voor een roetveegpiet die politiek correct gewogen ermee door kan. Terwijl de begrafenis van het gezonde verstand voorbijtrekt en Sylvana Simons geDenkbloemen heeft meegebracht om het afscheid te vieren, maken minderheden gesterkt door hun succes zich op om te domineren en het land aan te passen aan hun wensen en belangen. Hun lange tenen helpen daarbij.

9/11 en de koran

                                                                        

De dag die de wereld veranderde en mensen bewust maakte van de bedoelingen en de terroristische strijdwijze van de islam, is in ieders geheugen gegrift. De afschuw die de aanslag op de Twin Towers bij velen opriep wordt gecontrasteerd door de triomfgevoelens die het succes van de aanslag bij veel moslims opriep.

Het motief is duidelijk. Amerika is de grote vijand van de islamitische wereld, waarin, op een paar olielanden na, het maar niet wil lukken om tot eenzelfde welvaartsniveau te komen. Amerika is bovendien een christelijk land dat in de ogen van islamisten oorlog tegen de islam voert.

In koranvers 22.39 staat: “Toestemming om te vechten is gegeven aan degenen tegen wie gevochten wordt, omdat hun onrecht is aangedaan, voorzeker Allah heeft de macht om hen bij te staan.”

Door de islam kan geen reguliere oorlog worden gevoerd. Daar heeft het de legers en uitrusting niet voor. De koran roept echter vaak genoeg op tot terreur. De aanslag op de Twin Towers en het Pentagon was echter behalve een terreurdaad ook de  vervulling van een koranvers en moet daarom vanuit de islamisten ook gezien worden als een krachtig symbool. In koranvers 4.78 wordt door Allah geprofeteerd:

“Waar gij ook zijt, de dood zal u achterhalen, zelfs al waart gij in sterk gebouwde Torens.”

In dit verband moet de aanslag niet alleen als een aanval op Amerika worden beoordeeld. Het is wellicht nog veel meer een signaal aan moslims dat de macht van Allah groot is en de kracht van de islam sterk. De koran waargemaakt. Hoewel politieke commentatoren de aanslag zien als een tactisch succes, maar een strategische blunder, is het nog maar de vraag of dat laatste ook zo is. Bin Laden zou de bedoeling hebben gehad om Amerika onder druk te zetten om zich terug te trekken uit het Midden-Oosten. Het tegendeel is het geval geweest, daarom zou het een strategische blunder kunnen worden genoemd. Vanuit een Westers perspectief is dat het geval. Wanneer echter vanuit het islamitisch perspectief wordt gekeken kan de aanslag worden gezien als een wake-up call voor moslims. Het tactische succes van de aanval is strategisch gezien ook een aansporing voor moslims om te voldoen aan de kernoproep uit de koran:

-"Strijdt tegen hen tot de afgodendienst niet meer bestaat en de religie geheel aan Allah behoort." [2:193, herhaald in 8:39]

De aanslag  is ook een oproep die ook IS heeft voortgebracht en die streeft net als Al-Qaida naar een complete naleving van de Koran en naar het herstel van de periode van de Profeet. Het mag een utopie worden genoemd, maar utopieën kunnen een sterke aantrekkingskracht hebben als ze religieus worden verpakt. De koran is een oproep voor de strijd om die utopie te bereiken. Dat mag met alle middelen want de ethiek van de islam is simpel: ‘het doel heiligt de middelen’. Dat is ook in de koran terug te vinden. De aanslagplegers kregen vanuit de koran mee dat ze geen gewetensproblemen hoeven te hebben voor het vermoorden van bijna 3000 mensen. De koran spreekt ze vrij.

Al degenen die betrokken waren bij de voorbereiding, ondersteuning en uitvoering van de aanslag van 9/11 kunnen zich beroepen op de ontlasting van hun geweten die Allah hen in de koran geeft:

“…............Gij dooddet hen niet, doch Allah was het, Die hen doodde. En gij wierpt niet toen gij wierpt, maar Allah was het die wierp, opdat Hij de gelovigen een grote gunst van Zich mocht bewijzen. Voorzeker, Allah is Alhorend, Alwetend." [8.12].

Alle hedendaagse terroristen kunnen zich daarop beroepen en ook op alle gunsten die hen verder als martelaar ten deel vallen. De islam kan niet naar vrede streven omdat de letterlijk te nemen koran dat in geen enkel opzicht toestaat.

