Leo Lucassen prikt een schietschijf op de ruggen van Wilders, Bosma en Baudet

In de Volkskrant van vandaag prikte historicus Leo Lucassen een schietschijf op de ruggen van Wilders, Bosma en Baudet. Lucassen draagt als leider van het Internationale Instituut voor Sociale Geschiedenis intellectuele een zekere maatschappelijke verantwoordelijkheid voor de interpretatie van gebeurtenissen.

Lucassen zegt niet te geloven dat Wilders en Baudet medeschuldig zijn aan de aanslag op de moskeeën in Christchurch, …
… maarrrrr …

”Dat doet niets af aan het feit dat geradicaliseerde terroristen zich laten inspireren door onbewezen complotideeën en allerhande hoaxen, die deze politici -en vele anderen- voortdurend de wereld in helpen. Ik zou niet weten waarom je hen daar niet op zou mogen aanspreken en vragen zich te bezinnen”.

Lucassen benoemt ook – zij het kort- het extremisme van de islam. Maar dat is toch anders in zijn ogen omdat bij aanslagen door islamitische terroristen alle moslims als potentiële verdachten worden gebrandmerkt. Niemand zal het echter in zijn hoofd halen om alle ‘blanken’ of alle westerlingen voor daden van bijvoorbeeld Breivik of Tarrant verantwoordelijk te stellen. In deze redenering maakt Lucassen twee fouten.

Lucassen kiest voor de terminologie ‘alle moslims’. Zowel Baudet als Wilders gebruiken dat soort terminologie niet, maar verwijzen uitdrukkelijk naar de fundamentalistische islam. Dat niemand alle ‘blanken’ of westerlingen verantwoordelijk houdt voor daden als die van Breivik of Tarrant, klopt ook al niet. Erdogan noemde de aanslag in Christchurch de schuld van het fascistoïde, islamofobe en racistische Westen. We mogen aannemen dat in de islamitische wereld er velen zo denken.

Lucassen maakt meer fouten. Hij zet de schijnwerpers op Wilders, Bosma en Baudet. Het zijn de enige namen die hij noemt. Hij had moslimextremisten als Fawaz Jneid of Arnoud van Doorn kunnen noemen. Maar dat zijn geen politici al hebben ze veel invloed. In plaats daarvan had hij de jongens van DENK kunnen noemen die de hoax in omloop brachten dat artsen minder hun best doen voor islamitische patiënten. Een nogal giftige hoax. Nergens stelt Lucassen dat je dat soort figuren ook dient aan te spreken en te vragen zich te bezinnen. De nauwkeurige lezer zal wel meer redeneerfouten en ongerijmdheden in het artikel kunnen vinden.

Als historicus is Lucassen een erg zichtbare mislukking. Hij gooit alle soorten extremisme op één hoop. Dat de islam zich al bijna 1400 jaar bedient van geweld in allerlei soorten, moffelt hij weg. Toch zit daar het feitelijke probleem. De wijdverbreide afschuw voor de islam heeft daar alles mee te maken en heeft ook alles te maken met het verzet tegen de islam.

De Australische senator Fraser Anning raakte omstreden nadat hij de aanslag in Christchurch weet aan de immigratie van gewelddadige moslims. Bijna goed. Hij had beter kunnen zeggen dat het ligt aan de lakse en naïeve houding van westerse overheden in de omgang met de fundamentalistische islam. Dan kun je ook figuren als Breivik en Tarrant wanhopigen noemen die alle grenzen overschrijden om uiting te geven aan hun extreme wanhoop.

In een ander artikel dat wel op de internetsite maar niet in de papieren Volkskrant verscheen, gaf Lucassen hoog op van de toenemende onderwijsparticipatie en arbeidsparticipatie van allochtonen. Dat die toenemende participatie niet gelijk op gaat met integratie, ontgaat hem kennelijk. Het ontgaat hem kennelijk ook dat Tariq Ramadan in zijn ‘Westerse moslims en de toekomst van de islam’ oproept tot participatie zonder integratie. Dat denkbeeld is ook terug te vinden bij DENK dat zich tegen beleid tot integratie keert.

Opvattingen als die van Lucassen zijn de naïviteit voorbij. In zijn voortdurend hameren op het feit dat Nederland een immigratieland is en dat we daar geen nadelen van hebben ondervonden, miskent hij het grote verschil tussen moslims en anderen als immigranten. Ruud Koopmans heeft in zijn pas verschenen boek laten zien dat de meeste moslims niet zullen integreren en dat dit nergens ter wereld is gebeurd. Zulke boeken lijkt Lucassen niet te lezen zodat hij onbekommerd zijn fabel over migratie kan blijven verspreiden. Zijn extreme gedachtegoed lijkt afkomstig uit de extreem-linkse hoek van waaruit het Westen voor alle narigheid in de wereld verantwoordelijk wordt gesteld. Alsof, wanneer we milder over de islam zouden denken, het islamitisch geweld vanzelf zou afnemen.

