Verongelijkte Volkskrantjournalist begrijpt er nog steeds niets van

                                                                     

“De media hebben het gedaan”, verzucht Ariejan Korteweg in de Volkskrant van 1 december 2016. Hij bezocht een conferentie in het lommerrijke Doorn. De conferentie werd georganiseerd door consultants die een nieuw verdienmodel hebben ontdekt met cursussen: ‘Hoe vinden de mainstreammedia weer aansluiting bij de samenleving en dat deel van de bevolking dat zich door de media voelt genegeerd of weggezet’. Kortweg voelde zich na afloop van de conferentie achtergelaten met een ‘prop onverteerde woede’. Dan volgt een verontwaardigd relaas over hoe de media zich in het verleden hebben weten te onttrekken aan de beperkingen die de verzuiling hen oplegde, en hoe ook journalisten, naast wetenschappers en politici, moslimterrorisme, financiële crisis, Brexit, Trump en Fillon niet konden zien aankomen. ‘Gelul’, roep ik hier (excusez le mot) keihard. Er waren genoeg mensen die het wel zagen. Die werden echter niet geloofd of domweg weggezet.  

Tijdperk van verduistering

Korteweg is niet de enige journalist die ik sinds de verkiezing van Trump tranen met tuiten heb horen huilen over hun verloren journalistieke rijk. Er zijn goede redenen om ze met pensioen te sturen. Hun zelfgenoegzaamheid verduistert hun blik op de wereld. Opgesloten in hun politiek correct denken zien ze zichzelf als missionarissen die als taak hebben de wereld te verbeteren en die zo doende steeds dichter bij de afgrond brengen. Hun missionaire taak bestond er niet uit om de wereld te laten zien zoals die in werkelijkheid is, maar zoals we die moesten zien. Voor de Volkskrant zijn bijvoorbeeld alle leden van minderheidsgroepen ‘Nederlanders’. Formeel is dat natuurlijk juist, maar in de praktijk kunnen, cultuurverschillen in aanmerking nemend, daar grote vraagtekens bij worden geplaatst. De aanpak van de Volkskrant om manifestaties van minderheden met begrip tegemoet te treden, werkt verhullend. Het is niet alleen zelfgenoegzaamheid, het is ook hoogmoed omdat de illusie bestaat dat de lezer dat niet door heeft. Iedere morgen zet ik me weer schrap om te sparren met de Volkskrant en nogal eens kom ik tot de conclusie dat ik de wereld beter lijk te kennen en te begrijpen dan de Volkskrant.

Het is mij er niet om te doen om alleen op Korteweg te hakken. Hij is slechts één van de velen die onvoldoende afstand hebben genomen van de politieke correctheid die de waarheid in een pedagogische verpakking steekt. Politieke correctheid heeft ons in een tijdperk van duisternis geleid. De waarheid doet er alleen nog toe als die politiek correct is. Vanwege discriminatie en racisme hebben minderheidsgroepen het sociaal-economisch moeilijk, bijvoorbeeld. Het is een hardnekkige meme geworden. Geen journalist die zich hardop durft af te vragen of het vasthouden aan de eigen afwijkende cultuur bij minderheden op zijn minst ook een oorzaak zou kunnen zijn. Wie dat bij de Volkskrant zou durven, ligt er waarschijnlijk snel uit. Want er is niet alleen politiek correcte censuur, er is ook een afrekencultuur voor degenen die zich niet aan de voorgeschreven lijn houden. Media, menswetenschappers en politici hebben ons naar dat tijdperk van duisternis geleid. Nu de opstand daartegen groeit, voelen ze zich verongelijkt. Ze bedoelden het toch zo goed? Ja, maar het heeft tot ellendige polarisatie geleid en het voortdurend afnemen van vertrouwen in de gevestigde orde.

Kritiek moet

De media zijn er niet om te missioneren en de lezer de ‘juiste’ opvattingen voor te houden. De media vormen het belangrijkste middel om de democratie gezond te houden. Die functie vervullen ze als ze voldoende afstand houden van willekeurig welk belang dan ook. Minderheden, om het daarbij te houden, hebben belangen. De acceptatie van hun afwijkende cultuur is een belang. We leven behalve in het tijdperk van duisternis, ook in het tijdperk van de minderheden. Als ze vanwege hun afwijkende cultuur gediscrimineerd worden, faciliteren menswetenschappers, politici en opiniërende journalisten hun recht op eigen, afwijkende, cultuur. Er is bijvoorbeeld weinig aandacht geweest voor het onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau, waaruit blijkt dat integratie mensen gelukkiger maakt. Dat kun je ook met gewoon verstand beredeneren, behalve wanneer dat wordt verduisterd door politiek correcte opvattingen. Dan zie je alleen maar 'slachtoffers.'

Dat de islam een ingebouwde neiging heeft om te domineren en haar volgelingen de boodschap meegeeft om de wereld voor Allah te veroveren, lees je niet in de krant. Het is wel te vinden in de alternatieve media en die worden daarom met de nek aangekeken. Ze laten een niet gewenste waarheid zien en vervullen daarmee de hoogstnoodzakelijke kritische functie die een samenleving nodig heeft om gezond te blijven. Dat vertegenwoordigers van de islam sluw zijn  in het bedienen van bestuurders, politici en journalisten met politiek correcte opvattingen, ontgaat de gemiddelde journalist die in de politiek correcte bubbel verkeert, nog steeds. Als hem dat niet is ontgaan, zwijgt hij er over, de waarheid vertellen kan hem zijn reputatie en carrière kosten. Media doen aan zelfcensuur, bedriegen de lezer, luisteraar of kijker, en krijgen applaus uit de hoek waar belangen samenvallen met politieke correctheid. Ze laten zich in slaap sussen met de gedachte het goede te doen. Maar zoals eerder al gesteld veroorzaakt het polarisatie en afnemend vertrouwen in de gevestigde orde. Het vertaalt zich ook in afnemende kijkcijfers, oplagen en ledenaantallen. Er is een crisis gaande. Arjan Korteweg begrijpt die niet. Wellicht heeft hij niet in de gaten dat hij net als zoveel anderen voor het karretje van minderheidsbelangen en geopolitieke belangen wordt gespannen. Hij heeft zich met die belangen geïdentificeerd en het is de vraag of hij dat door heeft.

