Waar komt onze vrijheid vandaan?

Rituele onderwerping

Regelmatig plaag ik haar dat ze in haar stamboom een Nederlandse voorouder moet hebben gehad. Ze komt uit het Midden-Oosten, is hoog opgeleid en eigenzinnig. Ze verdient haar eigen brood en is daar trots op. Ze is helemaal van: ‘leer de taal, wees eerlijk en neem geen schotel’. Ze kan zich groen en geel ergeren aan land- en geloofsgenoten die nog steeds denken dat hun thuiscultuur superieur is aan de West-Europese cultuur. Van haar heb ik geleerd dat liegen een onderdeel is van de moslimse cultuur. Kinderen leren dat al vroeg van hun ouders. Er moet een reputatie in stand worden gehouden en het verschil tussen binnen en buiten wordt overbrugd door leugens. De schone schijn moet worden verdedigd.

Haar vraag: “Waar komt jullie vrijheid vandaan”, is al wekenlang een gespreksonderwerp. De voor de hand liggende antwoorden hebben we achter de rug. Geen daarvan is echt bevredigend. Achter iedere verklaring ligt er weer een nieuwe vraag. Tegenwoordig hebben we het vaak over de jaren zestig waarin de Nederlandse bevolking zich bevrijdde van de patriarchale hiërarchie. Haar vraag is begrijpelijk. Er is een groot verschil in vrijheid en haar vraag is dan ook waarom de bevolking van het Midden-Oosten niet gelukt is om dezelfde vrijheid te bereiken als in Europa.

Een verklaring voor het verschijnsel van de jaren zestig is alleen te vinden in het al langer sluimerend verlangen naar vrijheid dat in de wederopbouwjaren waarin discipline en hard werken vereisten waren, te lang was onderdrukt. Toen de lonen vanaf begin zestig weer begonnen te stijgen, nam ook de roep om vrijheid weer toe. De behoefte aan vrijheid is een constante in de geschiedenis van met name West-Europa. Die geschiedenis is gevuld met oorlogen en opstanden waarbij vrijheid de inzet was. We danken er bijvoorbeeld de vrijheid van godsdienst en de vrijheid van meningsuiting aan. Je kunt je afvragen of de bevolkingen van West-Europa een vrijheidsgen hebben dat de bevolkingen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika niet hebben. Die veronderstelling is gemakkelijk te weerleggen. Ook in die regio’s van de wereld leeft de behoefte aan vrijheid. Die komt tot expressie achter de voordeur. Echter zodra je het huis hebt verlaten vertoon je het aangepaste gedrag dat vereist is.

De behoefte aan vrijheid en de wil of noodzaak om vrijheid te onderdrukken en te beperken vormen door hun onverenigbaarheid al eeuwenlang de geschiedenis van de mensheid en zal dat ook blijven doen. De balans tussen die twee is een eeuwig twistpunt die terug te vinden is in de ideeëngeschiedenis. Dat Europa (en Amerika) een betere balans hebben gevonden dan in de landen in het Midden-Oosten is te verklaren aan de hand van Julius Ceasar en het Christendom en de wijze waarop die het tribalisme in Europa hebben vernietigd.

Julius Caesar trof bij zijn veroveringen een volledig tribaal Europa aan. Hij vocht tegen stammen die onderling met elkaar streden om dominantie. Tribalisme kenmerkt zich door het recht van de sterkste en strak collectivisme. De stam is een lichaam waar je een cel van bent. Julius Ceasar creëerde een staatscultuur waarin tribalisme ongewenst was. Het christendom kreeg steun van het Romeinse Rijk en leerde dat er geen collectieve verantwoordelijkheid was, maar een individuele. Uiteindelijk heeft het tot in de dertiende eeuw geduurd om de laatste resten van de tribale cultuur te vernietigen. Dat leverde in feite een andere onvrijheid op. Kerk en adel beheersten het lot van de individuele mens in zijn voornamelijk agrarisch bestaan. Het was de opkomst van de steden die nieuwe brandstof leverden voor de strijd om vrijheid. Maar pas in de zeventiende eeuw werd de grondslag gelegd voor de scheiding van kerk en staat.