Kritiek op en geweld tegen de islam wordt in de eerste plaats veroorzaakt door de islam zelf. Die volgorde moeten we goed in gedachte houden.

Komt er met Haga als splijtzwam een botsing tussen Nederland en de islam?

Het gaat er hard aan toe. Burgemeesters van de grote steden uiten hun bezorgdheid, de minister van onderwijs doet het, inlichtingendiensten alarmeren en uitgerekend Asscher liet als leider van de PvdA in de Volkskrant optekenen dat het Haga Lyceum dicht moet en dat de wet moet worden aangepast. Ondertussen laat de bevolking zich ook niet onbetuigd en vindt in meerderheid dat de onderwijsvrijheid maar beter uit de grondwet kan worden gehaald.

Ook de andere kant laat zich niet onbetuigd. Het bestuur van het Haga Lyceum uitte zich agressief en brutaal en liet weten, door mij in nette termen samengevat, ‘dat de overheid hen de kont kon kussen’. Zij krijgen de volle steun van hun leerlingen en ouders daarvan. Maar ook extreme figuren als imam Fawaz Jneid en consorten melden zich om hun steun aan het bestuur te betuigen en de overheid te veroordelen. De hakken gaan in het zand en het bestuur heeft al voor de vlucht naar voren gekozen met het plan in alle grote steden een lyceum te openen.

Na decennia van gedogen, pappen en nathouden, sussen, theedrinken, relativeren en bagatelliseren, lijkt de overheid eindelijk bereid om de al te opzichtige strevingen van de islam naar een parallelle samenleving een halt toe te roepen. In feite gaf burgemeester Halsema al eerder het startschot toen ze meedeelde dat ze anders dan haar voorgangers niet bereid was om met salafisten aan tafel te gaan zitten. De problemen met Haga lijken het gevolg te zijn van haar beleid om het salafisme een halt toe te roepen. Halsema besloot om de ouders op de gevaren te wijzen en nodigde hen uit voor een hearing. 

Er kwamen zo’n driehonderd mensen op af die niet allemaal in de zaal konden. Daarom besloten de aanwezigen onder leiding van islamist Arnoud van Doorn allemaal maar te vertrekken.

Na de mislukte hearing op dinsdagavond houdt Halsema al de volgende dag een nieuwe hearing. Omdat de ouderraad van Haga had opgeroepen tot een boycot waren er maar weinig mensen. Een tiental vertrok na een korte verklaring te hebben afgelegd. Er is geen enkel bewijs, het is een prima school, de wet geeft ons alle mogelijkheden en de overheid deugt niet, waren de voorspelbare argumenten. Ondertussen proberen ‘gematigde’ zegslieden als El Forkani te redden wat er te redden valt en dringen aan op het terugtreden van het bestuur. De-escalatie om de boel te redden waarvan de overheid zegt dat ze daar geen brood meer in zien. Vanuit de meer extreme hoek wordt de reddingspoging als anti-islam gezien. Ik verwacht dat daar ruime steun voor zal zijn. Als de islam wordt aangevallen moeten moslims in het geweer komen, al is het met een boycot.

De islam is geen kandidaat die aanspraak kan maken op de voorrechten die samenhangen met de vrijheid van godsdienst. Die is ontstaan als gevolg van de godsdienstoorlogen en is in principe gericht op het individu. Die mag geloven wat hij wil, hij mag veranderen van godsdienst en heeft recht op respect voor zijn overtuiging. Die waarden brengt de islam niet mee. Integendeel, als enige ware religie heeft ze in feite geen respect voor andere overtuigingen. Het wordt ontkend door de islam, maar de sharia en koran liegen niet.

Het recht op religieus gebonden onderwijs komt voort uit de godsdienstvrede. Het kon worden toegestaan omdat religies instemden met de scheiding van kerk en staat en zich schikten in een democratisch bestel en de daarmee samenhangende wetgeving. Ze waren daarmee de vrijheid van godsdienst waard. De islam past niet in dat patroon. In principe wil ze de scheiding van kerk en staat opheffen, de democratie afschaffen en de wetgeving vervangen door de sharia.

Tariq Ramadan, schrijver van het handboek voor de islam in Europa: ‘Westerse moslims en de toekomst van de islam’, schrijft voor dat moslims zich dienen in te zetten om in de samenleving waar ze verblijven datgene te veranderen  wat nog niet in overeenstemming is met de islam. Wie daar oog voor heeft kan dat waarnemen. Nagenoeg  dagelijks zijn moslims als bestuursfluisteraars op weg naar afspraken met lokale en landelijke bestuurders, politie, onderwijs en  media om te pleiten voor aanpassingen die in het belang van de islam en van moslims zijn. Het onderscheid tussen gematigden en salafisten daarbij is in feite het verschil in geduld en te volgen strategie. De actieve salafisten kiezen voor de hardere lijn en worden steeds brutaler.

