Donald Trump, de trigger van een grote vulkaanuitbarsting

                                                                       

De uitbarsting die bijna niemand zag aankomen

Met smalende gedachten heb ik mij vanmorgen weer door de ochtendkrant geworsteld. Hoe selecteren ze bijvoorbeeld bij de Volkskrant welke ingezonden brieven de krant halen? “Ik ben niet bang voor Trump”, schrijft er iemand, “Ik ben bang voor de miljoenen mensen die zo iemand macht en invloed toevertrouwen”. Ze hoeft niet bang te zijn. Een leger van Bert Wagendorpen, Geert Makken, Peter R. de Vriezen en Jeroen Pauwen zullen op de barricaden klimmen om het politiek correcte deel van de Nederlandse bevolking (één miljoen mensen, schat ik) te beschermen tegen het naderend onheil dat hun leefwereld als een uitslaande brand zou kunnen ontwrichten. Valt de brand nog te blussen?

Uitslaande brand? Zelf geef ik de voorkeur aan de metafoor van de vulkaanuitbarsting. In de afgelopen jaren heeft de magmakamer van de vulkaan zich steeds verder gevuld en is zodanig op spanning gekomen dat een uitbarsting onvermijdelijk zou worden. Slechts enkelen zagen de spanning groeien, maar de meesten dachten dat de vulkaan zich wel rustig zou houden. Dat is het bedrieglijke van vulkanen. Trump was niet de oorzaak van de uitbarsting, zoals zovelen denken. Zijn verschijning op het politieke toneel en zijn taboe doorbrekende teksten vormden de trigger die de opgekropte gevoelens liet ontploffen.

“De wereld van Trump is er een waarin onbeschoftheid, hatelijkheid en racisme gewoon zijn. Dat kan niet onze wereld zijn, noch de jouwe”, stond er als reactie onder een van mijn blogs. De reactie van iemand die in een bubbel leeft en zich onvoldoende bewust is van de onbeschoftheid, de hatelijkheid en het omgekeerde racisme waarmee iedereen die niet zo van het politiek correcte is, nagenoeg dagelijks mee te maken heeft. Krant en televisie verkondigen dagelijks dat het politiek correcte de norm zou moeten zijn en dat je werkelijk niet deugt als je dat niet omarmt.

Sinds de verkiezing van Trump branden de  politiek correcten zich aan de hete lava en wordt hun zicht belemmerd door de neerdwarrelende as. Ze slaan om zich heen en in het verbale en fysieke geweld herkennen we de onderbuik van links. Hun wereld wordt in rap tempo bedreigd en menig rat verlaat het schip. In de Volkskrant van vandaag schrijft Shula Rijxman, het opperopperhoofd van de dat de NPO gaat leren van Trump. “De publieke omroep is niet van ons, die is van u”, schrijft ze onder haar epistel met het voornemen het verwaarloosde deel van de bevolking meer aan het woord te laten. Een schaap is er over de dam en er zullen er wel meer volgen.

Shula Rijxman

Ik geef mevrouw Shula Ryxman het advies om de omroepen voor te houden om eens goed naar hun personeelsbestand te kijken en deze in de richting te sturen van een betere afspiegeling van de Nederlandse bevolking. Ik adviseer haar om de omroepen te vragen om in programma’s een beeld op te roepen waarin de meerderheid van de Nederlandse bevolking minder geconfronteerd wordt met de missionarissen van de politiek correcte dictatuur. Geef de Wiert Dukken van ons land meer exposure, geef ze een programma. Hef de haatzaaiende website Joop.nl op.  Overtuig Paul Cliteur, die zich wegens bedreiging uit het publieke debat heeft teruggetrokken, dat hij veilig naar Hilversum kan komen. Ik adviseer Shula Rijxman verder om de VARA te vragen Jeroen Pauw vervroegd met pensioen te sturen. Zijn recente eentweetje met Pechtold stond in het teken van ‘minder, minder, minder tokkies. Maar het zal iedereen nog verbazen hoeveel goed opgeleiden heel eloquent kunnen verwoorden dat het politiek correcte denken een politieke ideologie is die meer vernielt dan ons lief is.

Ik voorspel Shula Rijxman dat ze het moeilijk zal krijgen. De weerstand is groot. Het grote zelfvoorzienend netwerk van politiek correcte vriendjes en vriendinnetjes heeft veel te verliezen. Niet alleen bij de omroepen, ook bij de kranten en tijdschriften en zeker ook bij de bron van veel politieke correctheid: de universiteiten.

En Shula, kijk maar uit. In de slangenkuil van  Hilversum worden de messen geslepen. Je bedreigt mensen met leuke baantjes en een soms astronomisch inkomen en veel vakantie. Zorg voor voldoende rugdekking!