Het Westen gebruikt voor de beoordeling van Israël de verkeerde meetlat

                                                                   

       

Netanyahu zal inmiddels uit Nederland zijn vertrokken. Behalve een keurige demonstratie van Palestinafans en een hand weigerende Kuzu is het rimpelloos verlopen. Nederland gaat Israël en Palestina helpen met hun gezamenlijk watermanagement en laten we hopen dat het lukt.

Het is een goed moment om de gebruikelijke kritiek over Israël aan de kaak te stellen. Dat Netanyahu een oorlogsmisdadiger is, zal een opvatting zijn die vooral onder Palestinafans leeft. Dat Israël beleidsmatig allerlei maatregelen inzet om de dreiging vanuit de Palestijnse gebieden te beperken, nogal eens te hard terugslaat en omstreden nederzettingen opent, is een meer algemene kritiek. Ook binnen Israël zelf is die kritiek te horen. De Arbeiderspartij staat een meer verzoenend beleid voor. Echter sinds Rabin en Peres bij de Oslo-akkoorden veel weggaven en er niets voor terugkregen, neigt de kiezer in Israël naar een harder veiligheidsbeleid en geeft de voorkeur aan rechtse partijen.

In de kritiek op Israël weegt de stem van de Israëlische Arbeiderspartij en die van de Palestijnse Autoriteit stevig mee. Vanuit het Westen en zeker ook in Nederland wordt de gespannen situatie beoordeeld vanuit Westerse normen en maatstaven. Mensenrechten, internationale overeenkomsten en de opvatting dat alles met verdragen opgelost kan worden spelen daarin de hoofdrol. Men zou oh zo graag willen dat Israël zich als een Westers land gedraagt. In feite doet Israël dat ook als men de interne situatie als uitgangspunt neemt. Echter in relatie tot de omgeving die haar bedreigt is ze dat niet. En dat kan ook niet. Mijn stelling is dat je op een bedreigende tribale omgeving moet reageren op een wijze die in die tribale omgeving wordt begrepen.

Na de Oslo-akkoorden in 1993 liet Yasser Arafat al snel weten dat zijnerzijds de akkoorden een truc betroffen die de eindoverwinning dichterbij zou brengen. Toch kreeg hij nog de Nobelprijs voor de Vrede. De akkoorden liepen uit op de vestiging van  het Hamas-bewind in de Gazastrook en aan de activiteiten van Hamas is nooit te merken geweest dat er ooit sprake is geweest van akkoorden. Nadat Israël zich uit de Gazastrook had teruggetrokken maakte Hamas er een burcht van om Israël te blijven bestoken. Israël was belazerd.

In de tribale cultuur gaat het om het bereiken, handhaven en uitbreiden van dominantie. Omdat er altijd sprake is van rivaliserende stammen, wordt die dominantie gehandhaafd door afschrikking en geweld. Wie daar onvoldoende toe in staat is, wordt onder de voet gelopen. Zo luidt de tribale wet die gebaseerd is op de overleving van de sterkste en brutaalste. Onversneden eigenbelang is het leidend beginsel in de tribale cultuur en de ‘gulden regel’ is geen onderdeel van die cultuur.

In de oorlogen van 1948, 1956 (Sinaï) en 1967 liet Israël zien dat het was voorbereid en niet van plan was om over zich heen te laten lopen. Israël sloeg hard terug en is dat blijven doen bij iedere aantasting van haar veiligheid. Als je geslagen wordt, sla je hard terug, luidt de tribale wet. Dan is er geen aanleiding om eerst een vredesconferentie te houden, want in de tribale cultuur is het je houden aan afspraken in feite een teken van zwakte.

De eigenschappen van de tribale cultuur worden in het Westen slecht begrepen en dat heeft tot mislukkingen geleid in Irak, Libië en Afghanistan. Ook in Syrië, waar de bondgenoot van vandaag de vijand van morgen kan zijn, begrijpt het Westen met zijn vredesmissies en mensenrechten weinig van de tribale werkelijkheid. Dat had niet gehoeven. Er is een uitstekend boek van de Canadees Philip Carl Salzman: “Culture and Conflict in the Middle East”, waarin de regels en denkwijzen binnen de tribale cultuur van het Midden-Oosten uitvoerig worden uiteengezet. Antropoloog Salzman verrichtte zo’n twintig jaar veldwerk om de tribale cultuur in het dagelijks leven van het Midden-Oosten te bestuderen. In de postmodernistische antropologie is zijn boek niet populair. Het is nog steeds niet in het Nederlands vertaald, wat wel zou moeten, en ik weet niet of het in een van de andere Europese talen vertaald is. De politiek correcte Europese commissie zal er zeker geen vertaalsubsidie voor geven.