Kritiek moet. Bij een aantal belangrijke onderwerpen is die wel in buurten en wijken en aan stamtafels te horen. Politieke correctheid schrijft echter voor dat die kritiek als onvolwassen, onbehoorlijk moet worden afgewezen. Kritiek is echter een onderdeel van de functionerende sociale controle waarmee vingers op zere plekken worden gelegd. De oproep aan minderheden die daaruit voorkomt, luidt in feite: ‘Doe als wij, daar worden we allemaal beter van’. Dat bevordert eenheid en binding. Maar ‘eenheid en binding’ zoekt het politiek correcte deel van de samenleving hardnekkig op de verkeerde plaats. Alsof nog steeds niet wordt begrepen dat die weg tot dictatuur leidt.

Wordt Geert Wilders veroordeeld?

                                                                     

In een vrij mijmeruurtje drong die vraag zich onweerstaanbaar aan me op en eiste een antwoord. Voor een nauwkeurig antwoord is een glazen bol vereist. Die heb ik na wat teleurstellende voorspellingen naar de kringloopwinkel gebracht waar hij al na een dag weer verkocht bleek te zijn. Dat had ik achteraf kunnen voorspellen. In deze tijd zou iedereen wel een werkende glazen bol willen hebben.

Bij zo’n vraag, die zich maar op blijft dringen, ga ik altijd maar weer aan het werk door een beroep te doen op mijn fantasie, ook al niet zo’n betrouwbaar instrument. Vandaar uit neem ik je mee naar de vergadering van een politieke partij die ik ga bezoeken. Met fantasie kom je nog eens ergens. Na lang geluisterd te hebben sta ik op een geschikt moment op, hou een kort betoog dat eindigt met de stelling: “Ik wil minder Marokkanen, wie is daar ook voor?” In mijn fantasie blijft het zeker 30 seconden doodstil. De voorzitter kijkt ongemakkelijk naar zijn gezelschap achter de tafel. Dan is het schuiven van een stoel hoorbaar en een man staat op. “Voorzitter”, zegt hij met enigszins onvaste stem, “die mijnheer zegt iets racistisch”. Dan valt er een stilte van hooguit vijf seconden waarin je mensen hoort nadenken. Het is het moment waarop de voorzitter vastbesloten ingrijpt. “Die vraag is buiten de orde. We gaan verder met agendapunt 7c, het voorstel voor een jaarlijkse subsidie aan de dorpsmoskee”.

Na zo’n voorbeeld kan ik beter nadenken. Mijn vraag mag niet worden beantwoord, omdat die racistisch zou zijn. Toch denk ik dat er zeker een paar miljoen mensen zijn die na zo’n vraag denken: “Als dat zou kunnen". Misschien denkt de meerderheid wel zo. Maar het is verboden om zo te denken. Door wie eigenlijk? Nou door de PvdA en D’66 natuurlijk, en door de meeste moslims. Dat van die Partij van de Arbeid is eigenlijk vreemd. Daar hebben ze het nog wel eens over ‘kutmarokkanen’ en ‘Marokkanen die een etnisch monopolie op criminaliteit hebben’. Daar weten ze dus van de hoed en de rand. Maar van de PvdA mag je er niet hardop over praten. Voor hun ben je een fascist voor je het weet. Maar ik voel me niet schuldig. Ik heb het niet over alle maar over minder Marokkanen gehad. Van een etnisch groepsvooroordeel kan er mijnerzijds dus geen sprake zijn geweest. Ik had natuurlijk specifieker kunnen zijn door het te hebben over criminele of niet geïntegreerde Marokkanen. Maar ja, wie had dat al niet begrepen? Zouden al die Marokkanen die aangifte hebben gedaan het niet begrepen hebben. We weten het niet. Alles wordt onderzocht, maar hun beweegredenen niet.

Ik denk dat ze het wel hebben begrepen. Heel goed zelfs. Daar leeft immers het nog weinig begrepen gevoel dat hun aanwezigheid hier weliswaar wettig gerechtvaardigd is, maar door heel veel Nederlanders niet echt op prijs wordt gesteld. Dat weten ze en het maakt ze onzeker. Ze weten natuurlijk heel goed dat heel veel Marokkanen zich niet naar Nederlandse normen en waarden voegen. Maar ze worden beschermd, de PvdA en D’66 voorop. Hun aangiften zijn dan ook te zien als een oproep tot verdere bescherming. De oproep is: veroordeel alle Nederlanders die zo denken als Wilders. Dat gaat over één derde van de bevolking, zag ik net bij ‘Een Vandaag’ dat de stemming in het land had gepeild. Geen officiële meerderheid dus.