Bij het overgrote deel van de bevolking is het geduld al lang op. De overheid begint in te zien dat er ander beleid nodig is om de ontwikkeling van een parallelle islamitische samenleving tegen te gaan. Het is de vraag of het in ontwikkeling zijnde beleid om de fanatieke islam niet langer te faciliteren, voldoende is.

Er dient een fundamenteler gesprek met de islam plaats te vinden. De kernvraag: is de islam bereid zich aan te passen aan de Europese godsdienstvrede, moet door de islam beantwoord worden. Het uit de weg gaan van die vraag schept voor de islam blijvende gelegenheid om parasitair verder te gaan en integratie tegen te werken. Denemarken en Oostenrijk zijn op dit ogenblik voorbeelden van een meer fundamentele aanpak. In het belang van de bevolking kan Nederland niet achterblijven als ze wil voorkomen dat het van kwaad tot erger wordt.

Het wordt tijd dat Syrische vluchtelingen teruggaan.

                                                                        

Dit blog is geschreven uit boosheid. Voor een deel van de ongeveer  zestigduizend Syriërs in Nederland breekt over een aantal maanden de vraag aan of de tijdelijke verblijfsvergunning na vijf jaar moet worden omgezet in een permanent verblijfsvergunning. Het nieuws- en opinieprogramma ‘Één Vandaag’ is zich gaan inzetten voor een permanente verblijfsvergunning. Ze wijdde daar een heel programma aan waaraan werd aangetoond dat nul procent van de Syriërs terug wil. De bevindingen werden onderstreept door enkele emotionele getuigenissen van Syriërs die moord, verkrachting en gevangenis verwachten als ze terug moeten.

Op 11 maart 2019 werd het onderwerp herhaald, met name met de emotionele getuigenissen, en mocht Wilders daar commentaar opgeven. Ze moeten hoe dan ook terug was zijn stelling en hij verwees onder meer naar het door de VN erkende aantal van enkele honderdduizenden Syriërs die inmiddels terug zijn gegaan. Door de presentatrice Jojanneke van den Berge werd hij heftig tegengesproken en min of meer verweten geen hart te hebben.

Bij zulke uitzendingen word ik altijd heel wantrouwig. Zou ‘Een Vandaag’ zo maar uit zichzelf hebben besloten om uitzendingen aan dit onderwerp te wijden of zijn er lobbygroepen die haar daartoe hebben aangezet? Ik vermoed dat het laatste het geval is. Syriërs hebben ongetwijfeld her en der hun bezorgdheid geuit voor een mogelijk intrekken van de tijdelijke verblijfsvergunning. In de uitzending van 11 maart bracht een oudere vluchtelinge het als volgt onder woorden. ‘Wie mij terugzend, zal medeschuldig zijn aan mijn dood’.

De komende maanden zal het onderwerp vaker terugkeren in nieuws- en praatprogramma’s. Die zullen de bevolking en overheid met emotionele overredingskracht pleiten voor permanente verblijfsvergunningen, zodat de Syriërs hier kunnen blijven. Politici doen er goed aan om zich daartegen alvast te bewapenen.

Het leven voor terugkeerders naar Syrië zal over het algemeen zwaar zijn. Daar hoeft niemand aan te twijfelen. Met het oog daarop is het voor Syriërs zwaar hun comfortabel leven in het goed georganiseerde Nederland op te geven. Ook dat snapt iedereen. Maar het moet en het kan. Van de grote stad Damascus is bijvoorbeeld maar zo’n tien procent aangetast. Het omvangrijke platteland van Syrië is nauwelijks aangetast. Syrië zelf vraagt ook om terugkeer.

In de wereld leven onnoemlijk veel mensen in sociale en economische omstandigheden waarmee we beslist niet willen ruilen. Half Afrika bijvoorbeeld, half het Midden-Oosten ook. Dat betekent echter niet dat ze hier welkom zijn. De Syriërs waren dat ook niet helemaal. Maar ze kwamen. Opvallend was dat de keuze voor hun land van vestiging niet de minder bedeelde Europese landen betrof. Ze zochten de landen met de beste voorzieningen uit. Dat konden ze ook omdat ze voldoende geld en relaties hadden om hier terecht te kunnen komen. Miljoenen van hun landgenoten zitten in vluchtelingenkampen waar ieder comfort ontbreekt. Dat zijn de vluchtelingen die onvoldoende middelen en relaties hadden.

Syriërs moeten om principiële redenen worden teruggestuurd. Barre omstandigheden in hun land van herkomst vormen geen reden om ze een permanente verblijfsvergunning te geven. Er leven nog zo’n tien miljoen mensen in Syrië. Die hebben ook te maken met barre omstandigheden en redden het. Er leven een paar miljoen in vluchtelingenkampen en die redden het ook Een mens kan veel aan als hij dat wil.