En het kan nog veel smalender J

Allochtonen bij de politie, het waarom van de moeizame relatie

                                                                     

en daarom snap ik weinig van Nederland

Volgens de laatste gegevens bedraagt de instroom van allochtonen bij de politie ongeveer tien procent. Afgezet tegen het landelijk percentage allochtonen is dat zo slecht nog niet. Dat er zich ondanks dat een tekort voordoet heeft te maken met de hoge uitval. Politiechef Erik Akerboom vertelde gisteren in Nieuwsuur dat hij met het oog op een bredere diversiteit bij de politie naar een instroompercentage van vijfentwintig procent streeft. Ik nam aan dat hij zo hoog gaat zitten in de hoop op meer ‘blijvers’.

In Nieuwsuur van 22 juni ontving presentator Twan Huys de nog bijna hagelnieuwe politiechef Erik Akerboom en onderworp hem als een inquisiteur aan een kruisverhoor. Waarom lukt het de politie al langdurig niet om op straat een divers gezicht te laten zien en ligt dat soms aan de blanke dominantie in het politiekorps?, waren zo’n beetje de vragen van Twan Huys. Akerboom bleef onverstoorbaar diplomatieke antwoorden geven. Bij dit nieuwsitem kreeg de kijker een gekleurde versie van de situatie voorgeschoteld. De vraag waarom allochtonen vaak weer de politie verlaten werd middels een ingelast interview eenzijdig beantwoord. Blanke agenten maken veel makkelijker promotie mocht een vetrokken ex-politieman zeggen. Dat is een halve waarheid.

Twan Huys is niet mijn favoriete presentator bij Nieuwsuur. Zijn blik op de wereld is sterk gekleurd door de jaren die hij als correspondent in Washington en New York verbleef. Het ‘racismedebat’ heeft in Amerika echter een geheel eigen achtergrond en geschiedenis die niet zomaar op de Nederlandse situatie kan worden geplakt. Dat lijkt Huys echter voortdurend te doen. Ook bij dit nieuwsitem krijgt de blanke politieman eenzijdig de schuld, zijn allochtonen het slachtoffer en doet de leiding niet genoeg haar best. Akerboom liet zich in een hoek drukken door de bevooroordeelde presentator.

Nieuwsuur is niet van het ‘nieuwe realisme’. Ze toont een wensbeeld en een eenzijdige visie op de realiteit. Daarmee draagt de staatsomroep niet bij aan een gewenste oplossing van de problemen.

De politiewereld staat bekend om zijn harde interne cultuur. Wie daar niet in mee kan komen, redt het niet. Precies daar schuilt het probleem waar allochtone nieuwkomers bij de politie tegen aan lopen. Heel veel van die nieuwkomers zijn feitelijk onvoldoende geïntegreerd om te kunnen slagen bij de politie. Degenen die het wel gered hebben zouden een rolmodel moeten zijn bij de werving van nieuwe allochtone agenten.

Het probleem wordt veroorzaakt door hardnekkige culturele verschillen. Allochtonen zijn veel meer dan autochtonen gevoelig voor eer en reputatie. In een harde cultuur maakt ze dat kwetsbaar. Ze zijn sneller op hun teentjes getrapt of voelen zich eerder achtergesteld. Een goede analyse wordt zelden gemaakt. Allochtonen leggen de oorzaak bij hun ‘allochtoon’ zijn waarbij kleur en etniciteit volgens hen een rol zouden spelen. Dat het probleem wordt veroorzaakt door een andere cultuur en de daar aan verbonden gevoeligheden wordt weggerationaliseerd.

Een politieagent die met cultureel bepaalde gevoeligheden reageert, valt snel uit de boot. Dat heeft een gevolg voor vertrouwen, taaktoewijzing en promotie. De neiging om voor het eigen tekortschieten een externe verklaring te zoeken, is groot. “Het wordt me niet gegund”, is het gevoel van miskenning.

De situatie bij de politie kan als exemplarisch worden gezien voor allochtonen die het ook elders in de beroepensfeer niet redden. Het cultureel ‘anders’ zijn zorgt op de werkvloer regelmatig voor ongelukken. Die komen het vaakst voor waar sprake is van een harde cultuur.

Voor de Twan Huysen van deze wereld, zou het cultureel ‘anders’ zijn er niet toe mogen doen. De blanke politieman zou in dat model een beter mens moeten worden dan hij kan zijn. En met dat (marxistisch) model groeien we steeds verder van een werkzame oplossing af. Integreren vanaf de vroegste jeugd is de oplossing voor allochtonen die een volwaardig en geaccepteerd lid van de samenleving willen worden. Zonder culturele integratie zullen de problemen en spanningen in de samenleving alleen maar blijven toenemen.