In mijn fantasie ga ik op de stoel van de rechter zitten. ‘Er is uren hooggeleerd tegen me aangepraat. De geleerden zijn het niet met elkaar eens. Ik zou een boek moeten schrijven om op alles een afgewogen antwoord te geven. Dat ga ik natuurlijk niet doen. Maar ik besef maar al te goed dat het land: het volk, de politiek en de media,  een antwoord van me verwachten. Het OM heeft met zijn eis van 5000 euro al laten weten dat ze het niet als een kapitale zonde zien. Ik ga ook niet één derde van de bevolking de gordijnen in jagen. Op mij drukt een zware politieke verantwoording. Als ik me eenmaal heb uitgesproken zal er nog weken over gepraat en geschreven worden. In dit tijdsgewricht mag de polarisatie niet verder toenemen.

Ik weet het. Ik ga op lichte toon de omstreden uitspraak veroordelen en Marokkanen krijgen een veegje. Maar ik leg geen straf op. Het wordt een voorwaardelijk. Als hij het nog een keer doet, hangt hij. En daar zal iedereen het mee moeten doen.’

Terug naar de realiteit. Het leuke aan Marokkanen is dat ze een dubbel paspoort hebben. Als Marokkaan zou ik met een aardige vertrekpremie wel terug willen naar het warme klimaat van Marokko met zijn kruidige geuren en Oriëntaalse sfeer.

Ik ben nog steeds voor minder Marokkanen. Ondanks alle propaganda over de verrijking die ze ook van mijn leven zouden zijn, is de groep die het verdiend heeft om hier te blijven niet bijster groot, misschien 20 of 30 %. Maar als de helft terug gaat, ben ik al heel tevreden. Dan hoeven we wat minder huizen te bouwen, minder uit te geven aan onderwijs en zorg, hebben we minder fraude, corruptie en criminaliteit, minder rechtszaken en wordt het wat rustiger op straat. Ik fantaseer daar over.

De benauwde bubble van Pauw

                                                                   

Hoe lang zal zijn programma nog bestaan?

Ja, ik zou nooit meer naar Pauw kijken. Maar toen ik las dat Wierd Duk (AD) met een aantal PVV-stemmers bij Pauw aan tafel zou zitten, werd de verleiding te groot. Tja, ik ben ook maar een mens en dat je eigenlijk nooit ‘nooit’ moet zeggen, wist ik ook al een tijdje. Maar met ingang van vandaag val ik weer terug op mijn humeur sparende boycot.

Het werd gisteravond een opmerkelijke uitzending. Pauw kwam al snel onder vuur te liggen toen de halve tafel over hem heen viel. Aanleiding was de onschuld die Pauw zo mooi kan spelen. Wie of wat waren nou eigenlijk die media die alleen de stem van het establishment laten horen, had hij niet heel vaak Wilders uitgenodigd om aan zijn tafel plaats te nemen? Hij viel echter al meteen door de mand met zijn reacties op Monasch die een nieuwe partij wil beginnen. Die werd door Pauw bestookt met ironische en ridiculiserende vragen die hij nooit aan de gevestigde partijen stelt. Verschillende tafelgenoten, waaronder Marjan Thieme van de partij van de Dieren,  probeerden hem duidelijk te maken dat de opiniërende media te vaak onder één deken slapen met de traditionele partijen. Het leek niet tot hem door te dringen dat die zelden slachtoffer worden van zijn ‘kritische’ vragen.

Verlengstuk

Nieuwe partijen vormen een gevaar voor bestaande partijen. Hun zetelwinst gaat ten koste van de zittende partijen. Die reageren als de slager die zijn concurrent ervan beschuldigt de volksgezondheid te ondermijnen omdat hij zijn hammen zwaarder maakt door er pekelwater in te spuiten. De PVV krijgt het meest om de oren. Niet alleen de partij, maar ook degenen die er op stemmen worden tot op het bot veroordeeld. Wie zich openlijk voor de PVV uitspreekt loopt het risico vrienden, baan en nog meer kwijt te raken. Daarom was het opmerkelijk dat een loodgieter, een dominee en een commercieel medewerkster zich publiekelijk uitspraken voor hun voorkeur voor de PVV. De opmerkelijke uitspraak van de dominee was dat veel christenen een voorkeur voor de PVV hebben. Wierd Duk benadrukte terecht dat de PVV-stemmer niet de achterlijke klootzak is die de media van hem maken, maar een gewone doorsnee Nederlander blijkt te zijn. Daar zijn ze bij de media nog helemaal niet achter. De schrijvende en pratende media toveren ons het schrikbeeld voor van een fascistische tokkie die zowel xenofoob als islamofoob is. Daarmee zijn ze in feite het verlengstuk van de zittende politiek die kost wat kost probeert te redden wat er te redden valt en grossiert in negatieve beelden.

Bubble en verval

De onschuld van Pauw leek niet helemaal gespeeld. Voor de kijker werd echter snel duidelijk dat hij in een bubble leeft. Een bovenlaag van universiteiten, traditionele partijen en media die elkaar napraten en bevestigen en zich gezamenlijk afzetten tegen alles wat hun genoegzame en deugdzame wereld bedreigt. Ze verschansen zich achter een virtueel hek. 'Ze beginnen allemaal op elkaar te lijken, er is geen echte diversiteit meer', schamperde Marjan Thieme in de uitzending. Het is een wereld in verval, naar mijn mening. Ledenaantallen, kijkcijfers, abonnementen dalen gestaag en in de polls doen de traditionele partijen het slecht. Steeds meer mensen komen tot de ontdekking dat ze zich niet meer vertegenwoordigd voelen door de bovenlaag die zich het recht toe-eigent om richting te blijven geven aan de toekomst van Nederland.

