Etnocentrisch profileren is een kwaad en vormt een bedreiging

                                                                         

 

Inspiratie voor mijn dagblog vond ik vandaag in een artikel in de Volkskrant. Botte Jellema, journalist en gay vindt het maar niks dat bij de aanslag op Charlie Hebdo het Damplein helemaal vol liep met achttienduizend mensen en dat bij de herdenking voor de moord op de lhbt’rs in Orlando op datzelfde plein slechts tweehonderd mensen aanwezig waren. Nederland is nog niet klaar wat de acceptatie van een andere seksuele geaardheid betreft, is zijn boodschap en hij onderbouwt dat met een aantal voorbeelden die nogal wat discriminatie zichtbaar maakt.

Hij heeft gelijk. Na de aanslag op Charlie Hebdo haastte nagenoeg iedere hoogwaardigheidsbekleder zich met een potlood naar een plek waar hij zichtbaar was en zijn stem gehoord kon worden. Kranten gingen zich te buiten in de verdediging van het vrije woord en vandaag moeten we het doen met een artikel van een journalist die zelf gay is en ons op pijnlijke wijze aan herinnert dat, anders dan bij Charlie Hebdo, er maar weinigen op Orlando reageren met de boodschap dat de wereld zich eens moet gaan bekommeren om de slechte positie van lhbt’rs in grote delen van de wereld en ook nog in Nederland.

Botte Jellema beschrijft in zijn artikel de verhuizing uit de Indische Buurt in Amsterdam omdat hij het na zeven jaar zat was om zijn geaardheid daar te moeten verbergen om problemen te voorkomen. ‘Hij kan geen ‘racisme’ roepen om degenen die discrimineren is staat van beschuldiging te stellen. Hij is Noord-Europees wit en dat is tegenwoordig op zich al verdacht. En daarmee is de aanloop naar het onderwerp dat ik aan de orde wil stellen voltooid. We gaan even etnisch profileren.

Als Orlando één ding heeft zichtbaar gemaakt, is dat wel de omzichtigheid waarmee de islam als broedstoof voor homofobie uit de wind wordt gehouden. In Iran wordt je er voor opgehangen, in

Saoedie-Arabië onthalsd en in Egypte rot je weg in een gevangenis. Bij IS gooien ze je van een hoog gebouw af. Het verbod op gay-zijn staat beschreven in de koran en hadith’s. Islamitische landen zijn trouwens niet de enigen in dat verband. Overal waar een masculiene cultuur overheerst is het moeilijk tot zeer moeilijk om een andere geaardheid te hebben. Die conclusie  levert een etnisch profiel op en wie dat aan de kaak stelt heeft het tegenwoordig ook al lastig. De jij-bakken vliegen je om de oren. De katholieke kerk veroordeelt het anders geaardheid zijn ook. Ik zie even af van een weerwoord, maar het is natuurlijk een vergelijking met appels en peren.

Etnocentrische profilatie is de huidige mode waarbij het lage ‘kikvorsperspectief’ centraal staat. Veel lucht en weinig aarde, de horizon is dichtbij en begrenst het zicht. In het ‘kivorsperspectief’ wordt de eigen cultuur overgewaardeerd en andere culturen negatief beoordeeld. Het is het perspectief waar bijvoorbeeld rapper Typhoon zich op beroept. Hij ziet een klein stukje en mist het grote geheel. Als hij het grote geheel had gezien zou hij meer begrip hebben getoond voor wat hem overkwam en zijn lotgenoten hebben opgeroepen om zich eindelijk eens normaal te gedragen. Het ‘vogelperspectief’ (ook wel 'helicopterview'genoemd) geeft een ander zicht op de werkelijkheid. De verabsolutering van het ‘kikvorsperspectief’ leidt tot een agressieve verdediging van de eigen waarheid en van het recht om ‘anders’ te zijn. Om dat laatste is het me te doen. Dat recht om ‘anders’ te zijn. De door de partij DENK gemunte kreet: ‘wen er maar aan’, is steeds vaker te horen en ik zie die ontwikkeling als een bedreiging. Het leidt tot het naast elkaar bestaan verschillende 'waarheden' en tot segregatie.

Het kijken naar de samenleving vanuit een beperkt perspectief en dat als waarheid opdringen, ontkent in feite de rechten van anderen. Vanwege die ontkenning verhuisde Belleman uit de Indische Buurt. We laten het gebeuren. We maken er geen groot probleem van. Dat zouden we wel moeten doen.

Het grote plaatje, het vogelperspectief, is dat we allemaal onszelf mogen zijn mits we dat recht ook van anderen erkennen. Dat grote plaatje wordt verdrongen door het etnocentrische perspectief en eigenlijk door onze onjuiste toepassing van tolerantie. Tolerantie moet stoppen waar het intolerantie ontmoet. Dat heeft niets met ‘racisme’ te maken. De acceptatie van lhbt’rs is daarbij een soort lakmoesproef.

