De islam komt op kousenvoeten en met de hulp van autochtone Nederlanders

                                                                   

De SP en zijn 'nuttige idioot'. Houden zij rekening met onze gevoelens?

                                                                       

In Nederland kennen we de echte islam nog niet. Er zijn echter wel ‘echte’ moslims die naar de islamisering van Nederland streven en dat als een opdracht vanuit de koran zien.

De echte islam zien we in landen als Iran en Saoedi-Arabië en steeds meer ook in Turkije. In dat laatste land is het je voor je overlevingskansen geraden om niet tegen islamiseerder Erdogan te zijn en geen kritiek op de AKP te hebben. Mentaal zal Turkije tegenwoordig heel wat ‘onderduikers’ kennen. In Iran en Saoedi-Arabië heerst de eigen versie van de sharia, want de islam wil niet alleen staatsgodsdienst zijn, het land moet ook op islamitische wijze geregeerd worden. Dat is pech voor minderheden, voor critici, voor mensen die zich niet aan de kledingvoorschriften houden en voor iedereen die seksueel anders geaard is. Echt pech, want je kunt zo maar in de gevangenis terecht komen, met zweepslagen gestraft worden of de doodstraf krijgen.

In Afghanistan en Libië zien we de islam als masker voor tribale strijd. Die gaat om het beheersen van regio’s door stammen die hun eigen regels er op na houden en zich als het er op aan komt niets aan de islam gelegen laten liggen en al helemaal niet aan een regering. Zo’n situatie zou ook denkbaar zijn in een land als Egypte waar een sterke staat met een loyaal leger het tribalisme en het islamisme tot op zekere hoogte onder controle weet te houden. De Westerse beoordeling van de regering in Egypte komt sterk overeen met die van de islam: dictatoriaal. Er is wel een verschil. De islam wil de regering weg hebben zodat er meer ruimte voor de islam ontstaat. Het Westen beoordeelt de situatie vanuit mensenrechten en de islam juicht dat toe. Mooi voorbeeld van opportunisme, want de islam wijst de UVMR af en die wordt al helemaal niet toegepast in de islamitische landen.

Nederland ken de echte islam niet. Vooral niet zoals die bestaat in de door Hamas beheerste gebieden, want Palestijnen zijn zielig en daarom mag je het ze niet kwalijk nemen dat ze altijd op een geniepige manier strijden en een oneerlijke propagandaoorlog voeren. Israël is voor velen de boosdoener en daar is de islam zeer gelukkig mee. Ze hebben ook hard gewerkt om het zover te krijgen. Maar Israël mag je niet naar Westerse maatstaven beoordelen. Israël hanteert dezelfde regels als het haar omringend vijandig buitenland. De tribale regel is dat als je wordt geslagen, je harder moet terugslaan om zo de afschrikking in stand te houden. Wie zich in de tribale regels wil verdiepen, leze: ‘Culture and conflict in the Middle East’ van Philip Carl Salzman, een Canadese antropoloog. De bonus is dat je leert begrijpen hoe islam en tribalisme met elkaar verweven zijn, ook in Nederland.

In het kader van de boerkini-discussie plaatste Jan Jaap de Ruiter (arabist) een artikel op TPO met de titel: “De val die boerkini heet:terreur gedijt bij polarisatie en onrust”. Hoewel hij het net niet met zoveel woorden zegt, pleit hij als een burgemeester in oorlogstijd voor toegeeflijkheid met het motto dat zo erger (terreur) kan worden voorkomen. Iedere bestuurder of ambtenaar die vaak met vertegenwoordigers van de islam te maken heeft gekregen, zal deze betoogtrant herkennen. Die vertegenwoordigers bepleiten altijd toegeeflijkheid om erger te voorkomen, want dan hebben ze het niet meer in de hand. Een beetje toegeeflijkheid voor rust in de stad en bestuurders gaan daar veel te vaak in mee.

Tariq Ramadan schrijft in zijn belangrijkste epos: ‘Westerse moslims en de toekomst van de islam’ dat moslims moeten kijken wat in een land al in overeenstemming is met de islam en dat ze zich verplicht in moeten zetten voor verandering van wat niet in overeenstemming met de islam is. Dat moet gebeuren door actie, samenwerking met links, aanpassing van wetgeving, et cetera. Ik noem dat islamisering op kousenvoeten. Of soms terreur wordt ingeroepen om de positie van de islam te verbeteren, durf ik niet te beweren en daar heb ik ook geen bewijs voor. Maar terreur werkt wel. Spanje trok zijn troepen terug uit Irak en in Europa zijn de media en kunsten terughoudend als het om de islam en islam-gerelateerde onderwerpen gaat. Dat geldt zeker ook voor Nederland na de islamitische moord op Theo van Gogh.

De islam gebruikt ook graag Nederlandse proxy’s om haar belangen te laten ondersteunen. In het geval van de boerkini-discussie is dan ook de vraag gewettigd of Jan Jaap de Ruiter een broodschrijver voor de islam is, zoals Maurits Berger bijvoorbeeld een crypto-islamist is en ooit beweerde dat de sharia voor 95% niet strijdig is met de Nederlandse regel- en wetgeving.