Het terugsturen dient ook een signaal te zijn. We zijn niet gesteld op vluchtelingen die hier comfort zoeken, niet uit Syrië en niet van elders. Asiel moet weer bestemd worden voor degenen die het echt nodig hebben en waarvoor er geen andere mogelijkheden bestaan.

De komende maanden zullen de grondwet, de barmhartigheid, het vluchtelingenverdrag, de mensenrechten en de zieligheid van Syrische vluchtelingen weer uit de kast worden gehaald om ze met de hulp van de media weer in aanmerking te laten komen voor een permanente  verblijfsvergunning. De mooiste meisjes en parmantige goed Nederlands sprekende jongetjes zullen in programma’s langskomen om te vertellen dat ze hier wel en daar geen leven hebben en bovendien al zijn geworteld. Als permanente vergunningen worden afgewezen zullen de Syriërs massaal in bezwaar gaan en hun verblijf hier zo lang mogelijk proberen te rekken dat terugkeer niet meer mogelijk is vanwege al die gewortelde kinderen. Ze weten dat het werkt. Er is met behulp van de media immers een kinderpardon uit voortgekomen dat automatisch ook de ouders hier een verblijfsvergunning geeft. In feite geven deze Syriërs vanuit hun comfortabele positie een tergend teken (wij zitten goed) aan al degenen die zich inmiddels inzetten voor de wederopbouw.

Eigenlijk zou er een Europese aanpak moeten komen voor het probleem. Duitsland, België, de Scandinavische landen en Nederland herbergen allemaal veel Syrische vluchtelingen. Europa zou met Syrië moeten overeenkomen dat ze veilig kunnen terugkeren en recht hebben op hulp. En dat is ook nog eens een hulp aan de wederopbouw van Syrië.

Stuur ze terug!

Mediastorm over godsdienstvrijheid

Religies zijn ontworpen om orde te scheppen in de samenleving waarin ze functioneerden. De stenen tafelen waarmee Mozes van de berg kwam zijn het mooiste voorbeeld. De Tien Geboden keerden zich tegen de belangrijkste wanorde scheppende gedragingen van de mens. Die moest zich verantwoorden voor een buitenaardse god die de uitvoering daarvan overliet aan mensen die daartoe door hem geroepen zouden zijn.

Ik vraag me wel eens af waar al die fundamentalistische  gelovigen méér van houden: van god of van orde. Ik gok op het laatste. Die mensen projecteren hun inzichten op een god die ze namens hen laten spreken. Daar kwam ruzie van. Al die projecties riepen verschillende beelden op van god. Een van de weinige dingen waarover religies het eens waren was dat god het gezin als hoeksteen van de samenleving zag en dat alles wat daarvan afweek hem verdrietig maakte. In het christendom mag je homo zijn, maar het niet praktiseren. Als je genoeg bidt geeft god je de kracht om zich aan zijn gebod te houden. In het christendom is de boel aan het schuiven. De in opspraak geraakte Nashville-verklaring verzet zich tegen het toelaten van wat ze als wanorde ziet. Ook binnen de islam bestaat dit verzet tegen wanorde. Er zijn landen waar je de doodstraf krijgt voor seks met een partner van hetzelfde geslacht.

De mediastorm raakt de godsdienstvrijheid. De vrijheid van mensen die willen leven overeenkomstig de geboden van hun god. Godsdienstvrijheid is een belangrijke ontwikkeling geweest omdat ze tot godsdienstvrede heeft geleid. Alle beelden van god en wat hij de mens oplegt, zijn aanvaardbaar. Daarvoor geldt net als bij de vrijheid van meningsuiting dat je van alles mag vinden en denken maar dat de effectuering van denkbeelden begrensd wordt door de wet. Je mag dus geen homo’s ophangen of van hoge gebouwen gooien, maar wel vinden dat het eigenlijk zo zou moeten. Ook universele mensenrechten spreken hier een woordje mee. Het individu moet gerespecteerd worden in al zijn hoedanigheden.

De hele discussie is terug te voeren tot de tegenstelling tussen orde en vrijheid. Voor de een is de orde te benauwend, voor de ander gaat de vrijheid te ver. Voor Magriet van de Linden, inmiddels een bekende televisiepersoonlijkheid en lesbisch was de orde te benauwend. Ze koos voor wie ze was en daarop verbraken haar bevindelijke ouders het contact met haar. Precies daar ligt het probleem dat we hebben met de tegenstelling tussen orde en vrijheid. De afwijzing van alles wat in strijd is met de goddelijke (en ideologische) norm, beschadigt veel mensen  en maakt het leven voor hen zwaarder dan toelaatbaar.

Ooit was slavernij geaccepteerd door religies. Die hebben daar afstand van genomen onder druk van de maatschappelijke opinie. De mediastorm wijst er op dat de afwijzing van anders-seksuelen op basis van religieuze standpunten, in de publieke opinie niet meer geaccepteerd wordt. Dit geldt niet alleen voor de christelijke religie, maar net zo goed voor de islam, al wordt de laatste maar zelden genoemd in dit verband. De vrijheid van godsdienst wordt in feite ter discussie gesteld.