Paniek

De bubble van de deugdzamen laat een lichte vorm van paniek zien. Brexit, Oekraïne-referendum en de verkiezing van Trump laten zien dat er een omvangrijke onderstroom is van mensen die de hakken in het zand zetten. Tot en met D’66 keren zittende partijen zich tegen het referendum vanwege het gevaar dat die een ongewenste uitslag kan opleveren. Ondertussen beginnen media zich af te vragen hoe ze meer aandacht kunnen besteden aan de gevoelens van de ‘boze mens’. Het lukt ze slecht. Er overheerst verslagenheid en verongelijktheid en er heerst angst vanwege de bedreiging van hun genoegzame wereld. De geruststellende veiligheid waarin je ongestraft alle niet door het establishment goedgekeurde meningen straffeloos kon afzeiken en daar zelfs applaus voor oogstte, lijkt voorbij te zijn. Banen en carrières staan op het spel, de toekomst is onzeker geworden.

Revolutie?

Er is wel degelijk een revolutie gaande van mensen die van mening zijn dat betrouwbare normen en waarden verkwanseld worden door de kritiekloze acceptatie van de islam, door het te veel macht af staan aan Europa en door de globalisering waar alleen het establishment van profiteert. Baanonzekerheid is bijna de norm geworden en op belangrijke zaken als de zorg wordt onbegrijpelijk bezuinigd. Voorman Pechtold van D’66 probeert het tij nog te keren door te schamperen over populisme en over het feit dat de ‘boze mens’ vooral te vinden is onder de groep die de snelle ontwikkelingen niet meer kan volgen. Hij verliest aan geloofwaardigheid. Hij heeft het mis, zoals het hele establishment het mis heeft. Daar staren ze zich blind op figuren als Wilders en Trump en missen de daarachter oprijzende menigte die zich in toenemende mate tegen het establishment aan het keren is.

Ik vond dat Pauw er gisteravond bleek, oud en moe uitzag. Ik ben benieuwd hoe lang het programma in deze vorm nog zal bestaan. Het applaus verstomt. Ratten verlaten het schip en de bevolking kijkt uit naar 15 maart 2017. Dan gaat het om een tussenstand, want dit is nog lang niet afgelopen.


Verwant: Martien Pennings analyseerde de bijdragen en interventies van Pauw in deze uitzending en dat leidde tot een nogal onthullend blog.

Ook verwant: Hannibal op 'Veren of lood': Pauw kan er beter mee stoppen

Ook verwant: Batavirus: De bubbel van Jeroen Pauw is lek  (humorvol geschreven

Ook verwant: Sietske Bergsma op TPO: Jeroen Pauw is een gaslighter

Asscher of Samsom?, een vals dilemma als campangetruc

                                                                         

Volgens mij staat het allang vast dat Lodewijk Asscher de nieuwe lijstaanvoerder van de PvdA zal worden. Vooral nu hij verzekerd heeft bereid te zijn om in de oppositiebakjes plaats te nemen als de PvdA geen regeringspartij zou worden, is de laatste twijfel over zijn beschikbaarheid weggenomen. Andere kandidaten voor het politieke leiderschap van de PvdA zijn weg gemanoeuvreerd en de vraag die over blijft is: hoe krijgen we Samsom uit beeld. Nu hij beeldbepalend is geworden voor de vele concessies die de PvdA aan de VVD heeft moeten doen, kan hij voor de komende verkiezingen niet langer het gezicht van de PvdA zijn. Het campagneteam heeft een creatieve oplossing uit de hoge hoed getoverd.  Een toneelstukje in vier bedrijven waarbij Asscher het beste script krijgt. Daar begint het al mee, erger wordt het als je beseft dat we geconfronteerd worden met de klassieke drogreden die bekend staan onder de naam ‘vals dilemma’

.

Vals dilemma

Het bekendste voorbeeld van een vals dilemma is de vooroorlogse slogan ‘Mussert of Moskou’. De neiging om op zo’n keuzevoorstel  in te gaan bracht menigeen tot de naïeve overtuiging dat het een onontkoombare keuze was. Dat is precies wat het ‘vals dilemma’ als drogredenering beoogt. Bij het beperken van de keuze tot twee alternatieven ontstaat de neiging om alternatieven te negeren. Het ‘vals dilemma’ komen we in vele vermommingen tegen en vooral in de vorm van zwart-wit denken. 

Het toneelstukje

Misschien dat we er later nog eens in memoires over zullen lezen hoe de PvdA de verkiezingen van 2017 inging met een toneelstukje in vier bedrijven om de kiezer te verleiden. De truc van het valse dilemma verleidt menigeen om een keuze te maken en die keuze leidt tot verbinding met de persoon die gekozen is. Zo zet de potentiële kiezer al de eerste stap over een drempel waarbij hij eigenlijk weg zou moeten blijven. De tweede winst bij het gebruik van een vals dilemma is de media-exposure die het genereert. Vanmorgen had de Volkskrant een hele pagina over het oninteressante eerste debat waarbij alleen duidelijk wordt dat Asscher het beste script krijgt. Samsom, de loyale, offert zich op om Asscher de beoogde kans te geven. Nog drie debatten te gaan en ik kan voorspellen dat bij ieder volgend debat Asscher een duidelijker profiel krijgt. Asscher de ‘empathische’ tegenover Samsom de ‘technocraat’.

De media

Je zou mogen verwachten dat de media het gebruik van een drogreden al het ‘vals dilemma’ zouden doorzien. Daar is echter tot nu toe niets van te merken. De media zijn niet alleen het eerste slachtoffer van de campagnetruc, ze werken er op naïeve wijze aan mee om de keuze als hun lezers of kijkers door te geven. Zo krijgt de campagne de beoogde exposure en zo krijgt de PvdA door de media-aandacht gratis reclame. De boodschap van de media lijkt te zijn: alles liever dan de PVV.