Het Midden-Oosten en Noord-Afrika zijn tribaal gebleven. Je bent geen individu, maar een onderdeel van je familie, je clan en je stam. Je inspanningen moeten gericht zijn op het succes van die structuren. De islam is geënt op die tribale cultuur en vormt in feite een superstructuur die stammen verenigt. Er is geen andere ideeëngeschiedenis dan die van de islam. Hoewel de islam pocht over de bijdrage van vrijdenkers als Averoës en Avicenna aan de Europese ideeëngeschiedenis, werden beiden vervolgd omdat hun ideeën alleen maar wanorde zouden brengen. Wanorde wordt binnen de islam beschouwd als de allergrootste bedreiging. In de koran geldt de doodstraf voor wie wanorde schept.

Binnen de islam geldt geen andere vrijheid dan die welke door de tribale islam wordt toegestaan. De enige ideeëngeschiedenis is dat alles wat niet verenigbaar is met de islamitische leer onderdrukt of vernietigd moest worden. Het enige heil dat moslims mogen verwachten komt uit de onderdanigheid aan de leer, zoals ze ook onderdanig zijn aan hun familie, clan en stam. Vrijheidslievenden ontvluchten hun land om in Europa en Amerika de vrijheid te beleven. Zij staan overwegend anders in het leven dan de moslims die via arbeidsmigratie hier naar toe zijn gekomen. Die zetten hun tribale cultuur door en laten de islam over hen heersen. Ze worden religieuzer concludeerde het Sociaal Planbureau recent. Het is niet waar. Ze worden niet religieuzer maar onderdaniger en meer geïndoctrineerd. Het is alarmerend omdat het laat zien dat de onderdrukkende tribale cultuur sterker is dan de op het individu gebaseerde cultuur van het Westen.

Vrijheid is een kostbaar goed. Om dat in te leveren voor een hoger doel, de verbreiding van de islam in de wereld, bedreigt dat door islamisering ook de vrijheid in het Westen. Onvrijheid helpt de machtigen machtiger te worden.

De islamisering van het strand

                                                                         

                   

Is deze gebeurtenis geënsceneerd? Het zou me niet verbazen, al kan ik die opzet niet bewijzen. Voor de complotdenkers wijs ik op de licht getinte figuur linksboven die lijkt te kijken of alles volgens plan verloopt. Is het zijn durfallige maar slecht acterende tante? De dame ligt daar op een stenig strand en lijkt verder niets bij zich te hebben. Het is zelfs de vraag of ze de intentie heeft om te gaan zwemmen. Ze ligt daar als een ‘fremdkörper’ tussen zonnebadende mensen. De politie is kennelijk getipt en heeft een oproep gedaan via de centrale. Van twee verschillende kanten komt een koppel agenten aanlopen. Hebben die gevraagd de boerkini uit te doen? Dat lijkt me onwaarschijnlijk. Geen agent zou zoiets doen zonder zeker te weten wat daaronder zit. Ik ga er dus vanuit dat de dame zelf heeft aangeboden de boerkini uit te doen en dat levert wat later spectaculaire plaatjes op. Kennelijk heeft ze er rekening mee gehouden want het uitdoen van de boerkini levert een zedig plaatje op. Het is natuurlijk vreemd dat ze zonder enig (mannelijk) gezelschap midden tussen halfnaakte mensen gaat liggen die door haar religie worden veracht. Het deed me denken aan de moslim die niet met me aan tafel wilde omdat ik daar voor mijzelf een glas wijn en voor hem een glas water had klaarstaan. Zelfs het aanzicht van wijn zou volgens zijn religie voor hem verboden zijn. Overigens denk ik dat de dame in kwestie wel mannelijk gezelschap had en de figuur linksboven is mijn verdachte.