De mediastorm is een onderdeel van het proces van secularisering en vermaatschappelijking van religies. Het gaat ook om de vraag die nog te weinig wordt gesteld: is de grondwettelijke vrijheid van godsdienst nog wel relevant? Hebben we niet genoeg aan de vrijheid van meningsuiting?

Ondertussen dient zich nog een ander vraagstuk aan. Nu de matigende invloed van religies op het menselijk gedrag afneemt, neemt ook de verdediging van de na te streven orde af. Vrijheid is het paradigma van de huidige tijdsgeest, maar het beschavingsideaal dat de individuele vrijheid ophoudt wanneer die ten koste gaat van de ander, is aan het eroderen en geen norm meer. Er is nauwelijks iets meer over dan tekortschietende en altijd achterlopende wetgeving. Dat is niet voldoende.

Het Pact van Marrakesh, de weinig realistische aannames en valse hoop

Het is het Forum van Democratie gelukt om in de Tweede Kamer een discussie op gang te krijgen over het pact. Baudet was als eerste aan de beurt om namens zijn partij een standpunt in te nemen. Zoals was te verwachten was het druk aan de interruptiebalie. Het meest gehoorde verwijt was dat Baudet uitging van aannames die niet hard konden worden gemaakt.

Dat was in feite nogal merkwaardig. De vertegenwoordigers van de andere partijen die het Baudet lastig maakten, deden in feite niet anders dan aannames debiteren die eveneens niet hard kunnen worden gemaakt. De aanname dat herkomstlanden aangesproken kunnen worden op het terugnemen van afgewezen migranten is dubieus. Die doen nu bijna al alles om onder dat terugnemen uit te komen. Het pact zal daar niet echt veel aan veranderen. Het is niet bindend en meer een sterke aanbeveling. De herkomstlanden staan er over het algemeen ook niet om bekend zich veel aan te trekken van overeenkomsten die wel bindend zijn. De islamitische landen hebben hun eigen versie van mensenrechten opgesteld en die ondergeschikt gemaakt aan de sharia. In de islamitische regelgeving geldt emigreren naar een ander land om de islam uit te dragen als een aanbeveling uit de Koran (9.19).

De aanname van partijen die voor het pact zijn, berust dus op drijfzand. Ze stellen hoop op een afspraak waarvan nog maar moet worden afgewacht of die wordt nagekomen.

Een andere aanname van de partijen die voor het pact stemmen is dat het een oplossing is om mensensmokkel tegen te gaan. IJdele hoop lijkt mij. Je kunt het vergelijken met het verbod in Nederland om drugs te fabriceren. Voor zover de sterkte van de politieorganisatie dat toelaat wordt een poging gedaan om dat verbod te handhaven. Dat is gezien de omvang van de illegale activiteiten bij voorbaat een verloren strijd. De jacht op illegale productie heeft als gevolg dat de producenten steeds vernuftiger worden. Zo zal het ook gaan met de mensensmokkel. Als daar iets tegen zal worden ondernomen zullen de smokkelaars dat zien als een leerproces en nieuwe wegen aanboren om hun illegale goed af te leveren.

Er is ook aantrekkende werking. Legaal of illegaal binnengekomen maakt niet zo veel uit. Het pact, maar ook het vluchtelingenverdrag en de mensenrechten vereisen een menswaardige behandeling en respect voor de rechten van ‘kwetsbare’ mensen. Het recht om nagenoeg eindeloos te procederen staat al gauw garant voor een betaald verblijf van minstens vijf jaar. Er is een andere aantrekkende werking. Dat zijn de migranten die hier al verblijven. Ze zijn bepaald niet tegen het uitbreiden van hun gemeenschap en voorzien potentiële migranten van advies en faciliteiten.

Wie het plaatje van landen bekijkt dat zich voorstander toont van het pact kan zich verrast voelen. Het is met name Noordwest Europa dat zich voorstander toont naast meer dan honderd landen die emigratie uit hun land niet als een echt probleem zien en zelfs aanmoedigen.

De ‘soft law’ zoals het pact wordt beschouwd zal uiteindelijk geheel of gedeeltelijk eindigen in ‘law’. Het pact ziet migratie als onvermijdbaar en wil het zo veel mogelijk in goede banen leiden, maar niet tegenhouden. Het inlegvelletje van Rutte zal ons niet beschermen. Het was de SGP die het vergeleek met de bijsluiter van een medicijn. De bijsluiter verandert het medicijn niet. Het inlegvelletje zal dat ook niet doen en kan dat ook niet. De tekst van het pact ligt vast.  Migratierechten zijn internationaal en het pact versterkt dat. Ook de Universele Verklaring van Rechten van de Mens is ooit begonnen als een aanbeveling en heeft inmiddels een absolute status gekregen waarbij het ontvangend land minder rechten heeft dan de migrant die zich voordoet als asielzoeker.