De islam streeft op alle denkbare manieren (ook met juridische jihad en verbale jihad) islamisering na. Als ze het ooit lukt, wat god moge verhoeden (ook voor de geïntegreerde moslims) zal dat zeker mede te danken zijn aan alle hulp die ‘goedwillende’, opportunistische Nederlanders en ‘nuttige idioten’ regelmatig verstrekken. Ze staan voorop om meer kritische en meer nadenkende Nederlanders de mond te snoeren door hen verdacht te maken met Godwins die ook islamisten vaardig weten te gebruiken. Het dwingt veel kritische Nederlanders om mentaal ‘onder te duiken’, net als de Turken in Turkije die tegen Erdogan zijn. 

Laten we een test doen. Hoeveel Nederlanders kunnen zich op hun werk vrijelijk en zonder consequenties zeer kritisch uit laten over de islam of vertellen dat ze op de PVV of VNL stemmen? De vrijheid van meningsuiting is ook al onder invloed van islamisering beperkt geworden. Al weer een stukje vrijheid opgegeven. 

Annabel Nanninga, Martin Sommer en het nieuwe realisme

                                                                     

                                                                     

Pechtold maakt schilderijen die bij bakfietsmevrouwen gewild zijn

                       

Mooie Volkskrant vandaag. Kranten lijken hun best te willen doen om de twee kanten die nu eenmaal aan alles zitten (niet zeuren over vierkanten) zo goed mogelijk in beeld te brengen. De NRC verraste afgelopen week met een interview met de bedenker van de facebookpagina waar wordt opgeroepen om mevrouw Simons uit te zwaaien. Een beetje sneu jongetje, vond ik. Hij lijkt het meer voor de kick te doen dan om iets anders.

De Volkskrant pakte vandaag uit met een ruim bemeten interview met Annabel Nanninga, de rubensachtige vrouw met een barokke scherpe pen en het vermogen om uit iedere toestand de hypocrisie te fileren. Dat maakt haar in bepaalde kringen populair en in andere kringen kunnen ze haar bloed wel drinken. Ze heeft recht van spreken. Ze woont in de multiculturele buurt en haar waarnemingen zijn gebaseerd op wat ze dagelijks ervaart. Neem deze: “Loop als jonge vrouw maar een over straat in een willekeurige volkswijk in de grote stad. Als je geen hoofddoek draag ben je ‘fair game’ voor die islamitische kutjochies. Je wordt nageroepen en aangeraakt”. Of neem deze: “Jongens die alles doen wat god verboden heeft, maar stelselmatig hun zusjes controleren. Die hele islamisering zet discussies terug in de tijd. We hebben het opnieuw over allerlei verworven vrijheden, zoals vrouwenrechten en religiekritiek”.

Ze wordt benaderd door jonge Turken en Marokkanen die het met haar eens zijn en zeggen: ik heb ook last van dat tuig in West. Dat is ook mijn persoonlijke ervaring. De laatste dagen sprak ik nogal wat mensen die in de jaren negentig uit Afghanistan en Iran zijn gevlucht. Vrijzinnige moslims die geen blad voor de mond nemen. Ze hebben het net zo benauwd als de jongeren die Annabel benaderen. Maar ze krijgen weinig steun. Die gaat van overheidswege naar beroepsmoslims en islamitische organisaties die gouden bergen beloven maar ondertussen hun conservatieve agenda uit voeren en de overheid constant vragen iets te doen aan discriminatie en racisme.

Asscher luistert niet naar ‘tokkies’ en Rutte liet deze week weten niet met idioten te willen spreken. Helaas, dat zijn nou net de mensen naar wie ze wel zouden moeten luisteren, want hun boosheid komt vaak voort uit directe ervaring met de donkere kanten van de multiculturele samenleving waarvan de ‘bakfietsengrachtengordelmevrouwen en Pechtoldjes van deze wereld’ volgens Annabel alleen de zonnige kanten blijven benoemen omdat beschermen nu eenmaal fijner voelt dan iemand aan te vallen.

Een pagina eerder is Martin Sommer, de politieke commentatorvan de Volkskrant aan het woord. Waar Annabel Nanninga haar leefwereld op rauwe wijze op papier lijkt te smijten, heeft Sommer een fijnzinnige benadering en komt al nuchter analyserend tot ongeveer deze conclusies als Annabel: het beleid is ziek en delen van de samenleving zijn kapot gemaakt. Zijn mooie uitsmijter gaat over een mijnheer die bij een CDA-vergadering opstond en riep: “Ik ben vrijwilliger bij een AZC en ik wil óók dat de grenzen dichtgaan”. Dat is gewoon een goed mens die de grenzen van het mogelijke ziet.

Onze overheid, gevangen in de vertellingen van islamfluisteraars, is de weg kwijt. De samenleving waar ze aan sleutelt bestaat meer op papier dan in het echt. Als ze dan niet met tokkies willen praten, laat ze dat dan doen met Annabel Nanninga en Martin Sommer. Dat zijn de nieuwe realisten die zien wat er aan de hand is en wat er moet worden gedaan. De tweespalt die de islam veroorzaakt moet worden opgeheven. 

De kranten zouden er aan kunnen bijdragen om dat nieuwe realisme een prominentere plaats op hun pagina's te geven.