We kunnen de kwestie van twee kanten bekijken. Vanuit de islamitische kant bezien zou de ‘actie boerkini’ best wel eens zijn bedoeld als een begin om op sommige strandgedeelten uitsluitend moslims toe te laten. Tenslotte begon de boerkini-rel op Corsica om het feit dat moslims een deel van het strand voor zichzelf hadden afgezet.

Frankrijk is in discussie over het al dan niet toelaten van de boerkini. Volgens voorspellingen zou dat nog wel eens een grote rol kunnen gaan spelen bij de verkiezingen van volgend jaar. De foto hierboven en die daar nog op volgden hebben een grote rol gespeeld in het aanjagen van de discussie. Die lijkt niet over de boerkini als zodanig te gaan maar over de islam zelf. Frankrijk wil een gematigde islam die in de Europese godsdienstvrede past en er niet op uit is om alle andere godsdiensten te doen verdwijnen.

De boerkini is de steen des aanstoots geworden. Het lijkt belachelijk, maar is dat zeker niet. Onder de veelal oppervlakkige discussie liggen ernstige vragen. Bijvoorbeeld aan al die mensen die zeker weten dat het dragen van een boerkini een mensenrecht is. Ze hebben geen gelijk. Vrijheid gebruikten vrouwen in bijvoorbeeld de jaren zestig om ondanks de afwijzing door de christelijke religies, toch in bikini naar het strand te gaan. Wat houdt de vrijheid van keuze van de dame op de foto in? Mensen die niet kunnen kiezen, hebben geen keuzevrijheid. Als er dan toch voor vrijheid wordt gepleit, wordt die verleend aan de religie die zedigheidskleding voorschrijft. Dat is de kapitale denkfout die vooral links vanuit zijn onderbuik maakt.  Ja, ook links heeft een onderbuik, daar kom ik nog wel op terug. Maar de dame in kwestie heeft in feite geen enkel houdbaar argument als ze zich beroept op individuele vrijheid.

Isaiah Berlin, een Britse filosoof (1909-1997) maakte het beroemde onderscheid tussen twee soorten van vrijheid. ‘Vrijheid van’… en ‘vrijheid tot..’, die de mens tot individuele drager van vrijheid maakte. Je hebt natuurlijk de vrijheid om je totaal te onderwerpen aan de eisen en belangen van een religie, maar daarna houdt iedere vrijheid op en ben je voor die religie instrumenteel geworden. Waar je ook loopt, zit, staat of (in dit geval) ligt ben je een instrument zonder keuzevrijheid. In vrijheid (?), althans zo wordt dat voorgesteld, heb je al je keuzevrijheid opgegeven voor de keuzes die je religie voor je gemaakt heeft.

Een belangrijke imam heeft eens gezegd dat de islam het Westen met haar eigen wetten zal verslaan om daarna haar eigen wetten aan de gastheer op te leggen. Als we ons daar niet tegen gaan verzetten zal het zo gaan. Met dank aan de ‘toleristen’ die eigenlijk niets van het begrip vrijheid begrijpen.

Er is een vernieuwing van het begrip ‘vrijheid’ noodzakelijk. Nu is dat nog te veel verbonden aan de gelukkige afloop van de tweede wereldoorlog. Een nieuw te formuleren begrip zal ook dekking moeten geven aan homo’s, joden en kortgerokte dames om ongestoord in door moslims gedomineerde wijken te kunnen wonen en om zich daar ook ongestoord en in alle vrijheid te kunnen bewegen. Vrijheid van overlast, intolerantie, intimidatie en geweld.

Werk aan de winkel voor filosofen. Toon nu een niet je behendigheid door alles goed te praten. Er is een fundamentele discussie nodig over de relatie tussen individuele vrijheid en vrijheid van godsdienst.

Ze aanbidden hun Opperwezen, maar eigenlijk zien ze zichzelf als opperwezens die anderen mogen knechten”.

                                                                         

Universaliteit is niet hetzelfde als uniformiteit

               

Het is jammer dat steeds minder mensen kranten lezen. Na een paar uur ‘kranten’ vanmorgen (de NRC was vroeg vandaag),  was het de Volkskrant die me het meest verraste. Ik ga een boek kopen van Ernst Hirsch Ballin omdat de bespreking van zijn boek (Sir Edmond, pagina 23) door Stephan Sanders een lawine van gedachten veroorzaakte.