De PVV legde in haar bijdrage de nadruk op de rechten van de zittende bevolking en stelde vast dat die rechten nauwelijks een rol spelen bij de overwegingen van de voorstanders van het pact. Een terechte constatering, want voor de meerderheid van de bevolking is het genoeg geweest.

Het pact vormt een bedreiging. Voor de regeringspartijen, die overigens met uitzondering van D’66 onderling verdeeld zijn, is het een oplossing. Een oplossing die echter niet gebaseerd is op realistische aannames. Het is typisch voor Noordwest Europa waar hoge verwachtingen en niet realistische aannames voor problemen hebben gezorgd die men al niet meer de baas kan. Er is niets van geleerd en dat zal ook niet gebeuren. Nederland, zo heeft de regering besloten, moet zijn beste beentje voorzetten.

Voor de VVD hoefde een pact niet zo, maar ze zullen het wel steunen. In de discussie werd duidelijk dat zowel Dijkhoff toen hij nog staatssecretaris was als staatssecretaris Harbers voorzitter zijn geweest van de VN-commissie en dat de Europese Unie namens alle aangesloten landen deelnam aan de onderhandelingen over het pact.

Het bedrijfsleven krijgt veel zeggenschap. Het mag aangeven aan wat voor migranten er behoefte is. Voor een belangrijk deel zullen die bestaan uit mensen die werk willen doen dat niet populair is en/of te weinig inkomen oplevert. Ze zullen recht hebben op gezinshereniging en we weten waar dat op uitloopt omdat we eerdere ervaringen hebben met arbeidsmigranten uit Turkije en Marokko. Je begint met enkele tientallen duizenden en voor je het weet zijn het honderdduizenden. Als ze niet meer nodig zijn, gaan ze niet terug.

Het  pact is een ongewis avontuur waarvan we mogen verwachten dat het de diversiteit zal doen toenemen met alle problemen die daar mee samenhangen. In het geopolitieke krachtenveld is Noordwest Europa door zijn oprechte trouw aan allerlei internationale afspraken de zwakste partij. Het grootste deel van de wereld heeft veel minder op met internationale afspraken als die hun belang in de weg staan.

Jerry Afriyie: ‘Nederland is helemaal niet vol

foto: Jaap Scheeren

’

Wie is die Afriyie eigenlijk? Volkskrantverslaggever Julien Althuisius ging een paar dagen met hem op stap en schreef een kritiekloze reportage waarin Afriyie voortdurend aan het woord is en ongehinderd zijn zelfpromotie kan ventileren.

Het artikel opent met een paginagroot portret van Afriyie. Het is geen ontspannen blik die de fotograaf heeft vastgelegd. De ogen stralen behoedzaamheid uit. De mond is een raadsel. Wat vertelt die? Is het rancune, ontevredenheid, gekwetstheid of zelfs wreedheid? De wangspieren ondersteunen de stand van de mond en versterken de uitdrukking ervan.

Lijdzaam ondergaat hij bij een demonstratie in Eindhoven de hoon van pro-pietdemonstranten die hem ook bekogelen met eieren, bierblikjes en bananen.

“Maar dit is voor veel zwarte mensen de dagelijkse realiteit. De reacties op de demonstraties bewijzen de noodzaak van de demonstraties. Iedereen heeft dat nu kunnen zien.” Is het commentaar van Afriyie.

Afriyie’s commentaar is een fraai voorbeeld van een drogredenering. Hij maakt met zijn demonstraties tegen Zwarte Piet mensen boos en die boosheid gebruikt hij om te bewijzen (zie je wel) dat er terecht gedemonstreerd wordt tegen racisme. Terg een stier en als die je aanvalt zeg je dat het een onbetrouwbaar beest is die nodig naar het slachthuis moet.

Afryie neemt de verslaggever mee naar een bijeenkomst in Hoorn waar voornamelijk zwarte anti-pieten aanwezig zijn. Zijn verhaal dat hij het voor zijn kinderen doet die ooit waren uitgescholden voor ‘Zwarte Piet’, vult hij nu aan dat hij zelf als kind ook werd uitgescholden. Hij doet het niet zo zeer voor zijn eigen kinderen, maar vooral voor de kinderen in de Bijlmer die zich als niet volwaardig weggemoffeld voelen. “Als het ons nou lukt’, dacht Afriyie, “om Zwarte Piet uit te bannen, dan kan ik wel tegen zo’n jongen zeggen, kijk, geen excuses meer, nu moet je het zelf doen. Je kan je niet meer verschuilen”.

