Het megalomane narcisme van Jeffrey Afriyie en KOZP

Lachend beschuldigt hij ons van
racisme

Jeffrey Afriyie kwam met zijn broer op twaalfjarige leeftijd naar Nederland. Het ging om gezinshereniging. Zijn vader was hier al en wilde zijn kinderen een betere toekomst geven dan in Ghana mogelijk was. Zijn moeder bleef achter in Ghana. Afriyie ziet zichzelf vooral als dichter. Tegenwoordig is de actie tegen Zwarte Piet voor hem een verdienmodel. Hij krijgt subsidie, ontvangt vergoeding voor lezingen, waaronder op scholen en voor het door hem ontwikkelt lesmodel dat door veel scholen is afgenomen.

Voor de vraag hoe hij de voorman kon worden van de ‘KickOutZwartePiet-bewging, zijn we aangewezen op zijn verhalen daarover. Aanvankelijk ging het over zijn zoon die voor ‘Zwarte Piet’ was uitgescholden. Kinderen in het geding brengen werkt goed, het roept mededogen op. Kinderen worden ook uitgescholden voor brillenjood, vetklep, schele, hoerenzoon, vuurtoren, dikzak, rooie of een pesterige verschrijving van hun naam. Ze kunnen zich allemaal niet beroepen op racisme. Als ze verstandige ouders hebben worden ze opgevoed in weerbaarheid. Ouders doen ook beroep op de school die meestal een pestprotocol heeft. Afriyie ziet het niet als pesten, maar als racisme en besloot dat Zwarte Piet het land uit geschopt moest worden. Tegenwoordig zegt hij zijn motivatie te ontlenen aan de Bijlmerjeugd die zich geen Nederlander zou voelen. 'Wat heeft Nederland ooit voor mij gedaan', zeggen ze volgens Afriyie. Hij wil ze helpen. Het is echter de vraag of hen opzetten tegen ‘racisme’ de best denkbare hulp is. Het leidt tot slachtofferschap en slachtofferschap is een voorbehoedsmiddel tegen zelfkritiek.

‘Schop Zwarte Piet het land uit’ is een nogal agressief actiemodel, al zegt Afryie dat zijn model vooral praten, verder praten en nog eens praten is. Voor iemand die zijn baan als beveiliger verloor vanwege gewelddadigheid tijdens demonstraties, klinkt dat niet erg geloofwaardig. Zijn verhaal ontmoet in de media nauwelijks weerstand. De angst om anders voor ‘racist’ te worden uitgemaakt, speelt daarbij een rol.

Zijn medestander Kiza Magandane, sinds twaalf jaar in Nederland verblijvend, zegt het zo:

“De hardnekkigheid waarmee Zwarte Piet wordt verdedigd, alsof er mensenlevens vanaf hangen, is tekenend voor de pijnlijke tweedeling in ons land. De witte meerderheid, gevangen in haar comfortabele zone, ontbreekt het aan compassie en solidariteit jegens de zwarte minderheid die met legitieme argumenten duidelijk maakt dat de spelregels in de Nederlandse publieke ruimte aan vernieuwing toe zijn.”

Zo’n tekst voelt hetzelfde als islamisering. Moslims slaagden er in Amsterdam in om het kruis op de mijter te laten verwijderen omdat het aanstootgevend is. Nieuwkomers die de behoefte hebben om hun land van aankomst te veranderen overeenkomstig hun behoeften, roepen verzet op. In de overzeese gebiedsdelen bestaat er nauwelijks aversie tegen Zwarte Piet. Het overgrote deel van de Nederlandse bevolking ziet geen racisme in het cultuursymbool dat Zwarte Piet is. Verzet is er ook om Zwarte Piet in verbinding te brengen met slavernij (hij is een knecht), kolonialisme, racisme en discriminatie. Blokkeerfriezen maakten hun punt. Demonstreren is prima, maar niet bij de intocht. Ze worden als racisten gezien. Recent werd in Den Haag een vergadering van KOZP aangevallen waarbij ruiten sneuvelden en auto’s werden vernield. Het is een vorm van agressie die afgekeurd moet worden maar wel signaalwaarden heeft. Voor KOZP was het aanleiding om zich weer eens als slachtoffer te afficheren. “We zijn een schietschijf geworden”, zegt Afriyie.