Het motto van vandaag is al weer: #je suis gay

Omar Mateen als slachtoffer én dader

                                                                    

De profeet is bepaald geen geschikt rolmodel voor kinderen

Volgens de laatste berichtgeving worstelde massamoordenaar Omar Mateen met zijn seksuele voorkeur voor mannen. In Orlando schoot hij een aantal mensen dood in een Gay Bar. Opgegroeid in een islamitische omgeving die dat ten sterkste afwijst en opgevoed door een vader die hem homohaat bijbracht moet Mateen in een identiteitscrises hebben verkeerd die in een directe relatie staat tot zijn afschuwelijke daad. Het zou binnen islamitische gemeenschappen alarmbellen moeten doen rinkelen. Daar zou overal de vraag moeten worden gesteld: wat doen wij onze eigen kinderen aan met onze religieuze haat voor wat als een afwijkende en strafbare seksuele voorkeur wordt gezien.

Vanmorgen schrok ik van de Volkskrant. In hun wekelijkse rubriek, ‘Dit ben ik’ krijgen kinderen een vaste lijst van vragen voorgelegd. Vandaag was het de beurt aan de zoon van vluchtelingen uit Syrië. Op de vraag: “Wie is de liefste persoon ter wereld”, antwoordt de elfjarige Ahmed: “De profeet Mohammed en natuurlijk mijn ouders”.

Zou zo’n onschuldig joch ooit kunnen uitgroeien tot een Omar Mateen, vroeg ik me onwillekeurig af. Stel dat hij over een jaar of vijf ontdekt dat hij mannen toch leuker vindt dan vrouwen. Wat moet hij dan met (of van) de profeet Mohammed, die hij nu de liefste persoon van de wereld vindt. Zo’n lieverdje was die profeet nu ook weer niet. Toen door de toevloed van aanhangers er in Medina woningnood ontstond, liet hij een naburige Joodse stam uitmoorden zodat zijn aanhangers bezit konden nemen van hun huizen en bezittingen. De profeet was ook een homohater en verantwoordelijk voor de standaard islamitische leer dat die (ongevraagde aanleg) de doodstraf verdient.

De situatie in Nederland is niet onverdeeld gunstig. Voormalig parlementslid Tofik Dibi beschrijft in zijn laatste boek bijvoorbeeld de moeizame acceptatie van zijn homoseksualiteit. De angst voor reacties uit zijn omgeving was daarbij een belangrijke factor. Maar de islamitische afwijzing van andere seksuele voorkeuren is natuurlijk niet het enige waarover men zich in islamitische kringen zorgen zou moeten maken. Ook het gemak om bij geschillen anderen te doden is een onderwerp dat aandacht behoeft. Omar Mateen wordt hier en daar als een held beschouwd. In zijn kronkelgeest heeft hij voor het beloofde paradijs gekozen, want Allah beloont het doden van mensen die de islam in de weg staan. Daar hebben we ook de ‘bloody borders’ aan te danken die overal ontstaan waar de islam grenst aan andersdenkenden. Dat gaat gepaard met opportunisme. Ook de profeet Mohammed gaf een religieuze uitleg aan de moord op een Joodse stam.

Moslims moeten individueel verantwoordelijk worden gehouden voor wandaden in naam van de islam

Eén van de reacties van ‘weldenkenden’ in de wereld, is dat moslims niet aangerekend kan worden wat geloofsgenoten in naam van hun religie aan wandaden begaan.  Het is een onterechte reactie waarin de eigen waarden en normen ondergeschikt worden gemaakt aan de bescherming van moslims. Het voorbeeld van de elfjarige Ahmed die de profeet als de liefste persoon op de wereld ziet, is daarbij een illustratie. Moeten we zijn ouders niet vragen waar ze in godsnaam mee bezig zijn? Ze voeden hun kind op in een islamitische traditie en oogsten daarmee waarschijnlijk de lof van hun geloofsgenoten. Maar wat betekent dat voor zijn toekomst?  Als een elfjarige Jan of Ton tegen de Volkskrant zou hebben gezegd dat hij de Here Jezus als de allerliefste persoon op de wereld ziet, zouden we dan de wenkbrauwen niet fronsen? In dat geval gaat het nog om een rolmodel van een gehumaniseerde religie. Dat kunnen we van de islam niet zeggen. Moslims moeten kiezen welke kant ze uit willen en dat gebeurt alleen maar als we ze verantwoordelijk houden voor wat er in naam van hun religie gebeurt.