Niet integer

In de polls staat de PvdA op nagenoeg gelijke hoogte als de partij van Henk Krol, 50plus, die nauwelijks media-aandacht krijgt en toch stevig aan het groeien is. De PvdA staat er slecht voor in de polls en dat is waarschijnlijk de enige reden dat de partij een drogreden en een daaraan verbonden toneelstukje inzet om te redden wat er te redden valt. Die keuze is niet integer en politici zouden dat als eerste moeten kunnen inzien. Dat geldt vooral voor beide kandidaten omdat ze een rolmodel willen zijn voor potentiële kiezers. Die worden in het gekozen campagnemodel volledig voor het lapje gehouden.

Het zwart-wit denken van de PvdA voortgezet door DENK

Dat je niet deugt als je de denkbeelden van de PvdA niet omarmt heeft de partij al heel veel sympathie gekost. In haar keuze voor de multiculturele samenleving werd de traditionele achterban weggezet als racistisch en xenofoob. Het is een vorm van intolerantie waarbij paradoxaal om tolerantie wordt gevraagd. Nu de PvdA minder uitgesproken is geworden als het om de multiculturele samenleving gaat, zet het afgesplitste DENK de oude traditie voort. Culturele diversiteit is mooi en wie dat niet vindt zou strafbaar moeten worden gesteld. Het door DENK gepropageerde zwart-witdenken vindt zijn oorsprong bij de PvdA.

Besluit

Asscher of Samsom. Eigenlijk een interne keuze voor het partijcongres, maar nu voorgelegd aan alle kiezers. Het zou ze worst moeten wezen. Het is een keuze tussen de PvdA en de PvdA, een partij die de dubieuze ethiek van ‘het doel heiligt de middelen’ heeft omarmd en daarmee haar morele failliet aantoont. Het opportunisme druipt er van af. De PvdA is een onderneming geworden die per campagne nieuwe illusies verkoopt omdat ze mensen van het eigen bedrijf aan het werk wil houden. Het zou me niet verbazen als Samsom in werkelijkheid empathischer is dan de nieuwe kroonprins Asscher.

nb Eerder geplaatst op 'Harde Woorden':  http://hardewoorden.nl/2016/11/asscher-of-samsom-een-vals-dilemma-als-campangetruc/

Over mijn ‘waarheidsvermijdend’ pensioenfonds

                                                                 

Pensioenfondsen zitten dik in hun geld

Eerst stond er ‘leugenachtig’ in de kop van dit blog. Dat leek me later toch niet zo’n goed idee. Je weet tegenwoordig niet hoe Facebook daar op reageert. En dan heb je ook nog rekening te houden met de voortgaande islamisering van de samenleving waardoor iedereen die zich beledigd voelt maar aangifte gaat doen. Ik zie me al voor de rechter staan met een boze pensioenmijnheer. Sinds het Wildersproces kun je er ook al niet meer zeker van zijn dat pensioenmijnheren geen ras vormen. En dan heb je ook nog rekening te houden met boze mensen die geen babyboomer zijn en beweren dat babyboomers goede sier maken van hun centen en dat straks alles op is.

Het begon vanmorgen meteen al slecht. Een kort bericht in de Volkskrant maakte een einde aan mijn voornemen om vandaag geen boze witte man te zijn en mijn goede humeur tot aan het einde van de dag te bewaren. Het kwam er niet van. De oproep van Arthur van Amerongen om de televisie de deur uit te gooien, zou eigenlijk aangevuld moeten worden met een oproep om je abonnementen op te zeggen. Maar genoeg geklaagd, al wil ik daarbij nog wel even zeggen dat ik niet van plan ben om aan slachtofferisme te doen. Ik geef anderen maar zelden de schuld van mijn tekortkomingen, want dat hebben ze er bij mijn opvoeding wel uitgestampt. Zonder slaag, wat overigens van de islam best gemogen had.

Nee ik klaag niet over mijn pensioen. Het al jaren voortdurend gebrek aan indexering kan gemakkelijk worden opgevangen met het schrappen van dingen uit de sector ‘luxe’ die tot doel hadden mijn ego te strelen en daarin faalden. Ik heb natuurlijk makkelijk praten, want er zijn ook genoeg mensen waarvan het pensioen zo mager is dat ze hun abonnementen niet uit boosheid kunnen opzeggen omdat ze dat al lang geleden uit geldgebrek hebben moeten doen terwijl ze niet eens een lopende rekening bij Wehkamp hadden.

Maar nu terzake. De Volkskrant schreef vanmorgen (pagina 8): “Dat de pensioenfondsen zo krap bij kas zitten komt hoofdzakelijk door de lage rentestand”. Niet alleen mijn pensioenfonds doet aan waarheidsvermijding, ook de Volkskrant, die ooit op de hand van de werkende mens was, doet daar gewoon aan mee. Vanaf 8 uur deze morgen raakte ik ontregeld want het is volslagen valse informatie. Bij de meeste pensioenfondsen stroomt het geld meer dan royaal binnen. Daar zit het probleem in ieder geval niet. Waar het wel zit ga ik zo meteen vertellen, maar eerst nog even wat anders.