In Israël is het boek zeker gelezen. Israël voert noodzakelijkerwijs een beleid waarin het haar dominantie door afschrikking kan handhaven in een tribale omgeving. Dat zal het blijven doen zolang dat nodig is en het ziet er thans nog niet naar uit dat er ooit een einde aan komt.

Wie de islam wil begrijpen zal door het lezen van Salzman’s boek ontdekken dat de Islam door en door tribalistisch is. Waar de islam ook is, ze zal het nooit opgeven om naar dominantie te streven vanuit een ethiek waarin het doel de middelen heiligt. Dat is een les die in Israël geleerd is en die het Westen, ook in het eigen belang, nog moet leren begrijpen. De islam is alleen te begrijpen vanuit haar streven naar dominantie. Een belediging is al genoeg om dat streven wakker te maken.

Misschien hebben VVD-bewindslieden een potje om het boek van Salzman te laten vertalen.

 gerelateerd: De tribale connectie bij integratiepolitiek

De islam komt op kousenvoeten en met de hulp van autochtone Nederlanders

                                                                   

De SP en zijn 'nuttige idioot'. Houden zij rekening met onze gevoelens?

                                                                       

In Nederland kennen we de echte islam nog niet. Er zijn echter wel ‘echte’ moslims die naar de islamisering van Nederland streven en dat als een opdracht vanuit de koran zien.

De echte islam zien we in landen als Iran en Saoedi-Arabië en steeds meer ook in Turkije. In dat laatste land is het je voor je overlevingskansen geraden om niet tegen islamiseerder Erdogan te zijn en geen kritiek op de AKP te hebben. Mentaal zal Turkije tegenwoordig heel wat ‘onderduikers’ kennen. In Iran en Saoedi-Arabië heerst de eigen versie van de sharia, want de islam wil niet alleen staatsgodsdienst zijn, het land moet ook op islamitische wijze geregeerd worden. Dat is pech voor minderheden, voor critici, voor mensen die zich niet aan de kledingvoorschriften houden en voor iedereen die seksueel anders geaard is. Echt pech, want je kunt zo maar in de gevangenis terecht komen, met zweepslagen gestraft worden of de doodstraf krijgen.

In Afghanistan en Libië zien we de islam als masker voor tribale strijd. Die gaat om het beheersen van regio’s door stammen die hun eigen regels er op na houden en zich als het er op aan komt niets aan de islam gelegen laten liggen en al helemaal niet aan een regering. Zo’n situatie zou ook denkbaar zijn in een land als Egypte waar een sterke staat met een loyaal leger het tribalisme en het islamisme tot op zekere hoogte onder controle weet te houden. De Westerse beoordeling van de regering in Egypte komt sterk overeen met die van de islam: dictatoriaal. Er is wel een verschil. De islam wil de regering weg hebben zodat er meer ruimte voor de islam ontstaat. Het Westen beoordeelt de situatie vanuit mensenrechten en de islam juicht dat toe. Mooi voorbeeld van opportunisme, want de islam wijst de UVMR af en die wordt al helemaal niet toegepast in de islamitische landen.

Nederland ken de echte islam niet. Vooral niet zoals die bestaat in de door Hamas beheerste gebieden, want Palestijnen zijn zielig en daarom mag je het ze niet kwalijk nemen dat ze altijd op een geniepige manier strijden en een oneerlijke propagandaoorlog voeren. Israël is voor velen de boosdoener en daar is de islam zeer gelukkig mee. Ze hebben ook hard gewerkt om het zover te krijgen. Maar Israël mag je niet naar Westerse maatstaven beoordelen. Israël hanteert dezelfde regels als het haar omringend vijandig buitenland. De tribale regel is dat als je wordt geslagen, je harder moet terugslaan om zo de afschrikking in stand te houden. Wie zich in de tribale regels wil verdiepen, leze: ‘Culture and conflict in the Middle East’ van Philip Carl Salzman, een Canadese antropoloog. De bonus is dat je leert begrijpen hoe islam en tribalisme met elkaar verweven zijn, ook in Nederland.