De Volkskrant van vandaag bevatte weer een groot aantal artikelen die de geest scherpen. Dat kan de NRC in zijn zak steken. De Volkskrant lijkt gedurfde keuzes te willen maken. Iemand vroeg mij kort geleden of de Volkskrant opschuift naar ‘rechts’. Naar overtuiging antwoordde ik dat de kranten steeds vaker de twee kanten van de medaille laten zien, maar zelf (laf) neutraal blijven. Na vanmorgen ben ik daar niet meer zo zeker van. Het begint er op te lijken dat kranten ons niet langer willen bevoogden en langzaam maar zeker weer aansluiting vinden bij de opvattingen die onder de bevolking leven. Dat is niet rechts maar oog voor de realiteit. Ik noem dat het ‘nieuwe realisme’.

Arnold Karskens zegt dat er een revolutie gaande is. Dat is ook mijn waarneming. Het politiek correcte denken lijkt op zijn retour, de media verliezen hun bevoogdende veren en alleen onze overheden lijken nog niet helemaal afscheid te hebben genomen van het utopisch multiculturele denken. Zie hun reactie op de beschuldigingen van rapper Typhoon. Lees de Volkskrant van vandaag die een heel genuanceerd beeld brengt over ‘etnisch profileren’ en discriminatie. Ik weet niet of ik het goed zie, maar Nederland lijkt verontwaardigd op te veren na de aanhoudende beschuldigingen dat Nederland een racistisch land is. Lees in Magazine (pagina 51-53) het reisverhaal van Iris Hannema. Ze is letterlijk overal geweest en in het diepe gedoken. “Hoe zie je Nederland, als je zoveel hebt gereisd?”, vraagt de Volkskrant. “Dit is een superland”, zegt de bereisde Iris stellig. Met zulke verhalen kunnen we weer eens op een andere manier naar onszelf kijken dan door de calvinistische bril die ons uitsluitend zondigheid inpepert.

Wie mij ooit voorspeld zou hebben dat ik nog wel eens een boek van Hirsch Ballin zou kopen, zou ik hebben uitgelachen. Mij te calvinistisch. Maar de eerste zin van de boekbespreking raakt mij al vol in het hoofd: “Hij waarschuwt ervoor universaliteit gelijk te stellen aan uniformiteit”. Pats!, mar dan deze:

“Het doet pijn als mensen hun gelovigheid voorwenden als een reden om op anderen neer te kijken. Ze aanbidden hun Opperwezen, maar eigenlijk zien ze zichzelf als opperwezens die anderen mogen knechten”.

Twee zinnen waar ik de hele dag op verder kan. Gaat het over de betwetende predikers, over de totalitaire islam, over de postmoderne dictatuur? Het gaat over alle drie en veel meer. Het gaat over de verabsolutering van het eigen gelijk en de rampen die daaruit voortkomen en de wereld tot op de dag van vandaag teisteren. Bij de verabsolutering van het eigen gelijk is degene die aan dat gelijk twijfelt niet meer zeker van zijn reputatie of zelfs zijn leven.

Hirsch Ballin noemt vier mensen die zijn morele voorbeeld waren. Ik vraag me af welke keuzes ik zou maken. Er hoort in ieder geval de moslim bij die mij aan de hand van zijn eigen ervaringen duidelijk heeft gemaakt wat vrijheid betekent. Nadat ik daarover had geneuzeld stond hij woedend op. “Wat weet jij eigenlijk van vrijheid?”, brulde hij, “jullie denken hier dat het net zo vanzelfsprekend is als de lucht die jullie inademen”. Hij is mijn vriend en samen zijn we tegen de voortwoekerende totalitaire islam.

De vraag die Hirsch Ballin voor mij nog moet beantwoorden is de vraag waar de grenzen liggen van diversiteit. Maar eigenlijk weet ik het al.