Om je te kunnen inleven in de verschrikkingen die een mens in een paar uur kunnen  overkomen, verzoek ik je de antenne voor empathie opwekkend nieuws op volle sterkte te zetten. Vandaag om tien (10.00) uur viel er een brief van mijn pensioenfonds door de brievenbus. Nou moet ik toegeven dat ik op dat moment al niet meer in een ontvankelijke stemming was, maar die ging door de inhoud van de brief over in een lichte razernij waarvan de resten door de visite, die om half elf (10.30) kwam, nog werden opgemerkt. Hoe je in een oogwenk van een boze witte man kunt veranderen in een woedende boze witte man kwam niet omdat mijn pensioenfonds in een overzicht liet zien hoeveel mijn pensioeninkomen de laatste jaren is gaan achterlopen op de inflatie. Informatief, maar het heeft op mij geen slaapverkortende werking. Waar de registratie van mijn gevoelstemperatuur van in het rood schoot was de opmerking over de indexering: “Wij besluiten elk jaar of dat ook kan”. En vanaf nu word ik serieus.

Mijn pensioenfonds besluit helemaal niks. Dat doet de staatssecretaris Kleinsma (jááá, óók Pvda) en dat heeft een reden. Vanwege de toegenomen levensverwachting zou de pensioenpremie logischerwijze moeten stijgen. Maar ja, crisis, dat kwam toch even slecht uit voor de werkgevers. Dus kreeg Klijnsma de opdracht om een list te verzinnen. De toekomstige verplichtingen van een pensioenfonds moesten worden uitgedrukt in de waarde van de bezittingen op een bepaalde dag. Het heet dekkingsgraad, lijkt logisch maar is complete onzin. Een obligatie die nog aardig wat geld oplevert, kan in de dekkingsgraad een lage waarde opbrengen, bijvoorbeeld omdat de looptijd binnenkort verstrijkt. Maar bij de afloop van de termijn krijgt de koper toch het volle pond terug en dat is als regel meer dan de beurswaarde van de obligatie van een jaar eerder. Valuta's schommelen. De beurswaarde van een aandeel kan laag zijn, maar het dividend (rendement) tegelijkertijd uitstekend. Het zijn maar een paar voorbeelden, maar zo zijn er nog vele te geven.

Pensioendeskundigen en Professoren economie hebben in het verleden het strak vast houden aan de dekkingsgraad bestreden. Maar het bij pensioenonderwerpen slapende parlement heeft Klijnsma niet gecorrigeerd. In de Volkskrant haalden de bezwaren van deskundigen de opiniepagina’s, maar nooit de echte krant. Daar overwoog de overtuiging dat vanwege de crisis de werkgeverslasten niet door een noodzakelijke verhoging van de pensioenpremie mochten toenemen. Nu de economie niet meer in de gevarenzone zit, mag het ABP de pensioenpremie met ingang van volgend jaar een eindelijk een heel klein beetje verhogen.

Waarom het land niet storm loopt tegen de ‘dekkingsgraad’ op een bepaalde peildag begrijp ik wel. Media en politieke partijen houden ons onnozel met waarheidsvermijdende verklaringen over de zin van het toepassen van een wangedrocht als de ‘dekkingsgraad’ op een fluctuerend bezit waarvan het verdienend vermogen nog steeds, en ook tijdens de crisis, fenomenaal is. Dat is eigenlijk het enige wat telt.

Om niet helemaal in mineur te eindigen verklap ik dat ik nog lang niet van plan ben om de Volkskrant op te zeggen. Iedere morgen schenkt de krant me weer een stoot adrenaline waaraan ik tijdens mijn werkend leven aan verslaafd ben geraakt. De krant is alleen af te raden voor mensen die om andere redenen al een overschot aan adrenaline produceren. Mensen met een marginaal pensioentje bijvoorbeeld (hoi, PvdA).

Over een paar jaar hebben we weer een ander probleem. Pensioenfondsen met te veel geld.

Onweerlegbaar bewezen: imams liegen er op los om de ware aard van de islam te verbergen

                                                                   

De Deense bevolking was geschokt toen in een documentaire onweerlegbaar werd aangetoond dat imams met dubbele tong spreken. Dat gold ook voor imams van moskeeën die als gematigd bekend stonden. Imams hebben voor de buitenwereld een positief verhaal over de islam. Wie echter binnen een moskee zijn oor te luisteren legt, hoort een heel ander verhaal. Om dat verschil bloot te leggen, maakten de documentairemakers gebruik van een undercover-infiltratie waarbij verborgen camera’s werden gebruikt.

Gister (23-11-2016)  was een samenvatting van de Deense documentaire te zien in het VARA-programma Zembla onder de titel ‘Undercover in de Deense moskee’. Er werden acht moskeeën bezocht. Voorafgaande aan de infiltratie werden ze onder valse voorwendselen gevraagd mee te werken aan een interview over de positie van de islam in Denemarken. Vier moskeeën werkten daar aan mee. Die interviews gaven een uitsluitend positief beeld te zien van de islam. Natuurlijk waren de geïnterviewden vóór democratie, niet tegen integratie, moesten moslims de Deense wetten respecteren, hadden vrouwen heel veel rechten binnen de islam en waren man en vrouw gelijk. Critici spreken in dit verband wel over de ‘islam light’ die als propagandistisch gezicht aan de buitenwereld wordt getoond.

De Deense dissidente ex-imam Ahmed Akkari was de inspirator voor de documentaire. Hij schreef een boek waarin hij uit de school klapte en waarschuwde dat moskeeën de integratie belemmeren, met dubbele tong spreken en de onderdrukking van vrouwen legitimeren. Hij was vooral bezorgd over de talloze moslims en moslima’s die in feite een Europese islam willen, maar geen gehoor vinden. Volgens ex-imam Akkari is de islam een ideologisch systeem dat mensen onderdrukt en beweert dat ze daar gelukkiger van worden.