In het kader van de boerkini-discussie plaatste Jan Jaap de Ruiter (arabist) een artikel op TPO met de titel: “De val die boerkini heet:terreur gedijt bij polarisatie en onrust”. Hoewel hij het net niet met zoveel woorden zegt, pleit hij als een burgemeester in oorlogstijd voor toegeeflijkheid met het motto dat zo erger (terreur) kan worden voorkomen. Iedere bestuurder of ambtenaar die vaak met vertegenwoordigers van de islam te maken heeft gekregen, zal deze betoogtrant herkennen. Die vertegenwoordigers bepleiten altijd toegeeflijkheid om erger te voorkomen, want dan hebben ze het niet meer in de hand. Een beetje toegeeflijkheid voor rust in de stad en bestuurders gaan daar veel te vaak in mee.

Tariq Ramadan schrijft in zijn belangrijkste epos: ‘Westerse moslims en de toekomst van de islam’ dat moslims moeten kijken wat in een land al in overeenstemming is met de islam en dat ze zich verplicht in moeten zetten voor verandering van wat niet in overeenstemming met de islam is. Dat moet gebeuren door actie, samenwerking met links, aanpassing van wetgeving, et cetera. Ik noem dat islamisering op kousenvoeten. Of soms terreur wordt ingeroepen om de positie van de islam te verbeteren, durf ik niet te beweren en daar heb ik ook geen bewijs voor. Maar terreur werkt wel. Spanje trok zijn troepen terug uit Irak en in Europa zijn de media en kunsten terughoudend als het om de islam en islam-gerelateerde onderwerpen gaat. Dat geldt zeker ook voor Nederland na de islamitische moord op Theo van Gogh.

De islam gebruikt ook graag Nederlandse proxy’s om haar belangen te laten ondersteunen. In het geval van de boerkini-discussie is dan ook de vraag gewettigd of Jan Jaap de Ruiter een broodschrijver voor de islam is, zoals Maurits Berger bijvoorbeeld een crypto-islamist is en ooit beweerde dat de sharia voor 95% niet strijdig is met de Nederlandse regel- en wetgeving.

De islam streeft op alle denkbare manieren (ook met juridische jihad en verbale jihad) islamisering na. Als ze het ooit lukt, wat god moge verhoeden (ook voor de geïntegreerde moslims) zal dat zeker mede te danken zijn aan alle hulp die ‘goedwillende’, opportunistische Nederlanders en ‘nuttige idioten’ regelmatig verstrekken. Ze staan voorop om meer kritische en meer nadenkende Nederlanders de mond te snoeren door hen verdacht te maken met Godwins die ook islamisten vaardig weten te gebruiken. Het dwingt veel kritische Nederlanders om mentaal ‘onder te duiken’, net als de Turken in Turkije die tegen Erdogan zijn. 

Laten we een test doen. Hoeveel Nederlanders kunnen zich op hun werk vrijelijk en zonder consequenties zeer kritisch uit laten over de islam of vertellen dat ze op de PVV of VNL stemmen? De vrijheid van meningsuiting is ook al onder invloed van islamisering beperkt geworden. Al weer een stukje vrijheid opgegeven. 

De islamisering van het strand

                                                                         

                   

Is deze gebeurtenis geënsceneerd? Het zou me niet verbazen, al kan ik die opzet niet bewijzen. Voor de complotdenkers wijs ik op de licht getinte figuur linksboven die lijkt te kijken of alles volgens plan verloopt. Is het zijn durfallige maar slecht acterende tante? De dame ligt daar op een stenig strand en lijkt verder niets bij zich te hebben. Het is zelfs de vraag of ze de intentie heeft om te gaan zwemmen. Ze ligt daar als een ‘fremdkörper’ tussen zonnebadende mensen. De politie is kennelijk getipt en heeft een oproep gedaan via de centrale. Van twee verschillende kanten komt een koppel agenten aanlopen. Hebben die gevraagd de boerkini uit te doen? Dat lijkt me onwaarschijnlijk. Geen agent zou zoiets doen zonder zeker te weten wat daaronder zit. Ik ga er dus vanuit dat de dame zelf heeft aangeboden de boerkini uit te doen en dat levert wat later spectaculaire plaatjes op. Kennelijk heeft ze er rekening mee gehouden want het uitdoen van de boerkini levert een zedig plaatje op. Het is natuurlijk vreemd dat ze zonder enig (mannelijk) gezelschap midden tussen halfnaakte mensen gaat liggen die door haar religie worden veracht. Het deed me denken aan de moslim die niet met me aan tafel wilde omdat ik daar voor mijzelf een glas wijn en voor hem een glas water had klaarstaan. Zelfs het aanzicht van wijn zou volgens zijn religie voor hem verboden zijn. Overigens denk ik dat de dame in kwestie wel mannelijk gezelschap had en de figuur linksboven is mijn verdachte.