Was het maar zo simpel dat de verbanning van Zwarte Piet alles oplost. Die jongen uit de Bijlmer zal wel weer een ander excuus vinden. Het grootste probleem zit in de eigen cultuur en vandaar uit is men vanuit slachtoffergedrag voortdurend op zoek naar oorzaken buiten zichzelf. Maar de aanwezige politiechef prijst hem en zegt dat hij veel respect voor het werk van Afriyie heeft.

Het noemen van de Bijlmer is een voorbeeld van hoe de gewiekste Afriyie te werk gaat. Hij gebruikt de reportage voor zelfpromotie. Zo is hij altijd voor dialoog (behalve bij demonstraties dan), houdt hij militanten onder de duim en helpt jongeren in de Bijlmer. Het lijkt bijna op een sollicitatie of een verzoek om meer subsidie. De argeloze journalist Althuisius geeft hem bewonderend alle ruimte.

Om zijn verhaal kloppend te maken laat Afriyie in zijn presentatie zien dat het Sinterklaasfeest oorspronkelijk zonder pieten werd gevierd. Die werden er later als zwarte knecht aan toegevoegd. Ja zo kun je van Zwarte Piet het symbool maken van het koloniale slavernijverleden. De werkelijkheid is anders. Toen de katholieke kerk het oorspronkelijke heidense feest kerstende werd Sinterklaas de heilige man die slaven bevrijdde en een aantal van hen als helpers aanstelde. De bewijsbare onjuiste informatie die Afriyie zijn achterban voorhoudt is een vorm van kwaadaardige agitatie. Hij misleidt zijn achterban als een bekwaam manipulator.

Een paar dagen later is hij op bezoek bij een kleine middelbare school in West-Friesland. Hij kan praten als Brugman, maar daar pikken ze zijn verhaal niet. Een meisje vat het standpunt van de klas samen: “Als je hier komt, respecteer dan onze feestdagen of ga weg”. Achteraf verklaart hij aan de verslaggevers dat hij niet echt met ze in discussie wilde. Dat zou niet eerlijk zijn geweest. “Ik ben volwassen, zij zijn kinderen. Ik wilde alleen maar twijfel zaaien”, zo verklaart hij zijn nederlaag.

Met de verslaggever op weg naar huis, reizen ze door het weidse landschap van West-Friesland. Afriyie zegt daarover: “als ik schrijf, denk ik veel aan dit landschap. Zo zie ik Nederland. Ik zie potentie. Een leeg veld, wat gaan we er neerzetten? Ze zeggen wel eens dat het vol is. Maar kijk eens”.

Wat zou Afriyie daar neer willen zetten, vroeg ik me bij deze passage af. Nu gaat het eens niet over racisme, maar over leegte. Hij ziet geen landbouw of veeteelt, maar potentie. Nederland kan nog groeien in last en tal. Is het een nieuwe vorm om racisme te bestrijden en Nederland te verwijten dat ze eigenlijk geen mensen meer van buiten wil opnemen omdat Nederland vol is? Zijn uitspraak roept in ieder geval speculaties op omtrent zijn bedoelingen. Met Afrika op de springplank naar Europa, roept zijn overtuiging vragen op.

Natuurlijk is Nederland vol en dat al jaren. De sociale en fysieke infrastructuur loopt al jaren hijgend achter bij de groei van de bevolking. Nederland is een van de dichtst bevolkte landen ter wereld als er wordt gekeken naar het aantal inwoners per vierkante kilometer. Het kan nog wel voller volgens Afriyie. Een nieuw twistpunt is geboren, maar eerst nog Zwarte Piet volledig verbannen.

Ondertussen is de verslaggever volledig overtuigd geraakt van de redelijkheid van de man. Precies zoals hij wilde.

Nederland op de rand van uitputting, onmacht en overbelasting

                                                                    

De fut raakt er uit

‘Het is een gaaf land’, zegt premier Rutte voortdurend om de moed erin te houden. Ondertussen kan iedereen zien dat er overal gaten vallen en er niet genoeg geld en capaciteit is om de gaten afdoende te dichten.

Het budget van de politie is te krap om de orde en veiligheid te handhaven. Zestienduizend oplosbare zaken verdwenen in de prullenmand omdat er geen capaciteit is. Die was er overigens wel toen de intocht van Sinterklaas zeshonderd agenten vergde om problemen met demonstraties te voorkomen. Agenten raken oververmoeid en gedemoraliseerd. Ook het justitieel systeem kraakt. Er zijn te weinig rechters en officieren van Justitie om het allemaal goed aan te kunnen. Het strafbeleid moet ook goedkoper. Gevangenissen worden gesloten omdat er te weinig en te soft gestraft wordt. De misdaad kan onvoldoende worden bestreden en wordt steeds brutaler. Het aantal burgemeesters dat moet worden beveiligd groeit. Het aantal integriteitsproblemen binnen politie en justitie groeit eveneens.