De twee infiltranten bouwden eerst een vertrouwensrelatie op met de leiding van de moskee en begonnen daarna vragen voor te leggen. Bijvoorbeeld: “Een Deense vriendin heeft me uitgenodigd om op haar verjaarsfeestje te komen, mag ik daar naar toe gaan?”. Antwoord: “Liever niet en het hoeft ook helemaal niet. Tegenwoordig wonen er meer dan voldoende moslims in Denemarken en onder hen kan je vrienden vinden.” Een andere vraag: “Mogen kinderen worden geslagen?”. Antwoord: “Ja dat mag en moet soms, bijvoorbeeld als ze niet willen bidden”. Er wordt wel bij gezegd dat ze niet zo hard mogen worden geslagen dat ze iets breken of iets anders dat ernstig is oplopen.

“Ik kan werk krijgen, maar daar werken mannen en vrouwen wel door elkaar, mag ik daar werken?” Antwoord: “Nee, dat mag natuurlijk niet. Het is tegen de wil van Allah”.

De meest onthullende scènes volgden op het verhaal dat de vrouw aan de imams voorlegde. Mijn man slaat me. Nu heb ik niet meer zo’n zin in gemeenschap. Zijn familie heeft een tweede vrouw voor hem gevonden. Moet ik daar mee akkoord gaan of is het een reden voor scheiding?” Er was maar één imam die slaan niet zo geweldig vond. Allemaal raden ze het echter af om aangifte te doen van huiselijk geweld. “Wij zijn geen Denen, we zijn moslims”. Het weigeren van gemeenschap werd stellig veroordeeld. Een vrouw mag nooit weigeren als een man zin heeft. Het is een man toegestaan om meerdere vrouwen te hebben, ook daar kan niet tegen worden geprotesteerd. Uiteindelijk verzocht de vrouw de shariaraad een uitspraak te willen doen over haar scheidingsverzoek. Dat werd unaniem afgewezen. De sharia erkent de aangevoerde motieven niet als reden tot echtscheiding.

De in het geheim gefilmde scènes werden later voorgelegd aan degenen die eerder onder valse voorwendselen waren geïnterviewd. Bij het verhaal van de vrouw die werd geslagen en wilde scheiden was een van hen maar heel kort verbouwereerd en had al snel een antwoord. Wat de vrouw meemaakte was een soort therapie om haar huwelijk te redden!

Ik had al eerder via andere kanalen kennis genomen van de inhoud van de Deense documentaire. De uitzending schokte me niet en niet alleen daarom. Insiders en critici wijzen al heel lang op de leugenachtige presentatie van de islam. Het is geen schaamte die imams en moskeebestuurders er toe brengt om een propagandistisch beeld van de islam naar buiten te brengen. Het is bewust beleid en de betrokkenen worden er in getraind om de islam te presenteren met voor de westerse bevolking aanvaardbare termen. “De islam is vrede”, is bijvoorbeeld zo’n veelgehoorde leugen. De uitspraak is waar in de zin dat vrede het einddoel is van de utopische islamitische ideologie. Hij is onwaar omdat de islam voor het bereiken van die vrede geweld en bloedvergieten niet uitsluit en het is onwaar omdat voor het handhaven van die vrede alleen al de twijfel of de islam de juiste weg is genadeloos wordt afgestraft. Dat is de dagelijkse gang van zaken in Iran en Saoedi-Arabië.

Ik word er vaak treurig van wanneer ik zie dat bestuurders, journalisten en politici de propagandistische voorstelling van zaken slikken en zelfs op hun beurt gaan verkondigen. In goed vertrouwen gaan ze er van uit dat imams, moskeebestuurders en adviseurs zoals Maurits Berger het ware verhaal vertellen. Dat ze worden belazerd komt niet bij ze op. De naïviteit van bestuurders, journalisten en politici gaat in feite ten koste van heel veel moslims en moslima’s die er van worden weerhouden om binnen de Nederlandse wetgeving hun recht te zoeken. Vanuit de islam wordt het zoeken naar recht alleen maar aangemoedigd als er aanklachten kunnen worden ingediend tegen vijanden van de islam. Heel veel moslima’s zitten opgesloten in afschuwelijke huwelijken omdat hun familie op islamitische gronden tegen scheiding is.

Ik moet denken aan een andere documentaire die recent (22-11-2016) is uitgezonden. Het gaat over de 16-jarige Afghaanse Sonita die haar ouders als bruid willen verkopen om zo het geld bij elkaar te brengen dat haar broer nodig heeft om een bruidsschat te betalen voor het huwelijk dat hij wil aangaan. Sonita verzet zich daar tegen in raps, maar twijfelt ook of ze zich uit onmacht en/of solidariteit er niet bij neer moet leggen. De documentaire heeft een gelukkig einde als ze de gelegenheid krijgt om naar Amerika te vluchten.

Het Westen heeft een taak. Red moslims die echt in vrede willen leven van de fundamentele islam. Laat ze niet in de steek. En natuurlijk heb ik nog een boek voor u. Een boek geschreven door het Deense echtpaar Karen Jespersen en Ralf Pittelkow. Titel: ‘Islamisten en Naïvisten’. De Nederlandse vertaling is van 2007. Een schokkend en onthullend boek dat bewijst dat niet iedereen naïef is. Ook daar heeft de islam een oplossing voor. Als u liever naïef blijft,  bent u tenminste niet ‘islamofoob’. Er zijn mensen die zich daarmee gelukkig prijzen.