We kunnen de kwestie van twee kanten bekijken. Vanuit de islamitische kant bezien zou de ‘actie boerkini’ best wel eens zijn bedoeld als een begin om op sommige strandgedeelten uitsluitend moslims toe te laten. Tenslotte begon de boerkini-rel op Corsica om het feit dat moslims een deel van het strand voor zichzelf hadden afgezet.

Frankrijk is in discussie over het al dan niet toelaten van de boerkini. Volgens voorspellingen zou dat nog wel eens een grote rol kunnen gaan spelen bij de verkiezingen van volgend jaar. De foto hierboven en die daar nog op volgden hebben een grote rol gespeeld in het aanjagen van de discussie. Die lijkt niet over de boerkini als zodanig te gaan maar over de islam zelf. Frankrijk wil een gematigde islam die in de Europese godsdienstvrede past en er niet op uit is om alle andere godsdiensten te doen verdwijnen.

De boerkini is de steen des aanstoots geworden. Het lijkt belachelijk, maar is dat zeker niet. Onder de veelal oppervlakkige discussie liggen ernstige vragen. Bijvoorbeeld aan al die mensen die zeker weten dat het dragen van een boerkini een mensenrecht is. Ze hebben geen gelijk. Vrijheid gebruikten vrouwen in bijvoorbeeld de jaren zestig om ondanks de afwijzing door de christelijke religies, toch in bikini naar het strand te gaan. Wat houdt de vrijheid van keuze van de dame op de foto in? Mensen die niet kunnen kiezen, hebben geen keuzevrijheid. Als er dan toch voor vrijheid wordt gepleit, wordt die verleend aan de religie die zedigheidskleding voorschrijft. Dat is de kapitale denkfout die vooral links vanuit zijn onderbuik maakt.  Ja, ook links heeft een onderbuik, daar kom ik nog wel op terug. Maar de dame in kwestie heeft in feite geen enkel houdbaar argument als ze zich beroept op individuele vrijheid.

Isaiah Berlin, een Britse filosoof (1909-1997) maakte het beroemde onderscheid tussen twee soorten van vrijheid. ‘Vrijheid van’… en ‘vrijheid tot..’, die de mens tot individuele drager van vrijheid maakte. Je hebt natuurlijk de vrijheid om je totaal te onderwerpen aan de eisen en belangen van een religie, maar daarna houdt iedere vrijheid op en ben je voor die religie instrumenteel geworden. Waar je ook loopt, zit, staat of (in dit geval) ligt ben je een instrument zonder keuzevrijheid. In vrijheid (?), althans zo wordt dat voorgesteld, heb je al je keuzevrijheid opgegeven voor de keuzes die je religie voor je gemaakt heeft.

Een belangrijke imam heeft eens gezegd dat de islam het Westen met haar eigen wetten zal verslaan om daarna haar eigen wetten aan de gastheer op te leggen. Als we ons daar niet tegen gaan verzetten zal het zo gaan. Met dank aan de ‘toleristen’ die eigenlijk niets van het begrip vrijheid begrijpen.

Er is een vernieuwing van het begrip ‘vrijheid’ noodzakelijk. Nu is dat nog te veel verbonden aan de gelukkige afloop van de tweede wereldoorlog. Een nieuw te formuleren begrip zal ook dekking moeten geven aan homo’s, joden en kortgerokte dames om ongestoord in door moslims gedomineerde wijken te kunnen wonen en om zich daar ook ongestoord en in alle vrijheid te kunnen bewegen. Vrijheid van overlast, intolerantie, intimidatie en geweld.

Werk aan de winkel voor filosofen. Toon nu een niet je behendigheid door alles goed te praten. Er is een fundamentele discussie nodig over de relatie tussen individuele vrijheid en vrijheid van godsdienst.

Waarom een plaatje van nonnen op het strand ons laat glimlachen en een boerkini niet

                                                                       

 

Moslimactivisten verspreiden via Facebook foto’s van nonnen aan het strand met de suggestie dat er met twee maten wordt gemeten omdat de boerkini niet geaccepteerd wordt. Andere activisten komen met het verhaal dat de boerkini niets met de islam heeft te maken, maar bedacht is om mensen te beschermen tegen zonnebrand. De uitvindster van de boerkini, een Libanese vrouw uit Australië liet optekenen dat ze het kledingstuk bedacht had om moslima’s de vrijheid te geven om van het strandleven te genieten.