Ook de krappe budgetten van het UWV hebben geleid tot verwaarlozing van het opsporen van fraude. De ‘Bulgarenfraude’ en ‘Polenfraude’ waren mogelijk omdat er onvoldoende toezicht en  handhaving is waardoor het misbruik, onder andere via malafide uitzendbureaus. De Bulgaren en Polen hebben ruimschoots de publiciteit gehaald, maar dat de binnenlandse fraude met uitkeringen, toeslagen en voorzieningen vele malen groter is, wordt nauwelijks zichtbaar. Malafide ondernemers storten zich op het aftappen van voorzieningen en malafide boekhoudbureaus faciliteren allerhande bedrog.

De gezondheidszorg kent nauwelijks beheersbare groei. Ziekenhuizen vallen om. Andere moeten voorzieningen als intensive care of spoedpoli sluiten wegens gebrek aan personeel. Grotere tekorten aan personeel worden verwacht. Verandering van leefstijl wordt door het kabinet in de strijd geworpen om de kosten te bedwingen. Er is echter nauwelijks een deskundige die er heil van verwacht. De gezondheidszorg kraakt ook onder de hoeveelheid bureaucratie en regelgeving die de beschikbare tijd voor feitelijke zorg aanzienlijk bekort. Ook de huisartsen klagen steen en been over hun administratieve last.

Huisvestingsbeleid schiet tekort. Er wordt te weinig gebouwd door stroperige procedures en een tekort aan personeel. De bestaande huurmarkt raakt steeds verder in handen van projectontwikkelaars, speculanten en uitbuiters. Er is zelfs een prins die daar hard aan mee doet. Waarom zou je ook voor zes procent rendement gaan als er met wat handigheid veel meer uit te halen is. De rijken worden zo steeds rijker, daar kom ik later nog op terug. Er is een groeiende behoefte aan sociale huurwoningen, terwijl de voorraad afneemt. De toewijzing wordt een steeds groter probleem omdat ‘urgenten’, waaronder statushouders, de wachtlijsten voor gewone huurders steeds langer maken.

Het onderwijs is in nood. Er dreigen personeelstekorten omdat het onderwijs steeds minder als een aantrekkelijk beroep wordt gezien. Ook in het onderwijs zucht men onder de regelgeving en bureaucratie. De handhaving van de orde in vooral het VMBO staat onder druk. Veel onderwijsgevenden voelen zich bedreigd.

De defensie is volkomen uitgekleed. Er zijn tekorten aan materieel en personeel. Door veelvuldige uitzendingen raken militairen uitgeput en gedemoraliseerd door het gebrek aan uitrusting. Het kabinet heeft anderhalf miljard extra uitgetrokken voor defensie. Volgens deskundigen is het een druppel op een gloeiende plaat en is er vele malen meer nodig om alleen al aan de NAVO-verplichtingen te voldoen.

De integratie van nieuwkomers mislukt voortdurend. Hoewel de economische participatie toeneemt, zijn er nog steeds veel te veel nieuwkomers afhankelijk van een uitkering. Ondanks de toename van de economische participatie neemt de segregatie toe. Die toenemende segregatie vormt een belasting op de toekomst.

Het rijtje kan nog veel verder worden uitgebreid. De kunsten klagen steen en been. Mantelzorgers zijn vaak overbelast. De Jeugdzorg en reclassering kunnen het werk niet aan. De wegen raken voller, rekeningrijden dreigt. Lonen stijgen nauwelijks meer en armoede neemt toe. Pensioenen worden niet meer geïndexeerd. Polarisatie baart allerlei kloven. De landbouw moet op de schop wegens overbemesting en CO2-uitstoot. Beleidsfraude neemt toe om het onmogelijke en ongewenste mogelijk te maken. Belastingen stijgen. Burn-out wordt een volksziekte. Het vliegverkeer groeit grenzeloos, maar de kerosine blijft goedkoop. Bedrijven en rijke particulieren betalen nauwelijks belasting meer. Banken verloederen. Politici draaien om de hete brij heen. De lezer kan er ongetwijfeld nog een aantal onderwerpen aan toevoegen.

Onmacht, onbeheersbaarheid, tekorten, zinloos beleid, gebrek aan handhaving, afnemende solidariteit, demoraliseren de goedwillende burger. Die vraagt zich af waarom hij fatsoenlijk zal blijven in een wereld van toenemend onfatsoen waarvoor hij de rekening betaalt en die zijn veiligheid bedreigt.

Omvangrijke fraude op allerlei terreinen, de onwil bij bedrijven en rijken om belasting te betalen en het gebrek aan handhaving, demoraliseren de burger die instituties tekort ziet schieten. Diens onvrede wordt breed afgewezen als populistisch, extreem-rechts, racistisch, islamofoob, anti-globalistisch, onderontwikkeld, onderbuikgevoelens en zelfs fascistisch.

De vraag is hoe lang de gewone burger dat nog pikt. Hij verlangt naar het gave land dat Rutte heeft beloofd  en gaat op zoek naar zijn gele hesje om daar uitdrukking aan te geven.