Mediajustitie

                                                                     

Ja, het gaat over Mevrouw Sylvana Simons, een vrouw die ik er van verdenk dat ze meer pruiken dan hersencellen heeft. Daar kun je B’enner mee worden. Meen ik dat nou letterlijk van die hersencellen? Echt niet. Het is bij wijze van spreken. Het is een stijlfiguur die op overdrijving berust en die ik gebruik om duidelijk te maken dat ik Mevrouw Simons bepaald geen verstandige vrouw vind. Mag dat? Ja, het mag, al vinden ‘nette’ mensen dat je niet alles hoeft te zeggen en als je dat toch doet, het op een fatsoenlijke manier dient te gebeuren. Maar John Stuart Mill staat aan mijn zijde. Je mag alles zeggen is de mening van deze negentiende-eeuwse filosoof, zo lang je maar niet oproept tot geweld tegen een persoon of diens bezittingen.  

Iemand is walgelijk en treiterend te ver gegaan in het uitdrukking geven aan zijn weerzin tegen Mevrouw Simons. De weerzin als zodanig (en dus niet de verschijningsvorm) is begrijpelijk wat mij betreft. Ze neemt het op tegen heel Holland door te verklaren dat blanke mensen allemaal racisten zijn. Als je zoiets beweert dan mag je verwachten dat je je daar niet erg populair mee maakt. Dan begeef je je in een gevarenzone. Je gaat in een Amsterdamse kroeg ook niet roepen dat het Ajax-elftal uit homo’s bestaat en het elftal van Fijenoord uit echte kerels. Als je dat doet kun je je beroepen op de vrijheid van meningsuiting, maar voor het uiten van zo’n belediging kun je beter een Rotterdamse kroeg uitzoeken.

Mevrouw Simons heeft het geschopt tot de ‘talk of the town’. Iedereen heeft het erover en iedereen, ook ik, gebruikt de situatie om met zijn piesje het eigen geestelijk territoir te markeren. De leidende opiniërende media hebben positie gekozen. De wijze waarop dat gebeurt bevalt me van geen kant. Er is geen enkele relativering te bespeuren. Niemand die zegt, zoals bij de moord op Theo van Gogh, dat ze er eigenlijk een beetje om gevraagd heeft. Bij mevrouw Simons gaat het op zijn ergst om ‘karaktermoord’. De Volkskrant ging het verst met een compilatie die de boodschap uitdroeg: ‘kijk eens wat mevrouw Simons allemaal overkomt’. Dat is wel dezelfde krant die nagenoeg voorop liep bij de demonisering van Pim Fortuyn en zich nooit afvroeg: ‘gaat dit niet te ver’. De Volkskrant koos overduidelijk, toen en nu weer, voor de heersende elite. Ook Ayaan Hirsi Ali werd niet tot het bittere einde door de media gesteund in haar recht op vrijheid van meningsuiting.

Dat de aanstootgevende beelden over Simons een bedreiging inhouden, kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Het gaat meer om een stijlfiguur met bedenkelijke en te ver gaande overdrijving. De maker mag wat mij betreft aan de schandpaal vanwege een gebrek aan hersencellen. Dat geldt wat mij betreft echter ook voor de media die deze gebeurtenis buitenproportioneel hebben vergroot en lijken te gebruiken om het hele Nederlandse volk in te peperen dat dit niet mag. Alsof 99,9  % van de bevolking dat al niet uit zichzelf had begrepen.

De leidende media hebben niet alleen een slecht geheugen (Pim Fortuyn en Theo van Gogh), ze hebben daar echter ook geen ballen. Het is een deerniswekkend en in onderdanigheid buigen voor een mevrouw die tot haat aanzet. Wie beweert dat de blanke inwoners van Nederland zonder uitzondering racistisch zijn, zet aan tot haat. Dan gaat het niet om een stijlfiguur met overdrijving. Het zet niet alleen aan tot haat, maar ook tot zelfhaat. Gloria Wekker mocht van de zichzelf hatende NRC pagina’s vullen met dezelfde boodschap als die van mevrouw Simons: ‘blanke Nederlanders zijn tot in hun onderbewustzijn ‘racistisch’. Het wordt niet tegengesproken en de afwezigheid van tegenspraak leidt tot bevestiging.

Mevrouw Simons zet aan tot haat en zet groepen inwoners tegen elkaar op. Dat past ook uitstekend in het propaganda-model van DENK dat om de haverklap roept dat ze wil verbinden. In die zin is mevrouw Simons de ingehuurde spreekpop voor de DENK-ideologie. Een ideologie die kan worden beschreven als het opdringen van visies die minderheden dominantie verschaffen door de meerderheid te beschuldigen. 

Postmodernistische pseudowetenschap beschermt de mevrouwen Simons van deze wereld en geeft hun haatzaaiende teksten legitimiteit. Als je je daar als wetenschapper tegen zou willen verzetten, beland je in het verkeerde rijtje. Politieke correctheid op universiteiten en in de media leidt tot het demoniseren van iedereen die er een andere mening op na houdt.

De media in Nederland gaan op de stoel van de rechter zitten in plaats van, zoals ze beweren, feiten en meningen van elkaar te onderscheiden en alle geluiden een plaats te geven. Bevooroordeeldheid en angst voor de politiek correcte censuur weerhouden de media om hun werk goed te doen. Ze schijnen dat niet erg te vinden. De media laten zichzelf niet zelden zien als een roddelend breikransje dat zwelgt in de eigen deugdzaamheid. Ze verdedigen het recht op vrije meningsuiting van mevrouw Simons, ook al is die als haatzaaiend te betitelen, maar tonen zelden een rechte rug als de wijze waarop iemand anders die vrijheid van meningsuiting gebruikt, hen niet aanstaat.

Het ‘slachtoffer’ wordt beschermd en daarmee van schuld ontdaan. Daar is het de slachtoffers om te doen en het werkt. De Franse filosoof Pascal Bruckner schreef er een boek over (De verleiding van de onschuld, 1996). Het wordt te weinig gelezen.