De eerste rel op Corsica ging niet over de boerkini zelf, maar over het feit dat moslims een deel van het strand hadden afgescheiden en daar geen anderen toelieten.

Het koranvers dat de zedige bekleding voorschrijft gaat het eigenlijk over het bedekken van de boezem. Door veel moslima’s wordt het als zodanig geïnterpreteerd en ze zijn te herkennen aan de hoog gesloten bovenkleding. Het hoofdoekje bedekt alleen het haar en is als voorschrift niet in de koran te vinden.

Bij de interpretatie van het koranvers dat zich in eerste instantie richt op de vrouwen van de profeet bedacht ik dat Mohammed als liefhebber van vrouwelijk schoon, nogal jaloers moet zijn geweest. Hij wilde niet dat er ongewenste aandacht aan zijn vrouwen werd besteed. Ik herken dat ook bij moslimmannen die hun vrouwen aan het zicht willen onttrekken omdat ze haar met niemand willen delen, al was het maar door blikken. Een wijze moslim vertelde me eens dat moslims zich moeten onderscheiden in bescheidenheid en niet moeten opvallen. “En wat doet de hoofddoek”, meesmuilde hij, “die trekt juist aandacht”.

Er is wat geks met die boerkini. Op veel plaatsen vragen moslimorganisaties juist om aparte zwemuren voor moslimvrouwen, maar met de boerkini mengen moslimvrouwen zich juist onder het publiek en trekken aandacht. Ik ben redelijk consequent. Ik heb het niet op hoofddoekjes, dus ook niet op andere zedigheidskleding voor moslima’s. Daar is een hele eenvoudige reden voor. Wie zich bedekt omdat het een voorschrift uit de koran is, zal ook de rest van de koran serieus nemen. En daar heb ik een probleem mee. De vrouw met het hoofddoekje of andere zedigheidskleding vertelt me eigenlijk dat ik niet deug omdat ik geen moslim ben en vertelt me bovendien dat ze achter de verzen staat waarin moslims wordt opgedragen om de wereld desnoods met geweld voorAllah te veroveren. Er staan veel onaangename verzen in de koran en in een ander blog heb ik daar al eens een aantal van vermeld.

Ik trek de zedigheidskleding van moslima’s niet primair in de verhouding man-vrouw. Ik zie die kleding op de wijze zoals Erdogan dat eens omschreven heeft: het zijn de vlaggen van de islam.

De moslimactivisten die het nieuws spinnen door foto’s te verspreiden van nonnen aan het strand, hebben in één ding gelijk, ze dragen religieuze kleding, maar daar houdt de vergelijking ook helemaal mee op. Ze gaan er niet mee zwemmen. Ze staan voor een heel ander universum dan de geboerkiniëerde moslima’s. Ze zijn actief in onderwijs, ziekenzorg, charitas, ouderenzorg en wat dies meer zij. Ze vormen op geen enkele manier een bedreiging met hun religie. Ze keren zich niet tegen de samenleving. Integendeel, ze maken zich op heel wat plaatsen nuttig. En als we ze dan een enkele keer zien ontspannen aan het strand, zal dat menigeen een glimlach ontlokken. Het wordt ze gegund.

Hoe vaak glimlachen we tegen moslima’s met een hoofddoek, chador, boerkini, et cetera. Dan moet je toch wel van zeer naïeve, politiek correcte en cultuur-marxistische huize komen. De islam is niet zo maar een religie als andere religies. De islam is juist geprogrammeerd om andere religies te vernietigen. De IS-strijders die terug willen naar de tijd van Mohammed laten aanhangers van andere religies niet leven, tenzij ze nog waarde hebben als slaaf. Precies zo deed Mohammed dat ook.

Veel van de zedig geklede moslima’s weten daar overigens weinig van. Aan hen wordt Mohammed voorgesteld als een prins op een wit paard. Ze doen het –al dan niet vrijwillig- omdat ze een jaloerse man hebben die ze niet voor het hoofd willen stoten én omdat ze deel willen uitmaken van de strijdbare islam die de rest van de wereld aan zich wil onderwerpen.

Verboden op kleding leveren weinig op, kritiek op de islam des te meer.

nb. Wim van Rooy heeft in zijn boek 'Waarover men niet spreekt' een groot aantal uitspraken van imams en bekende moslims opgenomen die er geen misverstand over laten bestaan dat het de ambitie van de islam is om de wereld te overheersen.