Eerder zei hij: “De reacties op de demonstraties tegen Zwarte Piet bewijzen de noodzaak van die demonstraties. ‘Iedereen heeft dat nu kunnen zien.”  Hij wordt nauwelijks tegengesproken bij dit soort opmerkingen. Die reacties zouden hem ook tot nadenken kunnen stemmen met de vraag of het actiemodel een aanpassing behoeft. Bijvoorbeeld niet demonstreren bij intochten. Het citaat geeft het al aan, de reacties rechtvaardigen verdere demonstraties. Hij wil de bestaande situatie ter discussie stellen, maar niet zijn visie op de bestaande situatie. Die staat vast. Dat is de zekerheid waar hij zich aan vast houdt.

Narcisme is een pathologische reactie op angst en onzekerheid. Dat is wat ik herken in de positie die Afriyie kiest. Als je als twaalfjarige naar Nederland komt, de cultuur niet kent en een afwijkende huidskleur hebt, ben je onzeker en angstig. Als die onzekerheid ziekelijke vormen aanneemt, noemen we dat narcisme. Een narcist is altijd slachtoffer, geeft anderen altijd de schuld van wat hem overkomt, is dwingend en veeleisend, kent geen empathie, is niet in staat tot zelfreflectie en is berucht vanwege de wijze waarop hij in zijn omgeving verdeeldheid oproept door zijn medestanders tot vriend te benoemen en zijn critici tot vijanden te bestempelen. Dat is precies wat we zien gebeuren. Afriyie: “Ik heb heel veel respect (vleien pl) voor alle witte mensen die uit hun bubbel durven te stappen om aan de goede kant van de geschiedenis te staan”. De anderen deugen niet. Het fenomeen van Zwarte Piet is een onderwerp van verdeeldheid geworden. Ziekelijke onzekerheid, narcisme, kenmerkt zich onder andere door projectie. Consequent geredeneerd betekent dit dat Afriyie zijn eigen racisme op zijn omgeving projecteert.

In deze link over de relatie tussen narcisme en projectie wordt dat als volgt omschreven: “Feitelijk is projectie een onbewuste manier om het bestaan ​​van iets in jezelf te ontkennen en het aan anderen toe te kennen, het te externaliseren. De narcist projecteert omdat hij/zij eenvoudigweg geen verantwoordelijkheid voor zijn pathologie kan en wil nemen.”

Zwart racisme bestaat. In de kern is KOZP een megalomane vorm van narcisme met een racistische achtergrond. ‘Blanke mensen deugen niet’ is de versie van het betoog van de narcist die zichzelf superieur acht en zichzelf als de maat der dingen ziet. In het geval van de KOZP kan er beroep worden gedaan op een bestaand narratief dat door de media wordt ondersteund. Het zijn de media en de verabsolutering van het demonstratierecht die KOZP haar narcistisch platform hebben gegeven. Dat Zwarte Piet helemaal niets met racisme heeft te maken, heb ik al eens eerder uitgelegd.

Hoe Twan Huijs door Jeffrey Afriyie tot verraad werd gedwongen

manipulator en intrigant die te vaak zijn zin krijgt

Internet ontplofte nadat Twan Huys in zijn praatprogramma een aan de Friese Jenny Douwes gedane belofte tijdens de uitzending herriep.

Als disclaimer moet ik hier eerst zeggen dat ik Twan Huys volstrekt niet mag en dat al geruime tijd. Bij mij is hij berucht om zijn vooringenomenheid en het gebruik van leidende vragen waarmee hij de geïnterviewde antwoorden ontlokt die hij graag wil horen. Nieuwsuur is behoorlijk opgeknapt na zijn vertrek en dat zegt veel.

Dat ik het toch een heel klein beetje voor hem op neem, heeft te maken met hoe de gewiekste Afriyie Twan Huys in een onmogelijke situatie bracht. Het begon allemaal zoals Twan Huys het had beloofd. Afriyie zat niet aan tafel, maar vooraan bij het publiek. Gaande het gesprek probeerde Huys tot twee keer toe de mokkende Afriyie bij het gesprek te betrekken. Die antwoordde tot twee keer toe dat wat hij te zeggen had wel zou zeggen zodra hij aan de tafel kon plaatsnemen. Afriyie zei dus helemaal niks en verweet Huijs impliciet dat ‘white privilege’ hem van de tafel verwijderd hield. Dat moet Twan Huys schrik hebben aangejaagd voor de krantenkoppen van de volgende dag. ‘Afriyie wel uitgenodigd, maar belet om te spreken’, want dat is natuurlijk het frame waarin de beroepsactivist het gebeurde zou plaatsen.

Bang geworden, gooide Huys het over een andere boeg. Ineens bedacht hij dat de tafel er voor iedereen is en dat hij tegenstellingen samen wilde brengen voor een goed gesprek. Tegelijkertijd probeerde hij nog tweedracht te zaaien tussen Jenny Douwes en advocaat Anker die met haar mee was gekomen. Anker zou minder stellig zijn geweest in het van de tafel houden van Afriyie.

Wie al trots is op Jenny Douwes zag die trots verzilverd in de manier waarmee ze op de situatie reageerde. Ze gaf Twan Huys onverbloemd van onder uit de zak voor zijn verraad en maakte nog eens heel duidelijk waarom ze niet aan tafel wilde zitten met een beroepsactivist die al veroordeeld was wegens geweld (intocht Gouda),  tot oorlog had opgeroepen en bij de AIVD genoteerd staat voor mogelijk terrorisme . Dat laatste ontkende Afriyie niet, maar hij zette onmiddellijk zijn onschuldige masker van dichter op met de boodschap dat je een dichter niet letterlijk moet nemen. Gewiekste man, dat zei ik al.

Een ander voorbeeld van de gewiekstheid van Afriyie is dat hij eerst veinsde niet naar Dokkum te willen komen. De belofte om te komen kwam pas nadat hij burgemeester Waanders had laten beloven dat alle scholen in haar gemeente zijn lespakket tegen het racisme van Zwarte Piet zouden gebruiken. Dat zijn veinzerij gespeeld was bleek in het gesprek waarin hij Douwes verweet dat zij zijn enige kans om met zijn actie op de televisie te komen had verpest.

Gewiekst was Afriyie ook toen hij eenmaal aan tafel zat begon te vertellen dat hij het allemaal deed voor zijn twee kinderen die ‘racistisch’ werden bejegend. Kinderen erbij halen doet het altijd heel goed als je een punt wil maken. Het is een emotioneel argument dat mensen raakt, daarom gebruikt Afriyie het. De werkelijkheid laat een ander beeld zien. Gekleurde en zwarte mensen staan met hun kinderen bij alle intochten waarvan er televisiebeelden zijn en nota bene een Antilliaan demonstreerde met de tekst ‘Zwarte Piet is traditie’.

Kortom, Twan Huys is een slappe zak en laf, maar hij werd door Afriyie afgetroefd op vasthoudendheid.  Afriyie kreeg zijn zin ten koste van het verbreken van de aan Jenny Douwes gedane belofte. Dat Huys niet tegen zulke figuren is opgewassen, maakt hem onbekwaam als gespreksleider.

Afriyie is een ander geval. Een bekwaam manipulator en intrigant die een feest voor ouders en hun kinderen uitkiest om zijn provocerende boodschap uit te dragen. Dan vind je je boodschap belangrijker dan het ongestoord verlopen van dat feest. Dan ben je in feite de boze fee die iedereen schrik aanjaagt. Dat is een rol die Afriyie kennelijk voor zichzelf heeft gekozen. Hij doet het slim om niet te zeggen ‘uitgekookt’. Van meedogenloze activist kan hij naar wens veranderen in een dichter met dromen die Nederland beter wil maken.

Iedereen die hem nog een podium geeft, en Twan Huys hoort daarbij, maakt zich schuldig door aan de narcistische Afryie en zijn aanhang de ruimte te geven om zijn boodschap van haat uit te dragen. Media en burgemeesters zouden beter moeten weten maar laten zich manipuleren door zijn boodschap dat hem uit beeld houden gelijk staat aan racisme en schending van het recht op vrije meningsuiting.

Wie de het onderwerp heeft uitgekeken, zal het met me eens zijn. Het werd 10-0 voor Douwes. Door aan tafel te blijven zitten belette ze Afriyie zijn vileine boodschap ongestoord onder woorden te brengen.

Twan Huys is niet het eerste, enige en laatste slachtoffer van de gewiekste Afriyie. Iedereen die minder standvastig is wordt door hem bespeeld.

Update 1 verklaring Anker

Update 2 verklaring advocaat Afriyie

Update 3 Een andere blokkade

Update 4 Tweede verklaring Anker